[Αγιογραφίες] Χάρες

ΥΠΑΡΧΕΙ η Θεία Χάρις – υπάρχουν και οι απλές χάρες. Ως άνθρωπος που ουδέποτε αμφέβαλλε για την ευφυΐα του, θα περίμενε κανείς ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος θα θεωρούσε τον εαυτό του δικαιούχο της πρώτης, δηλαδή της Θείας Χάριτος. Εχοντας, άλλωστε, ιερέα στο δένδρο των προγόνων του, ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ είναι και θεοσεβούμενος. Ωστόσο, παρακολουθώντας τη χθεσινή – διακαναλική – συνέντευξη Τύπου, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Βενιζέλος θεωρεί ότι κάνει χάρη στο κόμμα του, αναλαμβάνοντας και κρατώντας την αρχηγία.

ΕΙΝΑΙ το είδος τοποθέτησης που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Είτε έχεις είτε δεν έχεις επίγνωση των αρχηγικών φιλοδοξιών του Βενιζέλου την τελευταία δεκαπενταετία(;). Είναι επίσης μια αντίληψη για τα εσωκομματικά του ΠαΣοΚ – ανεξαρτήτως της εξόδου του Παπανδρέου από την κρυογένεση – που είναι τουλάχιστον περίεργη. Τους κάνει, αλήθεια, χάρη; Η πραγματικότητα είναι, δυστυχώς, εντελώς διαφορετική. Βουλευτές και στελέχη του ΠαΣοΚ έχουν από μια κακή κουβέντα να πουν για τον αρχηγό τους. Κάποιοι θεωρούν ότι του κάνουν χάρη – ή κάνουν χάρη στο ΠαΣοΚ και την κυβέρνηση – μη ανοίγοντας θέμα και μη κάνοντας φασαρίες, τουλάχιστον όσο θεωρεί και εκείνος ότι τους κάνει χάρη.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ, ομολογουμένως, για ισορροπία τρόμου. Και είναι γνωστό ποιο είναι το αποτέλεσμα αν αυτή διαταραχθεί: πυρηνικός όλεθρος. Οπως είναι γνωστό ότι το ΠαΣοΚ είναι ατομική βόμβα ικανή να τινάξει στον αέρα την κυβέρνηση και τη χώρα. Με ψυχροπολεμικούς όρους, το ΠαΣοΚ ισοδυναμεί με καμιά εικοσαριά Μπαλτάκους. Ασφαλώς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν έχει ευθύνη ούτε για τον Απόστολο Κακλαμάνη ούτε ώς ενός σημείου και για τον Γιώργο Παπανδρέου. Ασφαλώς, ο πρώην πρωθυπουργός δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει χάρες σε κανέναν, σε μια φάση που ξέρει ότι η αριθμητική δεν επιτρέπει τη διαγραφή του. Παρ’ όλα αυτά, η ψυχική απόσταση ανάμεσα στον Βενιζέλο και στους πασόκους είναι εφάμιλλη του ρήγματος μεταξύ Κουβέλη και στελεχών της ΔΗΜΑΡ.

ΤΙ θα μπορούσε να κάνει ο Βενιζέλος; Πρώτα πρώτα να το ξανασκεφτεί αν θα δώσει συνεντεύξεις Τύπου σαν τη χθεσινή. Μπορεί να είναι το είδος του μονολόγου που ενθουσιάζει την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ. Ωστόσο, ο αυτοσχολιασμός δεν συνιστά πολιτική επικοινωνία. Για την ακρίβεια: είναι το είδος του πολιτικού λόγου στο οποίο επιδόθηκε κατά κόρον ο Βενιζέλος στις διπλές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου του 2012. Φυσικά και τότε χάρη έκανε στο ΠαΣοΚ που είχε ραντεβού με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα και ευτυχώς που προθυμοποιήθηκε ο Βενιζέλος να είναι αρχηγός στη φάση αυτή. Οπως χάρη έκανε και στους πασόκους όταν στην πρώτη κυβέρνηση ΝΔ – ΠαΣοΚ – ΔΗΜΑΡ τούς κράτησε απέξω και μπήκε μόνον ο Τσαυτάρης – που, όπως επισήμανε ο Βενιζέλος χθες, έσωσε την κατάσταση με το γάλα δύο χρόνια αργότερα. Αντίστοιχα, πέρυσι τέτοια εποχή ο Βενιζέλος πίεζε επί μήνες το Μαξίμου γιατί ήθελε να τους κάνει τη χάρη να ξαναμπεί ο ίδιος – άντε και μερικοί άλλοι πασόκοι – στην κυβέρνηση.

ΟΤΙ οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν την τάση να αδικούν τον εαυτό τους είναι γνωστό. Ο Βενιζέλος δεν αποτελεί εξαίρεση. Αλλά αυτό το μείγμα αυτοϊκανοποίησης και βαρεμάρας μπορεί να αποδειχθεί εκρηκτικό στη φάση που βρίσκεται το ΠαΣοΚ. Απηχεί μια νοοτροπία αντίστοιχη με τη γνωστή φράση ενός αρθρογράφου – «Η Γαλλία βαριέται» – κάτι μήνες πριν από τον Μάη του ’68.