[Εναλλακτικά] Ανατολικά του Gazarte

ΟΠΩΣ αγαπάτε – με την άδεια του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Και η πολιτική είναι θέατρο, με αποτέλεσμα να παρασύρονται ενίοτε διάφοροι επίδοξοι πρωταγωνιστές και να επιλέγουν σκηνικό και ρόλο. Ας πούμε ο Αλέξης Τσίπρας έχει επιλέξει ως αντίπαλο την Ανγκελα Μέρκελ, με την οποία όμως επέλεξε να συγκρουστεί από τις προεκλογικές εξέδρες της περιοδείας που έκανε στην Κρήτη. Εύκολο. Τον εκλεκτό – μέχρι να ανοίξει τα χαρτιά της τον Ιούνιο – της γερμανίδας καγκελαρίου για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ παρέκαμψε την ευκαιρία να τον αντιμετωπίσει στο Μάαστριχτ όπου γίνεται τη Δευτέρα το ευρω-ντιμπέιτ. Αν όμως είχε νόημα το να είναι ο Τσίπρας επικεφαλής της καμπάνιας του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν ήταν για να τρώει τάπας με τους συντρόφους στην Ισπανία ή να πίνει γκράπες με τους συναγωνιστές στην Ιταλία – ή, γιατί οι δύο πρώτες αναφορές είναι «τρόπος του λέγειν», για να κάνει πως δεν ακούει όταν το Ντι Λίνκε μιλούσε για το ελληνικό χρέος. Ηταν για να εκφράσει την άλλη, αριστερή, άποψη για την Ευρώπη.

Φυσικά, το συνονθύλευμα λαϊκισμού και μισαλλοδοξίας που συνιστά την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για την ευρωζώνη δεν είναι εξαγώγιμο. Κάτι που εξηγεί γιατί ο Τσίπρας προτιμάει να μιλάει μόνος του. Ολα αυτά, σε μία εβδομάδα που ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται μεταξύ επαρχιωτισμού και μικροαστισμού στην πολιτική του.

Επαρχιωτισμός δεν είναι μόνο να μην πηγαίνεις να συζητήσεις με τους Ευρωπαίους, αλλά να μιλάς για την Ευρώπη από μακριά. Επαρχιωτισμός είναι επίσης να μην ξέρεις πού πάνε τα τέσσερα στα θέματα της Θράκης, της μουσουλμανικής μειονότητας και, τελικά, των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Είναι, ομολογουμένως, τυχερή η κατά μια περίοδο εξπέρ του ΣΥΡΙΖΑ για τα εξωτερικά Ρένα Δούρου που έχει ως άλλοθι την ενασχόληση με την Περιφέρεια Αττικής όπου κατέρχεται ως υποψήφια. Γλίτωσε έτσι από την καραμπόλα πολλών οχημάτων σκέψης – ή καθαρής ανοησίας – στον αυτοκινητόδρομο του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή το ατύχημα Σαμπιχά Σουλεϊμάν. Η αλήθεια είναι ότι ζητάμε πολλά από ένα κόμμα του 4%-5% που κινήθηκε μεταξύ Κουμουνδούρου, Gazarte και Καράκας. Εκεί δεν έτρεχε η Ρένα προ έτους και βάλε; Με την ευκαιρία, να μην ξεχνάμε ότι τα πράγματα πάνε τόσο καλά στη Βενεζουέλα που έχουμε συγκρούσεις στους δρόμους και κρατική καταστολή αβέρτα. Μόνο που αυτή έρχεται από τις δυνάμεις του καθεστώτος μετα-Τσάβες.

Μικροαστισμός είναι να μην ξέρεις τι σου γίνεται ανατολικά – ή δυτικά ή βόρεια ή νότια – του Gazarte, όπου έζησαν τη χρυσή τους φάση οι τσιπραίοι, αλλά να σπεύδεις να τα βάλεις με όλους τους άλλους – τα ΜΜΕ, τον Πάγκαλο κ.λπ. κ.λπ. – λες και αυτοί φταίνε. Η κόλαση του ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν είναι οι άλλοι. Είναι ο συμπλεγματικός εαυτός του. Γιατί ο μικροαστισμός και ο επαρχιωτισμός συμπλέγματα είναι…