[Αγιογραφίες] Χουρμάδες

ΜΙΑ φιλική προς τον Φώτη Κουβέλη ανάγνωση όσων συνέβησαν από το 2010 και μετά θα μπορούσε να είναι ότι, σε αλλεπάλληλες στιγμές και φάσεις, αρνήθηκε να γίνει ντεκόρ της πολιτικής άλλων.

ΕΤΣΙ έφυγε, επικεφαλής των Ανανεωτών, από τον
ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω Συνεδρίου, στις αρχές του καλοκαιριού του 2010. Ηταν η φάση που τσιπραίοι και Ρεύμα τραβούσαν την Κουμουνδούρου σε έναν ριζοσπαστικό μετακομμουνιστικό δογματισμό. Ετσι δεν μπήκε, στα μέσα του φθινοπώρου του 2011, στην κυβέρνηση Παπαδήμου, ένα σχήμα ειδικού σκοπού με μόνο ουσιαστικό αντικείμενο την αναδιάρθρωση του χρέους και το κούρεμα των ελληνικών ομολόγων. Ετσι δέχθηκε τον Ιούνιο του 2012 να συμμετάσχει σε κυβέρνηση με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, ώστε να μην είναι μέρος του σκηνικού της εθνικής τραγωδίας που θα έφερνε τη χώρα στη δραχμή. Ετσι έφυγε από το σχήμα αυτό το καλοκαίρι του 2013, όταν δεν ήθελε να είναι απαθής θεατής αψυχολόγητων κινήσεων όπως το λουκέτο στην ΕΡΤ. Ετσι αρνήθηκε το 2014 να μπει στην ιστορία της Ελιάς, που τη θεωρούσε Δούρειο Ιππο με μόνο στόχο τη διαφύλαξη του ΠαΣοΚ από την απειλή των ευρωεκλογών.

ΩΣ εδώ καλά. Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς, οι τακτικές κινήσεις, καθώς και οι αλλαγές πορείας, αποτελούν στοιχείο της πολιτικής. Αν ο Κουβέλης ήθελε κάτι ήταν να κατοχυρώσει την αυτονομία του και, κυρίως, την ενεργό παρουσία του. Και μπορεί οι πάσης φύσεως δημαραίοι να διασκέδαζαν ως οικοδεσπότες ενός πασοκικού μπάχαλου κορυφής με αφορμή τη συμμετοχή του Γιώργου Παπανδρέου στην εκδήλωση για το βιβλίο της Κοππά. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορεί κανείς να αποφύγει τη σκέψη ότι το κόμμα που εκπροσωπεί τη μυαλωμένη Αριστερά έγινε, τελικά, ντεκόρ στους καβγάδες των πασόκων. Κακά τα ψέματα, η φιλοξενία ΓΑΠ, Μαριλένας και λοιπών θύμιζε λίγο την παροχή τροφής και στέγης στα βλαστάρια κανενός Καντάφι από κάνα σουλτανάτο του Ομάν. Οι φύλαρχοι δεν κινούνται μόνοι. Εξού και η παρουσία πιστών – χωρίς κελεμπίες πάντως – στο ακροατήριο, αλλά και οπαδών που φωνασκούσαν.

ΤΟ σουλτανάτο της ΔΗΜΑΡ τι κέρδισε από όλα αυτά; Δημοσιότητα; Εντάξει – ισχύει, αλλά οι προβολείς έπεσαν πάνω στο ντεκόρ. Υστερα είναι η πολιτική ουσία. Ο Παπανδρέου μπορεί να δίνει διαλέξεις στο εξωτερικό για την κρίση, αλλά όσα ακούστηκαν χθες για το Μνημόνιο είναι εκτός τόπου και χρόνου στο εσωτερικό, αν δεν αποτελούν πρόκληση, ενώ δείχνουν έναν άνθρωπο που δεν φαίνεται να έχει καταλάβει τι συνέβη μεταξύ 2009 και 2011. Η ΔΗΜΑΡ τι κερδίζει στεγάζοντας αυτό το σόου; Η απάντηση είναι ότι όλα αυτά ήταν λίγο αναπόφευκτα, όταν η Αγίου Κωνσταντίνου άρχισε να βάζει φύρδην μίγδην πρώην πασόκους στις λίστες της. Πολλοί ήταν παπανδρεϊκοί. Επόμενο ήταν να ακολουθήσει ο Παπανδρέου. Τι καλό έκανε στον Κουβέλη η χθεσινή συγκατοίκηση; Δημιουργεί έδαφος κεντροαριστερής συνεργασίας μετά τις εκλογές; Μα ο Παπανδρέου είναι πολύ περισσότερο μέρος του προβλήματος παρά παράγων λύσης στο ΠαΣοΚ. Πόσο βοηθητική θα είναι η καλή σχέση μαζί του. Εκτός αν – πάσο εκεί – ο Κουβέλης παίζει τους πασόκους σε λογική διαίρει και βασίλευε, γιατί είναι κάτι που πιστεύει ότι θα του δώσει πολύ περισσότερη δύναμη στο αραβικό παζάρι της Κεντροαριστεράς τον Ιούνιο. Θα είναι το πέρασμα από την Ελιά στους χουρμάδες.