[Κιόσκι] Ο κόσμος μας στα μέτρα του

Οταν ο Βλαντίμιρ Πούτιν δικαιολόγησε την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία με το επιχείρημα της προστασίας των ρωσόφωνων της περιοχής, το περιοδικό Εκόνομιστ έκανε μια λογική υπόθεση. Κι αυτή έλεγε ότι από τη στιγμή που τα γλωσσικά σύνορα δεν συμπίπτουν με τα σύνορα των χωρών, αργά ή γρήγορα ο πλανήτης θα οδηγηθεί στο χάος. Σύμφωνα δηλαδή με τη λογική του ρώσου προέδρου, η Πορτογαλία έχει δικαίωμα να παράσχει προστασία σε όσους μιλούν πορτογαλικά κι επομένως να προσαρτήσει στο έδαφός της ολόκληρη τη Βραζιλία.

Η Ισπανία από την πλευρά της θα δικαιούνταν να επεκτείνει την επικράτειά της στο μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής και σε ολόκληρη την Κεντρική. Η Γαλλία θα μπορούσε να διεκδικήσει τις δικές της σπιθαμές γης στο μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής Αφρικής. Στη Σκανδιναβία, η Φινλανδία θα μπορούσε να ηγηθεί ενός σκανδιναβικού βασιλείου, το οποίο θα περιλαμβάνει και τη Γροιλανδία. Ελάχιστη σημασία έχει το γεγονός ότι οι σκανδιναβικές γλώσσες είναι διαφορετικές μεταξύ τους. Τα φινλανδικά είναι η δεύτερη γλώσσα της Σουηδίας κι έπειτα αυτές οι χώρες έχουν κοινές αξίες.

Τι άλλο θα ζούσαμε; Μα ασφαλώς την ανασύσταση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Αυστραλία θα έπαυαν να υπάρχουν και ο Μπαράκ Ομπάμα θα γινόταν κάτι σαν τοπικός κυβερνήτης. Τη δική τους αυτοκρατορία θα αποκτούσαν και οι Αραβες, η οποία θα επεκτεινόταν από τον Ατλαντικό ώς τον Ινδικό Ωκεανό. Οι Ινδοί θα δικαιούνταν να «προστατεύσουν» τους Πακιστανούς – εκτός αν έσπευδαν πρώτοι οι Πακιστανοί να «προστατεύσουν» τους Ινδούς. Η κορεατική χερσόνησος δεν θα χωριζόταν πια από τον 38ο παράλληλο στα δύο. Ο Κιμ Γιονγκ Ουν θα γινόταν καπιταλιστής – αν δεν γίνονταν κομμουνιστές τα 50 εκατομμύρια των Νοτιοκορεατών.

Κι εμείς εδώ; Επιτέλους, θα κλεινόμασταν στο προστατευτικό κέλυφος του ανάδελφου εαυτού μας. Θα θυμόμασταν συγκινημένοι ότι στις 9 Μαΐου του 2014, στον παλιό κόσμο, ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε χαιρετήσει από την Κόκκινη Πλατεία την «ισχύ του θριάμβου του πατριωτισμού». Θα ριγούσαμε στη σκέψη ότι εκείνη την ημέρα «η υπεράσπιση των συμφερόντων της πατρίδας», στην οποία είχε αναφερθεί ο ρώσος πρόεδρος, είχε ταυτιστεί και πάλι με την επέκταση των συνόρων. Και δεν θα μας έκανε καμία εντύπωση το γεγονός ότι η ταύτιση αυτή θα αναβίωνε ακριβώς στην επέτειο της νίκης επί της ναζιστικής Γερμανίας, η οποία δικαιολογούσε τις επεκτατικές της διαθέσεις με το επιχείρημα της προστασίας των γερμανόφωνων.

Αυτά, όμως, είχαν συμβεί πριν από πάρα πολλά χρόνια και τότε οι άνθρωποι παρακολουθούσαν τα γεγονότα υπνωτισμένοι. Αποκλείεται να συμβαίνει το ίδιο σήμερα.