[Ανάλυση] Η πρόκληση του σταυρού στις ευρωεκλογές

Διανύουμε την Εβδομάδα των Παθών, αλλά και των ευρωψηφοδελτίων. Ωστόσο, οι αλλεπάλληλες ανακοινώσεις – το Σαββατοκύριακο είχαμε εικόνα από τη ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα είναι η ημέρα της ΝΔ – δεν δίνουν την εντύπωση ότι οι ηγεσίες σταυρώνονται. Καμία σχέση, ας πούμε, με την κλωτσοπατινάδα του Ιουνίου του 2009 στη Ρηγίλλης όταν έπεφταν κορμιά και, βεβαίως, τηλέφωνα για τις καλές εκλόγιμες θέσεις. Η σταυροδοσία και μάλιστα σε εθνική επικράτεια είναι κάτι σαν τη φωτιά που μεταλαμπάδευσε ο Προμηθέας. Οσο για τον Προμηθέα του Μαξίμου, αυτός υπέφερε αρκετά ως δεσμώτης στον βράχο την περασμένη διετία, για να κατεβάσει ιδέες όπως ο σταυρός στις ευρωεκλογές.

Οι ηγεσίες λοιπόν δεν έχουν να μαλώσουν, να κακοκαρδίσουν ή να ξεχρεώσουν κανένα γραμμάτιο στις λίστες. Η μεγαλύτερη ανακούφιση θα πρέπει να είναι στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι τσιπραίοι μάτωσαν με τις αυτοδιοικητικές υποψηφιότητες. Ούτε το ευρωψηφοδέλτιο βγήκε χωρίς τζαρτζαρίσματα. Σκεφτείτε όμως να έπρεπε να γίνει ντιλ με τη μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ – που συμπεριφέρεται σαν πλειοψηφία – για τις εκλόγιμες θέσεις… Τουλάχιστον θα μπορέσουν τώρα όλα τα λουλούδια – ή τέλος πάντων όσα δεν έχουν πρυτανικό λίπασμα – να ανθίσουν.

Την ίδια ώρα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε – από εδώ και από εκεί – τα καλύτερα ευρωψηφοδέλτια που θα μπορούσαμε να δούμε. Μόνη εξαίρεση το ΠαΣοΚ, όπου σε αρκετές θέσεις της λίστας η ηγεσία τακτοποιεί υποχρεώσεις προς διάφορα πρόσωπα που μόνο σε αυτήν έχουν αναφορά. Παραμένει ανεξήγητο γιατί ο τάδε ή η δείνα θα πρέπει να απασχολεί την ελληνική πολιτική και μάλιστα σε εθνική κλίμακα. Στο κάτω κάτω έχουν το facebook, τι τους χρειάζονται οι ευρωεκλογές; Ασχέτως όμως αυτού, η αλήθεια είναι ότι και η ΔΗΜΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ και Το Ποτάμι έχουν λίστες με ανθρώπους που δεν θα τους βλέπαμε ίσως σε ευρωψηφοδέλτια αν είχαμε μείνει στη λίστα. Εχουν πιθανότητες να βγουν; Οχι. Αλλά η ψυχολογία κάποιου που κατεβαίνει στην πολιτική για να μετρηθεί είναι εντελώς διαφορετική από εκείνου που έχει διακινηθεί στις κομματικές σωληνώσεις. Ο σταυρός αποδεικνύεται πρόκληση όμως λειτουργεί και σαν πρόσκληση.

Το παρεπόμενο ερώτημα είναι αν όλα αυτά θα επηρεάσουν τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Εδώ η απάντηση είναι και πάλι αρνητική. Τουλάχιστον έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, φαίνεται ότι οι ψηφοφόροι θα επιλέξουν κόμματα και όχι πρόσωπα και μάλιστα με συλλογισμούς που ανάγονται σε πρωταρχικές πολιτικές ανάγκες όπως, ας πούμε, η σταθερότητα, που φαίνεται ότι θα είναι, αν όχι κυρίαρχη, πάντως ισχυρή αναφορά σε αυτές τις εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι το τι θα κάνουν και το τι θα πουν οι πολιτικοί αρχηγοί έχει μεγάλη σημασία. Αλλά και ότι αυτοί θα τραβήξουν το βάρος των αναμετρήσεων. Γιατί οι επώνυμοι και οι άξιοι της κοινωνίας πολιτών δεν είναι αυτοί που θα λειτουργήσουν ως ντουντούκες και εκφραστές της γραμμής στις εμφανίσεις τους στα ΜΜΕ. Υπό την έννοια αυτή, η σταυροδοσία συναρτημένη με τη συγκυρία μετατρέπει τις εκλογές αυτές σε ένα παράξενο όσο και γοητευτικό καλειδοσκόπιο.