[Κιόσκι] Μια σταγόνα στον ωκεανό

Η πρόοδος είναι σχετική έννοια. Στο Ιράν, για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί πρόοδος το γεγονός ότι η Σακινέχ Μοχαμαντί Αστιανί έλαβε τελικά χάρη. Η Αστιανί, μητέρα δύο παιδιών, είχε καταδικαστεί σε θάνατο διά λιθοβολισμού με την κατηγορία της μοιχείας και της συνέργειας στον φόνο του συζύγου της. Οπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, η ομολογία της είχε αποσπαστεί με βασανιστήρια. Ο δολοφόνος και υποτιθέμενος εραστής της είχε καταθέσει στο δικαστήριο ότι η ίδια δεν γνώριζε τίποτε για το έγκλημα. Υπό το βάρος της διεθνούς κινητοποίησης, η ποινή της μετατράπηκε σε δεκαετή κάθειρξη. Η ελευθερία ήρθε στις 18 του περασμένου Μαρτίου.

Αυτή η πρόοδος, όμως, δεν είναι μόνο σχετική. Είναι και μια σταγόνα σε έναν ωκεανό παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το περασμένο καλοκαίρι ένας ιρανός φοιτητής, ο Χαμίντ Μπαμπαΐ, καταδικάστηκε σε έξι χρόνια κάθειρξη με την κατηγορία της κατασκοπείας και της συνεργασίας με εχθρικά κράτη. Το έγκλημά του ήταν ότι αρνήθηκε να δώσει πληροφορίες στις Αρχές για τους συμφοιτητές του που σπούδαζαν στο Βέλγιο όπως και εκείνος. Μια 20χρονη φοιτήτρια, η Ρεϊχανέχ Ζαμπαρί, καταδικάστηκε τον περασμένο μήνα σε θάνατο επειδή μαχαίρωσε θανάσιμα έναν άνδρα που αποπειράθηκε να τη βιάσει.

Το Ιράν ζει πολλές τέτοιες τραγωδίες. Νέοι άνθρωποι είναι εντελώς ανυπεράσπιστοι απέναντι σε ένα θεοκρατικό καθεστώς. Γίνονται έρμαια μιας παράνοιας χωρίς αρχή και – το χειρότερο – χωρίς τέλος. Οι αμυδρές ελπίδες που μπορεί να γεννήσει ένα γεγονός, η εξέλιξη, η καθημερινότητα κατά κανόνα διαψεύδονται. Μια τέτοια αμυδρή ελπίδα έδωσε η εκλογή του κληρικού Χασάν Ροχανί στην προεδρία της χώρας τον Ιούνιο του 2013. Ο Ροχανί είχε τη φήμη μετριοπαθούς και μεταρρυθμιστή. Οπως όμως σημειώνει η Μοντ, σε αυτούς τους δέκα μήνες που βρίσκεται στην εξουσία δεν έχει υπάρξει καμία βελτίωση στο θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στο Ιράν δεν αποτυπώνεται παρά μια γενικότερη τάση. Σύμφωνα με τη μη κυβερνητική οργάνωση Freedom House, η δημοκρατία υποχωρεί. Σε χώρες που επιμένουν να αυτοχαρακτηρίζονται δημοκρατικές, όπως η Βενεζουέλα, η Ρωσία ή η Τουρκία, η αντιπολίτευση υφίσταται διώξεις και η ελευθερία της έκφρασης δέχεται ένα τεράστιο πλήγμα. Εκτός εάν θεωρήσουμε ότι τη δημοκρατία την κάνουν οι εκλογές. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν μπορούμε παρά να υποκλιθούμε στην τελειότητα των εκλογών που πραγματοποιήθηκαν τον περασμένο μήνα στη Βόρεια Κορέα. Οι 687 υποψήφιοι βουλευτές, υπενθυμίζει η Λα Βανγκουάρντια, εξελέγησαν με 100%. Η συμμετοχή έφθασε στο 99,7%, σημειώνοντας μια μείωση της τάξης του 0,01% σε σχέση με τις εκλογές του 2009. Οπως φαίνεται, οι Βορειοκορεάτες ξέρουν τόσο καλά από εκλογές ώστε θα μπορούσαν να παραδώσουν στους υπόλοιπους μαθήματα δημοκρατίας.