[Προβολείς] Το ταψί στον φούρνο

Μεροδούλι – μεροφάι, στιχουργική. Αλήθεια σας το λέω, βαρέθηκα αυτή τη μονοφαγία. Ολο Τσίπρας – Ποτάμι – Νταλάρας – Πάριος – Αλεξίου, με ολίγην από Δούρου πάνω στις κολόνες να καπηλεύεται το «Ζ» του Γρηγόρη Λαμπράκη, στο προεκλογικό pole dancing της ντροπής. Δεν βάζουμε λέω εγώ και κάνα ροκ αράουντ δε κλοκ με Βενιζέλο ή κάνα συρτό αντικριστό με Σαμαρά; Ο,τι και να μου βάλεις θα σ’ το χορέψω. Στο ταψί είναι καλύτερα. Το έχω πλέον βολευτεί. Αρχίζει κιόλας να μ’ αρέσει κι ας γκρινιάζουν τα γεμιστά με τα καπελάκια τους, στοιχισμένα εις φάλαγγα κατά ντομάτα – πιπεριά, πιπεριά – ντομάτα, στον πάγκο της κουζίνας. Δεν τραβάνε βλέπεις κι αυτοί οι δήμαρχοι, δεν κάνουν γκελ στην τηλεόραση, ούτε στις μικροκοινωνίες. Αυτές έχουν πάει προ πολλού το ταψί στον φούρνο κι αν δεν με γελάει η μύτη μου, κάτι καλό μαγειρεύουν. Βασικά οι μόνοι που «δεν μασάνε» από τηλεοπτικές γκουρμεδιές και κομματικά ντελίβερι είναι αυτό το διάστημα οι δημότες. Απ’ αυτούς περιμένω το καλύτερο τραπέζωμα την Κυριακή το βράδυ, απ’ αυτούς θα πάρω γραμμή και για τα υπόλοιπα. Γιατί ο «νέος πολίτης» είναι πλέον ο «δημότης» κι όποιος κατάλαβε τις δημοσκοπήσεις τον Κύριον οίδε. Δόκτωρ Τζέκιλ στις αυτοδιοικητικές και Μίστερ Χάιντ στις ευρωεκλογές. Να δω πότε θα γίνεις άνθρωπος, πότε θα νοικοκυρευτείς, πότε θα έλθεις εις σάρκα μίαν.