[Ενστάσεις] Αντί για πρελούδιο, ρέκβιεμ

Στο περιθώριο της προχθεσινής, γεμάτης εντάσεις, συζήτησης στη Βουλή, ο Φώτης Κουβέλης έκανε μια ομιλία μειλίχια και με επιχειρήματα. Ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του, είναι ο τρόπος χάρη στον οποίο η ΔΗΜΑΡ είχε καταγραφεί ως μικρή μεν αλλά ουσιαστικά παρεμβατική δύναμη στο πολιτικό προσκήνιο, και μάλιστα στην έξαρση της κοινωνικής και της πολιτικής κρίσης που έφερε η χρεοκοπία. Ο τρόπος ενός πολιτικού χώρου που εισφέρει θετικές προτάσεις και που, όταν χρειάστηκε, έβαλε πλάτη, εισφέροντας στην πολιτική σταθερότητα την οποία τόσο ανάγκη έχει η χώρα.

Τα παραπάνω ήταν η καλή είδηση. Διότι υπάρχει και μία κακή για τον χώρο αυτόν ο οποίος, λόγω παλινωδιών, πολιτικών υπαναχωρήσεων και μιας ακατανόητης εμμονής σε μια αυτοδύναμη, μονοδιάστατη πορεία, κατάφερε να συρρικνώσει τη δυναμική του και, κυρίως, να χάσει την έξωθεν καλή μαρτυρία ως δύναμη σταθερότητας. Και όλα αυτά, όπως έχει αποδειχθεί, είναι το αποτέλεσμα της ιδεολογικής επιλογής του Φώτη Κουβέλη, ο οποίος έχει και την ευθύνη για τις συνέπειές της. Ποιες είναι οι συνέπειες αυτές; Τις περιέγραψε χθες σε συνέντευξή του ο βουλευτής του κόμματος Γρηγόρης Ψαριανός: «Από το 6% βρεθήκαμε στο δύο παρά τέταρτο» είπε.

Είπε ψέματα; Οχι, δεν χρειάζονται καν οι δημοσκοπήσεις για να διαπιστώσει κανείς την απογοήτευση και τη συρρίκνωση της ιδεολογικής επιρροής ίσως του μόνου πολιτικού χώρου που, μερικούς μήνες πριν, θεωρούνταν ο σοβαρότερος παράγων σταθερότητας αλλά και ο αποφασισμένος εταίρος να μην υποχωρεί σε θέματα χειραφέτησης και, γενικώς, σε θέματα ελευθεριών και δικαιωμάτων, ενδεικτικά της ευρωπαϊκής ταυτότητάς μας.

Ο Γρηγόρης Ψαριανός χθες επέρριψε ευθύνες στον πρόεδρό του όχι μόνο για τη δημοσκοπική συρρίκνωση του κόμματος αλλά και για την εσωτερική δημοκρατία. Η καταγγελία ότι πρώτα αποφασίζει και μετά συζητεί με τους βουλευτές είναι σοβαρή και χρήζει πειστικής απάντησης – λίγους μήνες, μάλιστα, έπειτα από ένα συνέδριο στο οποίο ναι μεν ο Φώτης Κουβέλης κέρδισε τον μηχανισμό αλλά αυτό δεν του έδωσε καμία ώθηση, ενώ τα τρία κυρίως πρόσωπα που εκπροσωπούσαν το κόμμα δημοσίως, ο Σπύρος Λυκούδης, ο Γρηγόρης Ψαριανός και ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, ωθήθηκαν στον ρόλο της αντιπολίτευσης, ενώ αρκετά ακόμα μέλη και στελέχη αποχώρησαν προς τους 58, την Ελιά ή την αγρανάπαυση.

Σε μια περίοδο ραγδαίας αναδιάταξης της ευρύτερης Κεντροαριστεράς είναι κρίμα που ο πιο ιδεολογικά συνεκτικός χώρος της έχει καθηλωθεί σε μια αυτοκαταστροφική εσωστρέφεια, αδύναμος να επηρεάσει οτιδήποτε – εκτός ίσως από ορισμένες αποσπασματικές ιδιοτέλειες. Πρελούδιο μιας ηρωικής συμφωνίας περιμέναμε, σε ένα θλιμμένο ρέκβιεμ καταλήξαμε. Κρίμα.