[Στην ανάπαυλα] Πάντα Λουτράκι. Το προτιμώ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά -Κύριε, σας παρακαλώ. Παρακαλώ πολύ. Πού πάτε; Μπορείτε να με πάρετε;
– Εσείς πού πάτε, κυρία μου;
– Εγώ πάω πάντα Λουτράκι.
Κάτι δεν πήγαινε καλά. Το φόρεμα σαν φορεμένο ανάποδα, τα μαλλιά καλοχτενισμένα μπροστά και πίσω ανάκατα στο σχήμα του μαξιλαριού. Τα παπούτσια παράταιρα. Και η κάλτσα μισοπεσμένη χαλαρή.
Την έπιασα απ’ τον ώμο και αυτή χώθηκε αμέσως και κούρνιασε στην αγκαλιά μου σαν πουλάκι. Μεγάλη γυναίκα, κοντούλα, που έτρεμε λες από ευχαρίστηση και όχι από ύπουλη αρρώστια.
– Ξέρετε, κυρία μου, εγώ πάω στο Σύνταγμα. Αν θέλετε, να σας αφήσω κάπου.
– Οχι, μη με πάτε Αστυνομία, αυτοί τηλεφωνούν και έρχονται κάτι άνθρωποι που λένε ότι είναι συγγενείς μου και με πάνε σ’ ένα σπίτι. Δεν είναι δικό μου αυτό το σπίτι, αυτοί επιμένουν, με λένε μαμά, θεία και τέτοια, και μετά κλειδώνουν την εξώπορτα. Εγώ πάω Λουτράκι. Εκεί πήγαινα πάντα.
Στάθηκα εκεί έξω απ’ την πόρτα του σπιτιού μου με μια άγνωστη αγκαλιά, άβουλος, αμήχανος και φοβερά συγκινημένος.
Το περίεργο είναι πως ήταν σαν να την ξέρω καλά αυτή τη γυναίκα. Και όχι μόνο να την ξέρω αλλά και να την καταλαβαίνω απόλυτα.
Η φωνή της ήταν ίδια μ’ αυτήν που άκουσα ένα καλοκαίρι στο Κάστρο στη Σίφνο. Κοίταγα τον αρχαίο κίονα σφηνωμένο στο ιερό μιας λιλιπούτειας εκκλησίας και πίσω από ένα κλειστό παράθυρο άκουσα μια γερασμένη στριγκιά φωνή να επαναλαμβάνει στον ίδιο τόνο, στην ίδια ένταση, έκφραση και ρυθμό:
– Ντίνο, Ντίνο, Ντίνο, Ντίνο, Ντίνο…
Ηχος τύμπανο βαθιάς απελπισίας.
Τα μάτια της (για να επανέλθω στην κυρία έξω απ’ την πόρτα μου που πήγαινε πάντα Λουτράκι) με γύρναγαν σ’ άλλα βλέμματα, όπως εκείνο της μητέρας μου που, αφού μέτραγε τις γλάστρες στη βεράντα και πάντα τις έβλεπε παραπανίσιες, με κοίταγε σαν να ‘λεγε: «Ποιος έφερε ξένα λουλούδια σπίτι; Και για ποιον λόγο; Γιατί, αγόρι μου; Γιατί τόσα λουλούδια;».
Ημουν που ήμουν σε αμηχανία, ήρθαν κι οι μνήμες όπως πάντα απρόσκλητες και με το έτσι θέλω και πια δεν ήξερα πού βρίσκομαι.
Να πάω τη γυναίκα στην Αστυνομία; Να πω ένα «δεν πάω Λουτράκι» και να την αφήσω έρημη στον δρόμο;
Εφτασα και να σκεφτώ ό,τι πιο γελοίο. Να της δείξω τη διπλανή πόρτα και να πω: «Να, χτυπήστε το κουδούνι και η κυρία που θα σας ανοίξει αυτή πάει Λουτράκι», να μπω στο ταξί γρήγορα και να εξαφανιστώ. Ποτέ δεν θα μπορέσω να καταλάβω πώς συνδυάζω μέσα μου την άκρατη συγκίνηση με το υπέρτατο καραγκιοζιλίκι.
Για καλή μου τύχη βγαίνει εκείνη τη στιγμή ο κύριος Κυπραίος από δίπλα.
– Κυρία Αννα, είσαι για Λουτράκι; Ασε, την πάω εγώ την κυρία Αννα, την ξέρω. Τι γίνεται, Σταμάτη, πώς πάει; Στις εκλογές τι κάνουμε; Τα ‘μαθες; Μεγάλη πιθανότητα να είναι ο Κασιδιάρης στον δεύτερο γύρο.
Πάνε οι μνήμες, πάνε οι αμηχανίες, στα σκουπίδια οι αναμνήσεις. Τελικά είναι φορές που η πραγματικότητα είναι πολύ χειρότερη και από τη χειρότερη αρρώστια.
Πάει κάνεις Λουτράκι να με πάρει και μένα; Γιατί και ‘γώ προτιμώ πια, αν γίνει κι αυτό, να πάω «πάντα Λουτράκι».
Google news
