[Ανάλυση] Η ερημοποίηση της ΔΗΜΑΡ

Τους το έκαναν καλοκαιρινό! Κάπως έτσι συνοψίζεται η επενέργεια επί της ΔΗΜΑΡ της Μαριλένας Κοππά και, από κοντά, του Γιώργου Παπανδρέου. Και όχι μόνο γιατί φτιάχνει ο καιρός.

Δεν χρειάζεται υψηλός βαθμός ενημέρωσης για τα πολιτικά ώστε να ξέρει κανείς ότι η πρώην ευρωβουλευτής συνδέεται άμεσα με τον πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο του ΠαΣοΚ. Με άλλα λόγια, δεν ήταν ανάγκη να γράψει βιβλίο η Κοππά και να είναι εκ των παρουσιαστών του ο Παπανδρέου για να αντιληφθεί κανείς ότι η μετακίνησή της στην Αγίου Κωνσταντίνου δεν έγινε ερήμην του. Οι έμπειροι της Χαριλάου Τρικούπη το είχαν εξαρχής αντιληφθεί.

Ωστόσο, η – μέσες άκρες – παρότρυνση της Κοππά, μέσω συνέντευξης στο EurActiv, προς ψηφοφόρους του χώρου να ψηφίσουν Σαμαρά και όχι ΠαΣοΚ αν τους ενδιαφέρει η σταθερότητα, έπεσε σαν μεγάλη πέτρα στη μικρή λακκούβα με νερό της ΔΗΜΑΡ. Και σχεδόν την άδειασε. Αντιπαρέρχεται κανείς το ερώτημα του Γρηγόρη Ψαριανού γιατί ΝΔ και όχι ΔΗΜΑΡ, για να εστιασθεί σε μια άλλη γραμμή ανάλυσης. Οι γνώστες επιμένουν ότι το ΠαΣοΚ, πέρα από τα άλλα προβλήματά του, ταλανίζεται από τη διελκυστίνδα μεταξύ Βενιζέλου και Παπανδρέου. Μάλιστα, στην περιγραφή που κάνουν, επιμένουν ότι ο πρώην πρόεδρος του ΠαΣοΚ έχει έναν φόβο. Οτι αν η Ελιά πάρει ένα καλό ποσοστό – ας πούμε ένα επταράκι – τότε τίποτε δεν θα εμποδίζει τον Βενιζέλο να προχωρήσει στην εξόντωσή του. Τα σχετικά με τα ντοσιέ των ελεγκτών για τα οικονομικά του ΠαΣοΚ σκιάζουν την ατμόσφαιρα.

Στην αόρατη αυτή σύγκρουση, η ΔΗΜΑΡ είναι αδιάφορη. Ή μάλλον είναι ένας σταθμός μεταφόρτωσης παπανδρεϊκών σε ανακύκλωση. Αναρωτιέται κανείς αν ο Φώτης Κουβέλης είχε αντιληφθεί τι σήμαινε η μεταγραφή τής Κοππά. Και πώς βλέπει όλη αυτή την ιστορία. Η αντιπαλότητα Κουβέλη – Βενιζέλου για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της Κεντροαριστεράς είναι επίσης γνωστή. Τι θα κερδίσει όμως ο Κουβέλης – και ακόμη περισσότερο: τι θα μπορεί να διεκδικήσει; – αν το κόμμα του έχει επιτύχει ποσοστό χειρότερο συγκριτικά και από το ΠαΣοΚ; Διότι για τον Παπανδρέου το να πάνε και το ΠαΣοΚ και η ΔΗΜΑΡ άσχημα, είναι αυτό που λέμε «μια ή άλλη» ή πιο παραστατικά «win-win». Κερδισμένος βγαίνει από το να εμφανίζονται αδύναμοι όλοι οι παράγοντες του κεντροαριστερού χώρου.

Πάντως, η κλιμάκωση των ενεργειών του Παπανδρέου – από την ψηφοφορία για τις τράπεζες και μετά – δείχνει ότι στο επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού εκτιμούν ότι μια διευθέτηση των σχέσεων με τον Βαγγέλη Βενιζέλου δεν είναι ούτε εφικτή ούτε επιθυμητή. Η εκτίμηση αυτή φαίνεται να προηγείται του ξεμπροστιάσματος του Παπανδρέου από τον Βενιζέλο στο γραφείο του στη Βουλή τα μεσάνυχτα μετά την ψηφοφορία. Από εκείνο το σημείο και μετά, πάντως, η κατάσταση δεν φαίνεται αναστρέψιμη. Είναι λοιπόν φανερό ότι η πλευρά Παπανδρέου κάνει ό,τι μπορεί για να βγάλει την Κοππά ξανά στην Ευρωβουλή και να κόψει ψήφους από το ΠαΣοΚ. Το τι κάνει ο Βενιζέλος για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση είναι ένα ερώτημα. Προς το παρόν δεν φαίνεται να κάνει τίποτε. Στην Χαριλάου Τρικούπη όμως έλεγαν – ήδη από τη φάση της παρουσίασης του βιβλίου της Κοππά – ότι έτσι όπως κινείται ο Παπανδρέου θα μπορεί να χρεωθεί σοβαρές ευθύνες για οποιοδήποτε κακό αποτέλεσμα του ΠαΣοΚ. Πού να ήξεραν τι θα ακολουθούσε…

Το συμπέρασμα είναι ότι η σύγκρουση Παπανδρέου – Βενιζέλου έχει μεταφερθεί στη ΔΗΜΑΡ με τον τρόπο που Παλαιστίνιοι, Ισραηλινοί και διάφοροι άλλοι έλυσαν τις διαφορές τους στον Λίβανο. Δεν είναι κάτι που ωφελεί τη ΔΗΜΑΡ – την ερημοποιεί μάλλον…