[Εμπιστευτικά] Χθεσινή συζήτηση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Δεν νομίζω να υπάρχει λογικός άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι η Ελλάδα που οδεύει στις κάλπες του Μαΐου έχει ελάχιστη σχέση με την Ελλάδα που ψήφιζε το 2012.
Γιατί το σημειώνω αυτό; Για δύο λόγους.
Πρώτον, επειδή η διαφορά προκύπτει από νέα δεδομένα.
Ακόμη και τα εθνικά μας διλήμματα («ευρώ ή δραχμή», «ναι ή όχι στο Μνημόνιο») φαίνεται στο διάστημα που μεσολάβησε να έχουν απαντηθεί από τη ζωή.
Είναι χαρακτηριστικό ότι «η πλειοψηφία του ευρώ», αφού υπέστη συνεχή εξασθένηση την τελευταία διετία, ανασυγκροτήθηκε ταχύτατα στα επίπεδα του 75% – λίγο χαμηλότερα από το 80% που είχε πριν να ξεσπάσει η κρίση.
Αν δεν υπάρξει λοιπόν κάποια πολιτική ανατροπή (που δεν διακρίνεται στον ορίζοντα…), η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ και δεν θα χρειαστεί νέο Μνημόνιο.
Θα αρκεστεί απλώς στους κανόνες και στις διαδικασίες επιτήρησης που ισχύουν για όλες της χώρες της ευρωζώνης. Κανονικά πράγματα δηλαδή.
Δεύτερον, επειδή – παρά τα νέα δεδομένα – παρακολουθούμε μια χθεσινή συζήτηση.
Λυπάμαι, αλλά κουβεντιάζουν ακόμη κάποιοι για «αποτυχία» όταν η χώρα ζει μια πρωτοφανή δημοσιονομική ανόρθωση και επιστρέφει έστω τμηματικά στις διεθνείς αγορές.
Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι όλα έφτιαξαν.
Απλώς έχει έρθει πλέον η ώρα για την επόμενη συζήτηση, η οποία μπορεί να επικεντρωθεί στην αποκατάσταση των στρεβλώσεων του Μνημονίου, την επαναφορά μιας εργασιακής ομαλότητας, την τόνωση της ανάπτυξης, την ενίσχυση των εισοδημάτων με υγιή τρόπο, την αντιμετώπιση των ανισοτήτων, την εξομάλυνση της οικονομικής δραστηριότητας κ.ο.κ.
Να αντιμετωπίσει δηλαδή όλα όσα κόστισε το Μνημόνιο και τα οποία θα μπορούσαν να είχαν ενδεχομένως αποφευχθεί αν δεν μπλέκαμε με τους στόκους – τους εδώδιμους και τους αποικιακούς…
Αντιλαμβάνομαι βεβαίως την προσπάθεια της αντιπολίτευσης να διαλαλήσει ότι τίποτα δεν άλλαξε από το 2012 κι ότι όλα πάνε χάλια, ώστε να θωπεύσει τα τιμωρητικά ένστικτα των ψηφοφόρων. Θεμιτό.
Πολύ φοβάμαι όμως ότι, παρά τις προσπάθειές της, το κυρίαρχο αίσθημα μετακινείται σιγά σιγά από την τιμωρία στην προσδοκία ή έστω στην αναμονή.
Κι ότι αυτή η ψυχολογική (κυρίως) μεταβολή εξηγεί τα διστακτικά ή νεφελώδη ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων.
Ο κόσμος έχει πληρώσει ακριβά τον λογαριασμό, δεν λησμονεί όσα τράβηξε, ενδεχομένως δεν αισθάνεται καν δείγματα βελτίωσης, αλλά την ίδια στιγμή αρχίζει να βλέπει φως και φοβάται μήπως μια αψυχολόγητη στραβή τον ξαναρίξει πίσω. Διστάζει.
Ειλικρινά δεν ξέρω πού θα κάτσει τελικά η μπίλια.
Αλλά έχω την αίσθηση ότι το παιχνίδι θα κριθεί στο αβέβαιο πεδίο της ψυχολογίας. Και γι’ αυτό είμαι σίγουρος ότι θα μείνει ανοιχτό έως την τελευταία στιγμή.
Google news
