[Ιστορίες] Για δες κάτι δημοκράτες

Iσως να φταίει εκείνο το ρεπορτάζ της 30ής Απριλίου, το οποίο ήθελε το Μέτωπο της Αριστεράς να μην έχει ξεμπερδέψει με τις εσωτερικές έριδες που δηλητηρίασαν την καμπάνια του για τις γαλλικές δημοτικές εκλογές τον Μάρτιο. Αλλά, από την άλλη, η δημοσιογράφος δεν έγραφε ό,τι της κατέβαινε: ένας από τους συνιδρυτές του Μετώπου της Αριστεράς, ο Κριστιάν Πικέ, είχε μόλις περιγράψει σε επιστολή του τον συνασπισμό ως ένα «μεθυσμένο καράβι που δεν παρουσιάζει ούτε συνεκτική στρατηγική ούτε λόγο κατανοητό στον λαό της Αριστεράς».

Iσως να φταίει εκείνο το ρεπορτάζ της 16ης Απριλίου, το οποίο ήθελε τον Ζαν-Λικ Μελανσόν να είναι ένας από τους λιγότερο επιμελείς γάλλους ευρωβουλευτές – και να χρησιμοποιεί τεχνάσματα προκειμένου να φαίνεται ότι έχει πλούσια δράση στο Στρασβούργο. Αλλά, από την άλλη, οι δημοσιογράφοι δεν έγραφαν ό,τι τους κατέβαινε: σύμφωνα με τον ιστότοπο VoteWatch ο Μελανσόν έρχεται 677ος σε σύνολο 764 ευρωβουλευτών όσον αφορά τη συμμετοχή σε ψηφοφορίες – και βομβαρδίζει με γραπτές παρεμβάσεις το σώμα, e-mail που μπορεί κάλλιστα να έχει γράψει κάποιος συνεργάτης του, ώστε να δείχνει,
μακρόθεν, ενεργός.

Ισως να μη φταίει τίποτε από αυτά αλλά οι δημοσκοπήσεις, που δείχνουν ότι το όνειρο του Μετώπου της Αριστεράς να διπλασιάσει στις ευρωεκλογές του Μαΐου το 6% των προηγούμενων ευρωεκλογών θα παραμείνει όνειρο και το πολύ πολύ να τσιμπήσει μία μονάδα. Ή μήπως θέλησε απλώς να κάνει μια δήλωση που θα ξεπερνούσε σε θράσος εκείνη του έλληνα συντρόφου του, την αξίωση να αφήσει αμέσως ελεύθερο η αστυνομία της Βόρειας Ιρλανδίας τον ανακρινόμενο τότε, σύμφωνα με τους νόμους ενός κράτους δικαίου, Τζέρι Ανταμς;

Γεγονός παραμένει ότι ο Ζαν-Λικ Μελανσόν κήρυξε προχθές ανεπιθύμητα πρόσωπα σε όλες τις συγκεντρώσεις και τις μετακινήσεις του όλους τους δημοσιογράφους της «Μοντ» και της «Λιμπερασιόν», κρίνοντας ότι τον εχθρεύονται, τον συκοφαντούν και τον υπονομεύουν. Κάλεσε μάλιστα τους «φίλους του» να παρακολουθούν «κατά τρόπο στενό και άγρυπνο» τους εν λόγω υπονομευτές και ει δυνατόν να «μαγνητοσκοπούν τις μηχανορραφίες τους». Τελικά, μάλλον φταίει ο χρόνιος τυφλός έρωτας για καθεστώτα που δεν σέβονται, ακριβώς, τους κανόνες της δημοκρατίας, όπως αυτά της Βενεζουέλας και της Κούβας. Aβυσσος η ψυχή του γνήσιου
δημοκράτη.