Οι Αετοί πάτησαν στη γη

Τα όνειρα, όσο ανεκπλήρωτα είναι, τόσο τους δίνεσαι με μεγαλύτερη λύσσα! Τα όνειρα που σου τσαλακώνουν τις νύχτες και σου ισιώνουν τα πρωινά, τα όνειρα που σαν περάσεις τα 50 σε κάνουν παιδί, τα όνειρα που σε κρατάνε ζωντανό όταν όλα γύρω σου έχουν πεθάνει. Αυτά τα όνειρα… το άλλοθι της ματαιοδοξίας μας.

Κάποιοι από νέοι ευνούχισαν τις νύχτες τους για να μη γεννούν όνειρα. Κάποιοι άλλοι, ώς τα βαθιά γεράματα, ερωτοτροπούν με το ακατόρθωτο για να λογχεύουν όνειρα· ο Ζόρζε Ζέζους λογίζεται ένας από αυτούς.

Δεν σταμάτησε να ονειροτοκεί ακόμα και όταν η πραγματικότητά του γεννοβολούσε εφιάλτες. Προπονητής της Μπενφίκα, ο Ζόρζε Ζέζους έχασε μέσα σε λίγες στιγμές πέρυσι ό,τι χρυσό είχε αγγίξει. Το πρωτάθλημα Πορτογαλίας πέταξε την τελευταία αγωνιστική και όχι με τα φτερά των Αετών. Η Πόρτο γεύτηκε το κρασί της επιτυχίας αφήνοντας τον Ζέζους με την πίκρα στον ουρανίσκο. Το Κύπελλο το σήκωσε στον ουρανό της Ιβηρικής η Γκιμαράες, κι ας είχε προηγηθεί η Μπενφίκα. Κι ήρθε και το τελευταίο, από την Τσέλσι. Εκεί που όλα οδηγούσαν στην παράταση, στο παιχνίδι για το Κύπελλο του Γιουρόπα Λιγκ, ο Γιοβάνοβιτς ξύπνησε την Μπενφίκα με ένα γκολ – χαστούκι. Ολα είχαν πια τελειώσει. Ολα είχαν χαθεί. Και ο Ζόρζε Ζέζους γύρισε στην Πορτογαλία με μια σιωπή και μια κραυγή.

«Θα τα καταφέρουμε του χρόνου» φώναξε και οι διοικούντες την Μπενφίκα τον άκουσαν και καθόλου δεν γέλασαν. Τον χτύπησαν στην πλάτη και του είπαν: πάμε γερά!

Κι ο πορτογάλος προπονητής ξανασημάδεψε το αδύνατο.

Σε ποιες ευρωπαϊκές ομάδες θα γινόταν κάτι ανάλογο; Στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Φέργκιουσον, ίσως· στην Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρντιόλα; Μπορεί και να γινόταν. Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει παράθυρο για να χωρέσει τόσο φως. Την επομένη κιόλας της ύστατης αποτυχίας θα άρχιζε ο ανηφορικός Γολγοθάς και η ανηλεής σταύρωση. Ο αναμάρτητος Τύπος θα έριχνε τον πρώτο λίθο και θα ακολουθούσαν οι οπαδοί και ξωπίσω οι ίδιοι άνθρωποι που στήριζαν και αποθέωναν τον προπονητή θα τον μαστίγωναν και, τέλος, οι παράγοντες θα πρόσφεραν τη χολή και το ξίδι της απόλυσης. Και όλα θα τελείωναν και η Ανάσταση στα θρησκευτικά βιβλία…

Ο Πιετρ Πάκερτ, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, ο Ερνέστο Βαλβέρδε, ο Γιάτσεκ Γκμοχ, ο Γιτζάκ Σουμ είναι προπονητές που απολύθηκαν αμέσως μετά την κατάκτηση νταμπλ στην έρημη χώρα μας. Είναι οι Μεσσίες που ανάστησαν την ομάδα τους και μετά έμειναν επί ξύλου κρεμάμενοι, βορά στα όρνεα της προκατάληψης.

Οι Πορτογάλοι δεν έπραξαν ό,τι θα ήταν αυτονόητο στην Ελλάδα (και αλλού, για να είμαστε δίκαιοι). Στήριξαν τον προπονητή τους, του είπαν έναν λόγο παρηγορητικό για τα χαμένα της τελευταίας στιγμής και του έδωσαν τον χρόνο να τα ξανακερδίσει.

Κι εκείνος ξανάστησε τη μηχανή ονείρων και ξαναβγήκε στα σύννεφα. Γιατί όλοι στην Πορτογαλία, πλην Αετών, γέλασαν με νόημα σαν άκουσαν πως ο Ζέζους θα κατευθύνει ξανά τις πτήσεις των Αετών. Το πρωτάθλημα στη χώρα του το κατέκτησε ο Ζόρζε Ζέζους, σήκωσε και το Κύπελλο, αλλά το βράδυ της Τετάρτης η κατάρα του Μπέλα Γκούτμαν ήταν πιο δυνατή από τη ρέντα του Πορτογάλου.

Η Μπενφίκα έγραψε ακόμα έναν τελικό (τον 8ο) στις μαύρες σελίδες της ιστορίας της και ο Ζόρζε Ζέζους έδωσε ραντεβού για του χρόνου ξανά… Οι Ισπανοί της Σεβίλλης πανηγύρισαν που ο Γκούτμαν από τον τάφο του νικάει ακόμη την Μπενφίκα και οι Πορτογάλοι ψάχνουν τον τρόπο να ξορκίσουν την κατάρα που κρατάει δεμένους τους Αετούς από το 1962. Οσο για τον Ζόρζε Ζέζους; Μετράει τίτλους, μετράει στόχους, «μετράει» πια και σαν ο αιθεροβάμων που πάτησε στη γη αδήωτος από τις καταιγίδες της μοίρας στη χώρα του, χτυπημένος όμως από το ανάθεμα ενός αδικημένου που δεν λέει να συγχωρέσει.