[Εναλλακτικά] Πολιτικά ενσταντανέ

ΚΑΜΙΑ φορά μέσα από ένα γεγονός διαθλάται αόρατο ακόμη, αλλά έντονα απτό, ένα άλλο. Ενα τέτοιο παράδειγμα στο ΠαΣοΚ ήταν η κηδεία του Νίκου Θέμελη στο τέλος του καλοκαιριού του 2011.

Ο εκλιπών ήταν ιδιαίτερα αγαπητός με τρόπο που έσπαγε τις γραμμές ανάμεσα στις διαφορετικές φυλές του ΠαΣοΚ, κι ας είχαν συγκρουστεί για την εξουσία και χίλια μύρια όσα. Ηταν λοιπόν όλοι εκεί, πρώην και νυν πρωθυπουργοί και υπουργοί, βουλευτές και στελέχη, γραμματείς και δημοσιογράφοι. Και ήταν όλοι στεναχωρημένοι και σκυθρωποί – όχι μόνο γιατί ο Θέμελης έφευγε πρόωρα. Υπήρχε μια παράξενη ατμόσφαιρα. Οι χειραψίες ήταν άτονες – χωρίς ψυχή. Τα βλέμματα μετέωρα ή απλανή.

Ο Θέμελης είχε εγκαταλείψει τον μάταιο κόσμο, αλλά την ίδια ώρα είχε κανείς μια παράξενη αίσθηση ότι ένα ΠαΣοΚ – πρώτη φορά συγκεντρωμένο όλο για μια εκδήλωση ανθρώπινη και όχι πολιτική – που είχε κυβερνήσει δεκαετίες κι είχε περάσει μέσα από φωτιά και σίδερο ήταν έτοιμο και αυτό να εγκαταλείψει. Πράγματι, μερικές εβδομάδες αργότερα, η κυβέρνηση κατέρρεε, ο Παπανδρέου έμπαινε στην περιπέτεια του δημοψηφίσματος, οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Ηταν το ξεκίνημα της μεγάλης συρρίκνωσης.

Τι σχέση έχει ο τελευταίος χαιρετισμός στο Κοιμητήριο του Παπάγου το 2011 με τις φωτογραφίες από το Εντευκτήριο της Βουλής όπου κατέβασε ο Βαγγέλης Βενιζέλος τους βουλευτές του ΠαΣοΚ; Με έναν παράξενο τρόπο, αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά τις φυσιογνωμίες των παρισταμένων στους καναπέδες, αποκομίζει μια αίσθηση μνημόσυνου. Την ίδια ώρα που αντιλαμβάνεται τις απουσίες; Αυτό είναι το ΠαΣοΚ; Γιατί μια απλή αναδρομή σε τυχαίες φωτογραφίες, σε διάφορα πολιτικά ενσταντανέ της Μεταπολίτευσης, αναδεικνύει τη μεγάλη διαφορά σε πρόσωπα αλλά και σε κλίμα που υπήρχε στο παρελθόν.  

Φυσικά, θα ήταν λάθος να προβλέψει ή να εκτιμήσει κανείς ότι οι διπλές εκλογές του Μαΐου μπορεί να αποβούν τερματικές ή ολέθριες για το ΠαΣοΚ. Η ελαφρότητα του ΣΥΡΙΖΑ από τη μια πλευρά και η ρηχότητα της ΔΗΜΑΡ από την άλλη καταδεικνύουν την ιστορική υπεροχή του ΠαΣοΚ. Με τον ίδιο τρόπο που είναι φανερή και η ανεπάρκεια μιας ΝΔ που δεν μπορεί μόνη της να κυβερνήσει.  Το ΠαΣοΚ έχει πολύ καλύτερο πολιτικό λογισμικό, έχει ικανά στελέχη που υπερτερούν. Είναι η αριθμητική των δημοσκοπήσεων που το αδικεί.

Σύμφωνοι – το ΠαΣοΚ ταυτίσθηκε με τις πολιτικές που οδήγησαν στο Μνημόνιο και σε αυτό έχει μεγάλες ευθύνες ο Γιώργος Παπανδρέου. Εντάξει – το ΠαΣοΚ πληρώνει το τίμημα που αναλογεί σε κάθε μειοψηφικό εταίρο κυβέρνησης συνεργασίας. Παρ’ όλα αυτά, η ελπίδα είναι ότι οι εκλογές του Μαΐου θα αποτελέσουν σημείο επανεκκίνησης ενός κόμματος που πάει να σπάσει στα τρία. Διότι αυτός είναι ο βαθύτερος φόβος που προκαλεί η θέα της φωτογραφίας με τον Βενιζέλο και τους άλλους από το Εντευκτήριο, ότι το γυαλί πάει να ραγίσει. Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχει χρόνος.