[Αγιογραφίες] Μεγέθη

Το 2014 δεν είναι το 2012. Το είχαμε καταλάβει από το πόσο άσφαιρη αποδείχθηκε ήδη από τον Φεβρουάριο η καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ. Η Κουμουνδούρου νόμιζε ότι η βουβή δύναμη του προ διετίας κύματος θα αρκούσε για να σαρώσει τη συμπολίτευση στις διπλές εκλογές του Μαΐου. Εκανε λάθος – όπως έκανε και λάθη σε πρόσωπα αλλά και στην επιλογή ενός συνολικού ανατρεπτικού τόνου που δεν βρήκε απήχηση. Η σιωπηλή μεσαία τάξη θέλει σταθερότητα, έστω κι αν δεν τρελαίνεται με την κυβερνητική πολιτική. Μάλιστα. Και τι σημαίνει αυτό για τη ΔΗΜΑΡ;

Σε πρώτη γρήγορη ματιά σημαίνει ένα ποσοστό γύρω στο 3% – δηλαδή στα όρια της επιβίωσης. Ασχημα νέα. Με γνώμονα τη σταθερότητα, αλλά και την έλλειψη ικανοποίησης από πολλές πτυχές δράσης της συμπολίτευσης, η έξοδος της ΔΗΜΑΡ από το κυβερνητικό σχήμα πέρυσι το καλοκαίρι εγγράφεται ήδη στα μεγάλα λάθη αυτής της πολιτικής περιόδου. Πήγαν λίγο να το δικαιολογήσουν στην πλάτη του Μπαλτάκου. Αλλά τους Μπαλτάκους η κοινή γνώμη τους είχε προεξοφλήσει. Με τον Αδωνη στη βιτρίνα δεν χρειάζεσαι υποκλαπέν οπτικοακουστικό υλικό για να ξέρεις τι γίνεται στο βάθος του μαγαζιού. Το θέμα είναι να υπάρχει και κανένας σοβαρός άνθρωπος που να επιβάλλει αυτοσυγκράτηση. Το μπες-βγες Κουβέλη στην κυβέρνηση δεν ανταποκρινόταν στην ανάγκη, πιθανώς και στην αγωνία, για σταθερότητα. Από εκεί εκεί πέρα ετέθη σε ισχύ ο αμείλικτος κανόνας της χρησιμότητας που διέπει την πολιτική. Τι χρειάζεται η ΔΗΜΑΡ; Οχι στον αρχηγό της, αλλά στο εκλογικό σώμα.

ΤΟ «όχι στον αρχηγό της» υπαινίσσεται ότι το κόμμα της Αγίου Κωνσταντίνου έχει καταστεί εργαλείο στα χέρια του Φώτη Κουβέλη. Αυτό δεν είναι κάτι που φαίνεται να συγκινεί. Ακόμη χειρότερα: ο Κουβέλης, που βρίσκεται σε μεγάλη πορεία συνεντεύξεων στα ΜΜΕ, καθ’ οδόν προς τις διπλές κάλπες του Μαΐου, επιμένει σε μια ρητορική που δεν υπηρετεί τη σταθερότητα. Στην κυβέρνηση – όπου τον προσκαλεί ο πονηρός Βενιζέλος – δηλώνει πως δεν μπαίνει. Παραλλήλως, διαβεβαιώνει ότι Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν βγαίνει από την παρούσα Βουλή του χρόνου τον Μάρτιο. Γιατί, αλήθεια; Η αριθμητική δεν είναι τόσο δυσμενής. Ασχέτως όμως αυτού, καθώς η διαβεβαίωση Κουβέλη εξαιρεί λογικά τα κουκιά της ΔΗΜΑΡ από τους 180 που χρειάζονται για να εκλεγεί ο διάδοχος του Παπούλια, το εύλογο συμπέρασμα είναι ότι πάμε για εκλογές. Τις θέλει ο κόσμος; Κρίνοντας από την υπόλοιπη συμπεριφορά του, είναι αμφίβολο.

Ο Κουβέλης μπορεί να θέλει να ξορκίσει τη φημολογία που επιμένει να του χρεώνει προσωπική σκοπιμότητα με ορίζοντα τον Μάρτιο του 2015. Μπορεί και όλα αυτά να ξεχαστούν μέχρι τότε – που είναι και το πιθανότερο, αν και οι δημόσιες αυτοδεσμεύσεις δεν είναι ποτέ καλή ιδέα στην πολιτική. Παρ’ όλα αυτά, η ΔΗΜΑΡ πάει κόντρα στην παλίρροια της κοινής γνώμης – κι αυτό είναι επικίνδυνο. Βέβαια, θα μπορούσε να αντιτείνει κάποιος μιλώντας υπέρ του Κουβέλη, και το ΠαΣοΚ που υπηρετεί τη σταθερότητα δεν πηγαίνει πολύ καλύτερα. Δυο μοναδίτσες παραπάνω γράφει η Ελιά από τη ΔΗΜΑΡ. Ενας Θεός ξέρει τι θα έκανε το ΠαΣοΚ μόνο του… Και η καλή δημοσκοπική επίδοση του Ποταμιού δείχνει ότι η σταθερότητα δεν είναι η μόνη χορδή στην άρπα της κοινής γνώμης. Παρ’ όλα αυτά, ο αρχηγός της ΔΗΜΑΡ ρισκάρει πολύ περισσότερο από όσο δείχνει το ήπιο στυλ εκφοράς του και πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται σε πρώτη ματιά. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το μόνο αριστερό κόμμα που βράζει. Και το μικρότερο μέγεθος, στην περίπτωση της ΔΗΜΑΡ, δεν αποκλείει μια μεγάλη μετεκλογική έκρηξη.