[Εμπιστευτικά] Μεγαλόχαρη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ο Σαμαράς συνηθίζει να λέει ότι σε μια δύσκολη στιγμή η Ελλάδα δυστύχησε να έχει αξιωματική αντιπολίτευση τον ΣΥΡΙΖΑ.
Δεν ξέρω για την Ελλάδα αλλά ο ίδιος μάλλον πρέπει να αισθάνεται ευτυχής.
Διότι η πικρή αλήθεια είναι ότι με οποιοδήποτε άλλο κόμμα στην αντιπολίτευση είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν η κυβέρνηση του Σαμαρά θα εξακολουθούσε σήμερα να είναι κυβέρνηση.
Αυτό φάνηκε και το τελευταίο διήμερο στη Βουλή. Μόνο και μόνο η ιδέα να προκαλέσουν θέμα δυσπιστίας κατά υπουργού με γνωμοδότηση… Χρυσόγονου (!) εμπίπτει στη μακρά παράδοση διασκέδασης που διακονεί η ελληνική επιθεώρηση.
Δυστυχώς δεν είναι τυχαίο.
Ο ερασιτεχνισμός, η προχειρότητα και η επιπολαιότητα της αντιπολίτευσης στα περισσότερα ζητήματα κάνουν μια μέτρια κυβέρνηση να μοιάζει περίπου ως βράχος σταθερότητας και αποτελεσματικότητας.
Φαίνεται ότι ο Σαμαράς ευτύχησε να του στείλει η Παναγία τον Τσίπρα – και γι’ αυτό ίσως την επικαλείται σε κάθε ευκαιρία…
Αναρωτιέμαι πού έχει ξανακουστεί στην παγκόσμια κοινοβουλευτική παράδοση να εμφανίζεται ο αρχηγός της αντιπολίτευσης κάθε τρεις και λίγο απροστάτευτος και απαράσκευος στη Βουλή ως σάκος του μποξ των αντιπάλων του.
Δεν καταλαβαίνει πόσο τον απαξιώνει η διαδικασία;
Πού ξανακούστηκε αρχηγός κόμματος να υποστηρίζει τη συνταγματικότητα πρότασης δυσπιστίας διευκρινίζοντας «εγώ δεν ξέρω νομικά!» όταν απέναντί του έχει καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου.
Δεν θα έπρεπε να είχε προετοιμαστεί καλύτερα;
Πού ξανακούστηκε κόμμα με κυβερνητικές φιλοδοξίες να επιδεικνύει σε βάθος άγνοια των περισσότερων θεμάτων που επιλέγει να χειριστεί.
Ακόμη και για τις τράπεζες που οι ίδιοι έκαναν σημαία τους, ουδείς κατάλαβε τι ακριβώς υποστηρίζουν.
Να μην ανακεφαλαιοποιηθούν ποτέ; Να ανακεφαλαιοποιηθούν αργότερα; Ακριβότερα; Να γίνουν όλες κρατικές; Να γίνουν τώρα κρατικές και να πουληθούν σε άλλους ιδιοκτήτες; Να μην πουληθούν ποτέ; Να κλείσουν;
Μυστήριο. Ενα μυστήριο καθόλου τυχαίο διότι το συγκεκριμένο χρειάζεται πάντα κάποια στοιχειώδη γνώση του αντικειμένου.
Και πολύ φοβούμαι πως μόλις εξαντληθούν πεντέξι γενικές κουβέντες του τύπου «μνημονιακές πολιτικές», «λιτότητα και εξαθλίωση», «διαφθορά και διαπλοκή», «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και κυβερνητικός αυταρχισμός», ελάχιστοι αγωνιστές της «ριζοσπαστικής Αριστεράς» γνωρίζουν να προσθέσουν κάτι σαφές και χρήσιμο.
Εχω την αίσθηση, ας πούμε, ότι αν τους ρωτήσεις κατ’ ιδίαν για τις τράπεζες, το Ελληνικό ή την αναδιάρθρωση του χρέους θα δυσκολευτούν πολύ ακόμη και να περιγράψουν το ζήτημα. Ο Παπαδημούλης δεν ήξερε καν πώς υπολογίζεται το πρωτογενές πλεόνασμα!..
Ετσι ο κυρίαρχος λόγος και οι βασικές τακτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ σπανίως ξεφεύγουν από τα πλαίσια της καφετέριας ή του αμφιθεάτρου.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Σαμαράς τρίβει τα χέρια του. Ενδεχομένως και η Μεγαλόχαρη τα δικά της!
Google news
