[Διαστάσεις] Το χρέος του Σαμαρά

Θυμάστε αυτά τα άρθρα που δημοσιεύονταν τα τελευταία χρόνια στον ξένο Τύπο για την Ελλάδα. Οχι στην Μπιλντ, στις σοβαρές εφημερίδες. Υπήρχε το βασικό κείμενο που αφορούσε το δικό μας χάλι και ένα πλαίσιο με το πόσο καλά πήγαιναν οι άλλες χώρες των Μνημονίων, έτσι για να μπορούμε εύκολα να κάνουμε συγκρίσεις. Ε, προχθές έγινε το αντίθετο. Η Μοντ δημοσίευσε ένα κείμενο για τα χάλια της Γαλλίας το οποίο συνοδευόταν από ένα πλαίσιο με τις περιφερειακές ζώνες της ευρωζώνης που πηγαίνουν καλύτερα. Ανάμεσά τους, η Ελλάδα.

Αυτή είναι η ειρωνεία της Ιστορίας: εμείς, που περιμέναμε από τον Φρανσουά Ολάντ να ηγηθεί του πανευρωπαϊκού αγώνα κατά της λιτότητας, θεωρούμαστε τώρα «πρότυπο» (εντάξει, μην υπερβάλλουμε κιόλας) για τη χώρα του. Θυμάμαι ένα άρθρο που είχε γράψει ο Γκίντεον Ράχμαν στις 8/5/2012 στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς με τίτλο «Η ελληνική κρίση θα αποκαλύψει σύντομα τον Ολάντ». Ηταν δύο ημέρες μετά τις πρώτες εκλογές στη χώρα μας, που συνέπεσαν με τον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών και τη νίκη του ηγέτη των Σοσιαλιστών. Ο βρετανός αρθρογράφος προέβλεπε ότι οι Γάλλοι θα συντάσσονταν αναγκαστικά με τους Γερμανούς και ότι «η νέα έκρηξη του ελληνικού πολιτικού ηφαιστείου» θα οδηγούσε πιθανότατα τη χώρα μας έξω από την ευρωζώνη. Ο Σαμαράς θα ήθελε να μειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων – έγραφε -, αλλά δεν τον ενθαρρύνει σ’ αυτό η Μέρκελ, με την οποία διατηρεί μια φρικτή σχέση.

Σας διαβεβαιώ, τέτοια πράγματα γράφονταν τότε. Κι έτσι ήταν, δηλαδή. Δύο χρόνια μετά, η γερμανίδα καγκελάριος (η σχέση της οποίας με τον έλληνα πρωθυπουργό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άριστη) ετοιμάζεται να επισκεφθεί και πάλι την Αθήνα και με την ευκαιρία εκφράζει τον ενθουσιασμό της για τις προόδους που σημειώσαμε και την ικανοποίησή της που αποφάσισε μαζί με τους εταίρους της να παραμείνουμε στην ευρωζώνη. Την ίδια ώρα, ο Ολάντ ζητά άλλη μια παράταση για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων της χώρας του. Δεν διατυπώνει καινούργιες προτάσεις, δεν θέλει αλλαγή των κανόνων, όπως διακήρυσσε στην προεκλογική του εκστρατεία, ζητά απλώς να παραβιάζει η Γαλλία τους υπάρχοντες κανόνες χωρίς να τιμωρείται. «Η στάση αυτή είναι εγωιστική», σχολιάζει στη Μοντ ο καθηγητής οικονομικών Τομά Πικετί, που προσδοκούσε κάποτε από τον Ολάντ να γίνει ο «Ρούζβελτ της Ευρώπης».

Αυτή η αντιστροφή των όρων δεν έγινε μόνη της. Κάποιοι δούλεψαν γι’ αυτό και κάποιοι δεν δούλεψαν. Υπήρξαν αυτοί που υποβλήθηκαν σε αιματηρές θυσίες κι εκείνοι που υπονόμευσαν συστηματικά κάθε προσπάθεια. Την ημέρα που θα βγει η χώρα στις αγορές, αντί ο Σαμαράς να κάνει άλλη μια τετριμμένη δήλωση, ας βγει στην τηλεόραση κι ας πει «Ευχαριστώ». Το χρωστάει. Δεν χρειάζονται ονόματα. Εκείνοι που τους αφορά θα το καταλάβουν.