ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Ξαναδιαβάζοντας τα «Απομνημονεύματα» του ένδοξου στρατηγού Μακρυγιάννη στάθηκα σε μία διαπίστωσή του, η οποία παρότι ειπώθηκε 170 χρόνια πριν είναι επίκαιρη και δείχνει τη μακροχρόνια πολιτική των ισχυρών ευρωπαίων φίλων μας και κυρίως της Γερμανίας, καθώς και των ΗΠΑ για την Ελλάδα.
«… όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ενεργήσω κι ό,τι θέλουν ας μου κάνουν… Θεέ, συγχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέουμεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε. Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν, και βγήκαν σήμερον να προκόψουν. Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, έλληνες, που είπαν να μας σβήσουν την άγια πίστη, την ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα ορθόδοξον. Και εκάθησα και έκλαψα διά τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους αγίους άναψα τα καντήλια και εληβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον. Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα. Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν αυτοί οι μισέλληνες και άθρησκοι ό,τι πολύτιμον τζιβαϊρικόν έχομεν. Φραγκεμένους μας θέλουν». Αυτά τα είχε πει ο Μακρυγιάννης τόσα χρόνια πριν. Είναι όμως επίκαιρα και αυτό αποδεικνύεται από τη σημερινή άθλια σε όλους τους τομείς κατάσταση.
Τι είχε πει ο κ. Κίσινγκερ το 1974 στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων των ΗΠΑ για την Ελλάδα και τους Ελληνες (δημοσιεύθηκε στο «Turkish Daily News στις 20/2/1997); «… Ο ελληνικός λαός είναι δύσκολος και ακυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές ρίζες του. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά αποθέματά του ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας και την πολιτική των ΗΠΑ…».
Οπως αποδεικνύεται, είναι μακροχρόνια σχέδια που υλοποιούνται τώρα με την ηθελημένη ή όχι βοήθεια των εκάστοτε πολιτικών. Κάποια προσπάθεια γίνεται από την τωρινή κυβέρνηση για να σταματήσει αυτή η χαοτική πορεία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, απαιτείται μία συλλογική προσπάθεια και ενεργοποίηση των απανταχού Ελλήνων, παραμερίζοντας κάθε κομματικό και πολιτικό πάθος.

Αντικομμουνισμός και φασισμός

Α. Κακαράς ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Αντικομμουνισμός είναι το σαρδόνιο γέλιο των χορτασμένων, είναι το άλλοθι των δειλών, το αλάτι των άνοστων επαναστατών, το επιχείρημα των άσχετων και ανίδεων, είναι η καταφυγή των αναθεωρητών της ανάγκης και της υποχρέωσης για αντίσταση και αγώνα, τον χρησιμοποιούν όσοι φτύνουν εκεί που πρώτα έτρωγαν…

Αντικομμουνισμός είναι η δόλια βρώμικη τακτική σπίλωσης όσων παλεύουν να τελειώσει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, είναι η τροχοπέδη στην εξέγερση των καταπιεσμένων, των αδικημένων, είναι το κερασάκι του φασισμού, είναι η μέθοδος ανέλιξης όσων δεν έχουν τη λύσσα να παλέψουν για να γίνουν αφεντικά στη θέση των αφεντικών και προτιμούν τη θέση των κλακαδόρων…

Επομένως αντικομμουνιστές είναι και εκείνοι που θα ‘θελαν, αλλά δεν μπορούν να βρίσκονται στη θέση των εκμεταλλευτών, στη θέση όσων αξιοποιούν την εργασία άλλων για το δικό τους συμφέρον. Αντικομμουνισμός είναι η εύκολη, ανέξοδη, πληρωμένη διαδικασία προσφοράς υπηρεσίας στους φονιάδες των λαών, στους σφαγείς όσων αντιστέκονται για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους…

Ο αντικομμουνισμός χρησιμοποιείται ως κοσμοπολίτικη έκφραση προστασίας των συμφερόντων της πλουτοκρατίας και των λακέδων της, ως μοχλός και μανδύας κάλυψης του ψεύδους, της παραχάραξης της ιστορίας των αγώνων των λαών, είναι η προβολή της ανημποριάς των κουρασμένων να υπερασπιστούν αξίες και δίκαια…

Αντικομμουνισμός είναι η αισχρή ταύτιση του ναζισμού με τη μεγαλύτερη επανάσταση που γνώρισε ο άνθρωπος στην πορεία του μέχρι σήμερα, είναι κύριο όπλο της άρχουσας τάξης, των μόνων που δικαιούνται να παλεύουν ενάντια στον κομμουνισμό, αφού τα συμφέροντα ακριβώς αυτών είναι που κινδυνεύουν. Οι υπόλοιποι αντικομμουνιστές είναι λακέδες τους, είναι σφουγγοκωλάριοί τους, και ακόμα χειρότερα για όποιον αντικομμουνιστή δεν ξέρει, πως όντας δούλος αλλότριων συμφερόντων, αυτός είναι και το πρώτο θύμα τους…

Ψυχανάλυση στη Γερμανία

Τέλης Σταματάκης                                                    

Ο Περικλής Δημητρολόπουλος στη στήλη του «Κιόσκι» στα «ΝΕΑ» της 28/3/14, αναφέρεται στο βιβλίο του Ενρίκ Χουλιάνα «Η Ισπανία κάνει ψυχανάλυση». Το θέμα του βιβλίου είναι η αμφιταλάντευση των Καταλανών μεταξύ μιας ανεξάρτητης και θεωρητικά πιο πλούσιας Καταλωνίας, αλλά έξω από την Ευρώπη, με απρόβλεπτες παρενέργειες, οικονομικές και εθνικές και μιας Καταλωνίας μέρους της Ισπανίας, που οι Καταλανοί φαίνεται πως δεν αγάπησαν ποτέ. Για τον λόγο αυτό, ο συγγραφέας του βιβλίου βάζει μια ολόκληρη χώρα στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή. Συμφωνώ με τους εύστοχους σχολιασμούς του κ. Δημητρολόπουλου αλλά αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε, για κάπως διαφορετικούς λόγους, να ξαπλώσει και η Γερμανία στο κρεβάτι του ψυχαναλυτή.

Θα πρέπει όλοι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι να κατανοήσουμε πώς εννοούν οι Γερμανοί την ενωμένη Ευρώπη. Αν την εννοούν πραγματικά ενωμένη τότε θα πρέπει να κάνουν βήματα και να ωθήσουν και τους άλλους, αυτοί ως ισχυρότεροι σήμερα, προς τη δημιουργία ενός κράτους κατά τα πρότυπα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Τις Ηνωμένες Ευρωπαϊκές Πολιτείες δηλαδή. Με ένα κεντρικό υπουργείο Εξωτερικών, ένα υπουργείο Εσωτερικών, ένα υπουργείο Οικονομικών και ούτω καθεξής. Θα πρέπει να βοηθήσουν στη δημιουργία ευρωπαϊκής συνείδησης για να εξαλειφθεί και το δίλημμα ευρωπαϊσμός – αντιευρωπαϊσμός. Τότε και μόνο τότε θα μιλάμε για ενωμένη Ευρώπη και δεν θα έχουν πια νόημα κινήματα σαν αυτό των Καταλανών, των Βάσκων ή των Φλαμανδών.

Οι Γερμανοί όμως δεν φαίνεται ότι εννοούν αυτό όταν μιλούν για ενωμένη Ευρώπη. Οι Γερμανοί θέλουν μια Ευρώπη με ενιαίο νόμισμα μόνο και μόνο για να μην υπάρχει πια η ευελιξία του περισσότερο ή λιγότερο ισχυρού νομίσματος. Οι Γερμανοί δεν θέλουν ομοσπονδιακή Ευρώπη με κεντρική εξουσία. Θέλουν μόνο κάποιους γενικούς κανόνες να είναι υποχρεωτικοί και μόνο κάποιους πολιτικά ανώδυνους (που αφορούν π.χ. τη δικαιοσύνη) να είναι πιο συγκεκριμένοι. Ετσι μόνο είναι δυνατόν γι’ αυτούς να επιβάλλουν την άποψη που κατά περίπτωση τους συμφέρει.

Εχουν φτιάξει και επιβάλει στους άλλους Ευρωπαίους μια γραφειοκρατία και ένα οικονομικό σύστημα με τα οποία στην ουσία τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη να βρίσκονται σε κατάσταση υποτελείας. Η Ευρώπη δεν θα μπορέσει ποτέ να ενωθεί πραγματικά όσο υπάρχει μέσα μια τέτοια Γερμανία. Και πολύ φοβάμαι ότι οι Γερμανοί δεν αλλάζουν.

Οι πολιτικές εξελίξεις

Βασίλης Ψαριανός, ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ- ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Θα μας αποτρελάνουν! Τους δόθηκε η ευκαιρία με τη δημιουργία της Ελιάς  να προχωρήσουν στην αναγέννηση της μεγάλης προοδευτικής παράταξης, αλλά οι ειδωλολάτρες των παλιών «ταμπελών» ευνούχισαν το όνειρο χιλιάδων προοδευτικών πολιτών, διότι, λέει, το ΠαΣοΚ – ως διατηρούν την… ψιλήν κυριότητα της Κεντροαριστεράς – έχει, ακόμα, μπροστά του, να διανύσει πεδίον δόξης λαμπρόν!

Ετσι υπερηφάνως οδεύουμε από τον «πάτο» στον… «απόπατο» της Ιστορίας!

Και λίγο πριν από την κρίσιμη στροφή προς την έξοδο από τα Μνημόνια, ενώ αναμέναμε στη Βουλή την επιψήφιση του τελευταίου «μνημονιακού» νομοσχεδίου, κάποιοι «εγγυητές της ενότητας του ΠΑΣΟΚ», παρά την ομόφωνη απόφαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος και χωρίς καμιά προειδοποίηση, παράκουσαν τη φωνή του κόμματος, διότι, λέει, τους… ξεκούφανε η φωνή της «ευαίσθητης» συνείδησής τους και έτσι, «ανεπαισθήτως πως», συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ!

Και το άκρον άωτον του παραλογισμού είναι ότι οι «εξαιρετέοι» από την ομόφωνη απόφαση του κόμματος, ως διαθέτοντες μόνοι αυτοί σε «εξαίρετο» βαθμό την ευαισθησία της συνείδησης, συνέχισαν να επιμένουν ότι και διαφοροποιούμενοι με αυτόν τον τρόπο, δεν έπαυσαν να υπηρετούν την ενότητα του κόμματος και τη σταθερότητα της συγκυβέρνησης! Πολιτικό… Αλτσχάιμερ ή μωραίνει Κύριος ους βούλεται απολέσαι;

Και η τελευταία πράξη της διαπόμπευσης της πολιτικής μας λειτουργίας: ο γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου – ο γνωστός από παλιότερες εξομολογήσεις του περί των «εκ γενετής αντικομουνιστικών» ενστίκτων του -σε μια «εκ βαθέων» συζήτηση με τον υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής εκφράζει τη συμπάθειά του προς τους «κατατρεγμένους» «αγωνιστές» της… «δημοκρατίας του Νταχάου»! Μετά ταύτα, δικαιούμαστε, νομίζω, να ανακράξουμε και πάλιν το γνωστό εκείνο: «Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα»;