[Ανάλυση] Κομμάτια και θρύψαλα

Στην πολιτική – όπως και στις θεωρίες συνωμοσίας – δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Καρυπίδης, Βουδούρης, Σουλεϊμάν – οι αστοχίες. Κωνσταντοπούλου, Παπαδημούλης για τον Δήμο Αθηναίων, Σακοράφα για την Αττική, Λαζόπουλος για το ευρωψηφοδέλτιο – οι αρνήσεις. Ο Βαρουφάκης και ο Λαφαζάνης είναι, για άλλους λόγους και σε άλλο νόμισμα, από μια κατηγορία μόνος του ο καθένας. Αυτό που λέμε sui generis. Ομως όλα αυτά τα ονόματα – και άλλα τόσα που για λόγους οικονομίας έκφρασης δεν αναφέρονται εδώ – συμβολίζουν τη μεγάλη αδυναμία πολιτικής διαχείρισης που χαρακτηρίζει όχι τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ ή την Κουμουνδούρου όσο τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα και τους ανθρώπους του. Εχει κανείς την εντύπωση ότι διάφορα και διάφοροι θα συνεχίσουν να «σκάνε» στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ακόμη και μετά την 25η Μαΐου. Ο νόμος των πιθανοτήτων, με όλα όσα έχουμε δει, λέει ότι – δεν μπορεί! – θα ακολουθήσουν και άλλα φιάσκο.
Κανονικά, η πολιτική δεν επιδέχεται λάθη. Ο πονηρός σε αυτά Κώστας Καραμανλής απέφευγε τις πολλές κινήσεις και, κυρίως, τις πρωτότυπες ιδέες από τότε που στάθηκε ως αρχηγός. Αλλωστε, όποτε πήγε να κάνει εξυπνάδες την πάτησε. Τον πήγαν να παίξει μπάλα το 1998 και κατέληξε με πατερίτσα στη Βουλή, να κουτσαίνει σαν τον Ριχάρδο Γ’. Κατέβασε τον Τζαννετάκο για την υπερνομαρχία Αθηνών – Πειραιώς το 2002 και είδαν κι έπαθαν με τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και το κόμμα της Εκκλησίας. Αλλά τότε πια ο Καραμανλής είχε αρχίσει να διορθώνεται. Είχε, ας πούμε, στρώσει κόκκινο χαλί επιστροφής στον Γιώργο Σουφλιά, που τον είχε διαγράψει τον πρώτο χρόνο της αρχηγικής του θητείας. Ετσι η ΝΔ είχε αυτόματους σταθεροποιητές. Σουφλιάς και Καραμανλής βρήκαν ένα modus vivendi. Χρειάστηκε όμως η ΝΔ να χάσει τις εκλογές του 2000.

Τσίπρας και Λαφαζάνης δεν βρίσκουν προς το παρόν ισορροπία. Πάει δεν πάει η εσωκομματική σύγκρουση στα άκρα – που καμιά φορά έχει στοιχείο κάθαρσης – η διχόνοια κορυφής δεν είναι συνταγή εκλογικής επιτυχίας. Απλώς ο Τσίπρας – και σε αυτό λάθος – ούτε συγκρούεται ούτε – που δεν μπορεί να πει ναι στη δραχμή – συμφιλιώνεται. Τα ήξεις αφήξεις όμως στα οικονομικο-νομισματικά και η προσφυγή σε δημοψήφισμα – με ασαφές προς το παρόν διακύβευμα – απλώς αυξάνουν το ρίσκο.

Το συμπέρασμα είναι ότι οι τσιπραίοι είχαν ήδη κερδίσει στο μυαλό τους τις εκλογές λίγες εβδομάδες πριν από τα Χριστούγεννα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πράγματι τότε και προβάδισμα σημαντικό στις δημοσκοπήσεις και παράσταση νίκης. Λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές, η Κουμουνδούρου κινδυνεύει να μην πάει στον δεύτερο γύρο σε κανέναν από τους τρεις μεγάλους δήμους – δηλαδή ούτε στην Αθήνα, ούτε στη Θεσσαλονίκη, ούτε στον Πειραιά – ενώ κανείς δεν θέλει να σκέφτεται το κακό σενάριο για τις ευρωεκλογές. Γιατί; Διότι υπάρχει η παράσταση νίκης, υπάρχει όμως και η παράσταση ηγεσίας. Από τον Φεβρουάριο και μετά, η δεύτερη θυμίζει το διαστημικό λεωφορείο «Discovery» όταν μπήκε στη στρατόσφαιρα και άρχισε να χάνει κομμάτια, πριν τελικά εκραγεί με δραματικό τρόπο. Ο Αλέξης Τσίπρας και το σύστημά του δεν πείθουν – ακόμη και αυτούς που συμπαθούν τον ΣΥΡΙΖΑ – ότι μπορούν να πάρουν σωστές αποφάσεις ή έστω να επιβάλουν τις απόψεις τους μέσα στο κόμμα. Αρα, πώς θα κυβερνούσαν;