[Ιστορίες] Ζαμάν φου

«Είμαι 21 ετών, ψήφισα για πρώτη και μοναδική φορά στις προεδρικές εκλογές του 2012. Σκεφτόμουν “αν έλθει η αλλαγή, θα έχω κι εγώ συμμετάσχει”. Οι μήνες πέρασαν και η Αριστερά αποδεικνυόταν εξίσου κακή με τη Δεξιά που αντικατέστησε. Λίγο λιγότερο σοουμπίζνες, ίσως, αλλά και πάλι. Αν εξαιρέσω τις προεδρικές εκλογές, η πολιτική ποτέ δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Και οι δημοτικές εκλογές με αποτελείωσαν. Σε ολόκληρο το πολιτικό τοπίο δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα ούτε ένας υποψήφιος που να με εμπνέει, που να με κάνει να πω “Ναι ρε, θα πάρω τον κώλο μου και θα θυσιάσω μία ώρα μιας ωραίας Κυριακής για να το(ν) οδηγήσω στην εξουσία”.

Συζήτησα με πολύ κόσμο. Κάποιοι με έβρισαν, λέγοντάς μου πως άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους για να υπάρχει η ψήφος. Τους απαντώ πως δεν νομίζω ότι έδωσαν τη ζωή τους για να έχουμε σήμερα μια σειρά κατ’ όνομα μόνο αντιπροσώπων. Αλλοι, οι περισσότεροι, μου είπαν ότι καταλαβαίνουν. Μου ομολόγησαν ότι έριξαν λευκό ή δεν ψήφισαν καθόλου. Κάποιοι είχαν ξεχάσει, οι περισσότεροι αδιαφορούσαν πλήρως, με το ίδιο πάντα σκεπτικό: “Η Δεξιά και η Αριστερά είναι το ίδιο πράγμα, το Εθνικό Μέτωπο είναι ναζιστές, η Ακροαριστερά ονειροπαρμένοι, οι Πράσινοι ας μην το συζητήσουμε καλύτερα”.

Κουβέντες καφενείου, αλλά επί της ουσίας το ίδιο ένιωθα λίγο-πολύ κι εγώ. Η Αριστερά με είχε απογοητεύσει όσο και η Δεξιά. Το Εθνικό Μέτωπο με φόβιζε. Την Ακροαριστερά ομολογώ πως την ψήφισα στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών γιατί ήταν αυτή που με ενοχλούσε λιγότερο. Και μετά, όταν την είδα να στηρίζει την Κούβα και τους ομοίους της, όπως ο Σαρκοζί στήριζε τη Λιβύη ή ο Ολάντ δεχόταν τον κινέζο πρόεδρο χωρίς καν να θέτει το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχασα κάθε ενδιαφέρον για όλους. Αμα δεν σου ταιριάζουν ούτε τα άκρα ούτε τα μέσα, καλύτερα να μη χάσεις τον χρόνο σου και να πας μια βόλτα στη λιακάδα».

Ενα 38,7% των Γάλλων, ποσοστό ρεκόρ, έμεινε προχθές μακριά από την κάλπη. «Στάση διαμαρτυρίας, ζαμανφουτισμού ή ανευθυνότητας;», ρώτησε η Μοντ τους αναγνώστες της. Αυτή ήταν μία από τις εκατοντάδες απαντήσεις που έλαβε. Μπορεί να διαφωνεί κανείς. Δεν μπορεί να μη συμφωνήσει όμως ότι το στοίχημα για την πολιτική είναι να μη χάσει οριστικά όλους τους 21χρονους «Ζακ».