[Αγιογραφίες] Μέτρο

Υπάρχει πολιτική μοίρα όπως υπάρχει και ανθρώπινη μοίρα. Φαίνεται στην περίπτωση του Γιάννη Σγουρού. Ανθρωπος μετρημένος, ο Σγουρός βρίσκεται μονίμως στο επίκεντρο αναμετρήσεων με αμέτρητες συνέπειες. Ας πούμε, το 2010, το τότε ΠαΣοΚ, δηλαδή οι παπανδρεϊκοί, κρατούσε την αναπνοή του για την έκβαση των αυτοδιοικητικών στην Αττική. Η περιφέρεια μετράει το ένα τρίτο των ψηφοφόρων. Αρα, είναι μια μικρή Ελλάδα από μόνη της με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Αν ο Σγουρός δεν άντεχε το 2010 κόντρα στον Βασίλη Κικίλια της ΝΔ, θα υπήρχε θέμα για τη συνοχή της κυβέρνησης που πριν από έξι μήνες είχε πάει στο Μνημόνιο. Περισσότερη όμως σημασία είχε η αντοχή του Σγουρού στον πρώτο γύρο απέναντι στην ενδοπασοκική αμφισβήτηση που εξέφραζαν υποψηφιότητες όπως αυτές του Γιάννη Δημαρά και του Αλέξη Μητρόπουλου.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Σγουρός άντεξε. Πήγε στον δεύτερο γύρο και εκεί κέρδισε. Τέσσερα χρόνια αργότερα, η μάχη είναι εξίσου κρίσιμη. Το πασοκικό τοπίο έχει καθαρίσει. Με την έννοια ότι τα φυγόκεντρα στοιχεία του ΠαΣοΚ τα απορρόφησε ο ΣΥΡΙΖΑ ή και ότι το ίδιο το Κίνημα δεν είναι πάντα ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Ο Σγουρός πάλι – και λόγω φυσικού όγκου αλλά και λόγω ρωμαλέας αυτοδιοικητικής παρουσίας – ξεχωρίζει. Ωστόσο, η Αττική είναι η μόνη περιφέρεια την οποία πραγματικά διεκδικεί η Κουμουνδούρου ή που, διαφορετικά ειπωμένο, μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα είχε σημασία. Και λόγω μεγέθους και σημασίας της Αττικής, αλλά και γιατί η Ρένα Δούρου εκφράζει την επόμενη γενιά της Αριστεράς και είναι στέλεχος με αναφορά στον Τσίπρα. Σε αντίθεση με το 2010, το ζήτημα δεν είναι να περάσει ο Σγουρός στον δεύτερο γύρο, αλλά να κερδίσει στις 25 Μαΐου. Η υποψηφιότητα Κουμουτσάκου δεν είναι κακή αλλά ο πρώην ευρωβουλευτής και εκπρόσωπος Τύπου του ΥΠΕΞ δεν έχει αρκετό χρόνο στη διάθεσή του.

Ο Σγουρός έχει κάνει μια ήπια καμπάνια. Κάποιες επιθέσεις που πήγαν να του γίνουν δεν απέδωσαν. Ή απορροφήθηκαν από το ήπιο στυλ του. Το αποτέλεσμα – όπως και σε πολλές αυτοδιοικητικές μάχες – είναι μια σιωπηλή αντιπαράθεση, ενώ στο εθνικό γήπεδο η σύγκρουση της ΝΔ και του ΠαΣοΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγάλη οξύτητα. Ομολογουμένως, η υποψηφιότητα Σγουρού είναι και ένα πολιτικό πείραμα. Η ΝΔ έχει υποψήφιο στην Αττική, ο Σγουρός όμως έχει ισχυρά αυτοδιοικητικά ερείσματα στη ΝΔ. Δεν έχει επίσης λίστα beautiful people, αλλά ηγείται μιας ομάδας με κλασικές πολιτικές αναφορές – όχι όμως εγκλωβισμένης στις κομματικές της αφετηρίες. Αυτό είναι και το ενδιαφέρον. Θα μπορούσαμε στη φυσιογνωμία του Σγουρού να δούμε μετεκλογικά μια επιτυχή μείξη του άλλοτε δικομματισμού – μείξη που να λειτουργήσει ανανεωτικά;

Θα φανεί την εβδομάδα 18 με 25 Μαΐου όταν, κατά τα φαινόμενα, η ΝΔ δεν θα έχει υποψήφιο, οπότε θα μπορεί κανείς να δει τι δυνατότητες υπάρχουν για να εκφράσει ο Σγουρός τον κεντροδεξιό χώρο. Η αλήθεια είναι ότι, με αναφορά στην αριθμητική, μόνο ένα τέτοιο τόξο μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη διεκδίκηση από τον ΣΥΡΙΖΑ της εξουσίας. Γιατί και η Δούρου – εκτός από μια υπερβολική επιθετικότητα στην αρχή και κάποια φάλτσα σε θέματα τόνου – δεν έχει κάνει λάθη όπως ο ΣΥΡΙΖΑ σε εθνική κλίμακα.