ΣΑΝ ΜΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ

Το βασικό κέρδος που αποκόμισε ο Αλέξης Τσίπρας από τη χθεσινή παρθενική εμφάνισή του στο ευρω-ντιμπέιτ των Βρυξελλών δεν αφορούσε τόσο τις εντυπώσεις, όσο αυτή καθαυτή τη συμμετοχή του. Και αυτό διότι επί της ουσίας εμφανίσθηκε ως επικεφαλής τής μιας από τις πέντε βασικές πολιτικές οικογένειες που καθορίζουν τα ευρωπαϊκά πολιτικά πράγματα, κάτι που ασφαλώς δεν είναι άνευ σημασίας.

Από την άλλη πλευρά βεβαίως δεν απέφυγε τη γοητεία του καταγγελτικού λόγου και της φωνής διαμαρτυρίας, γεγονός που τον διαχώρισε από τους άλλους υποψηφίους οι οποίοι μάλλον φάνηκαν περισσότερο έτοιμοι να αναλάβουν τη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που θα ορισθεί τον ερχόμενο Νοέμβριο.

Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι παρά την έλλειψη εμπειρίας ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να δώσει το δικό του στίγμα στη χθεσινή συζήτηση. Ενα στίγμα παραδοσιακής Αριστεράς, η οποία συνεπεία της κρίσης φαίνεται να ανακάμπτει και να ξεφεύγει από την πορεία φθοράς στην οποία βρισκόταν εδώ και δεκαετίες.

Κατά τα άλλα, το χθεσινό ντιμπέιτ δεν εκόμισε γλαύκα στις Βρυξέλλες. Σε μεγάλο βαθμό θύμισε τους διαλόγους στις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που ελάχιστους παθιάζουν και πολλούς αποκοιμίζουν. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε ασφαλώς να δώσει ζωντάνια στη συζήτηση, προκαλώντας για παράδειγμα τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ να εξηγήσει τι συνέβη προ διετίας στις Κάννες με τον Γ. Παπανδρέου, αλλά ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου τον αγνόησε επιδεικτικά.

Ετσι, αν υπάρχει ένα πρόσωπο που ίσως κέρδισε εντυπώσεις χθες στις Βρυξέλλες, είναι η τριαντάχρονη εκπρόσωπος των Οικολόγων Σκα Κέλερ, η οποία στο τέλος ζήτησε από τους άνδρες ανθυποψηφίους της να διαμαρτυρηθούν μαζί της για τις απαγωγές των κοριτσιών στην Αφρική – κάτι που όλοι αποδέχθηκαν.