[Ανάλυση] Κάν’ το όπως ο Οικονόμου

Ηταν πάλι άνοιξη – Μάιος όχι Μάρτιος – πριν από τέσσερα χρόνια. Η πρώτη ψηφοφορία του Μνημονίου αποδεικνυόταν πρόδρομος δείκτης για τα νέα ήθη που έμελλε να επικρατήσουν στην ελληνική πολιτική. Φρεσκοεκλεγμένη πριν από μόλις οκτώ μήνες, προερχόμενη από θριαμβευτική νίκη με έντεκα μονάδες διαφορά, οπλισμένη με γερή πλειοψηφία 160 βουλευτών, η κυβέρνηση Παπανδρέου ανακάλυπτε ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως τα ήξερε. Εχασε με τη μια τρεις βουλευτές. Δημαράς και Σακοράφα ήταν δηλωμένοι. Ο Βασίλης Οικονόμου όμως τους προέκυψε την τελευταία στιγμή, με αποτέλεσμα να τρέχουν οι άνθρωποι του Παπανδρέου στη Βουλή και να μην προφταίνουν να κάνουν τίποτε. Κατ’ έκφρασιν κορυφαίου υπουργού της εποχής: «Δεν είχε πει τίποτε σε κανέναν!».

Εκτοτε δεν υπήρξε ψηφοφορία χωρίς απώλειες. Ακόμη και το βράδυ της Κυριακής, από αλλού το περίμεναν κι από αλλού τούς ήρθε. Αντί Χαρακόπουλου και Κασσή, ήταν οι δύο Κακλαμάνηδες που ψήφισαν «παρών» – ο Νικήτας στα γάλατα και ο Απόστολος στις τράπεζες, στις οποίες ψήφισε «όχι» ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο πρώην πρωθυπουργός το έκανε όπως ο – άλλοτε βουλευτής της κυβέρνησής του – Οικονόμου: δεν το είπε σε κανέναν. Κι ας ήταν όλη μέρα στη Βουλή. Δικοί του βουλευτές και πρώην μέλη της κυβέρνησής του αλλά και εν ενεργεία υπουργοί μαζί με τα ηνωμένα επιτελεία της συμπολίτευσης πιάστηκαν όλοι αδιάβαστοι.

Με έναν παράξενο, σχεδόν αφασικό τρόπο ο κύκλος που άνοιξε το 2010 έκλεισε. Με την έννοια ότι ο νέος τρόπος να πολιτεύεται κανείς στη Βουλή – κρατώντας τα χαρτιά του κοντά στο στήθος για να μην τα δουν οι άλλοι – έχει υιοθετηθεί ακόμη και από θεσμικούς παράγοντες. Γιατί τι άλλο είναι ένας πρώην πρωθυπουργός; Πόσω μάλλον κάποιος που οδήγησε τη χώρα στο Μνημόνιο ύστερα από καμιά δεκαριά διαγγέλματα στον ελληνικό λαό. Τα σχόλια περιττεύουν. Η μεταμόρφωση της ελληνικής πολιτικής είναι ολοκληρωτική. Οχι μόνο στη μεθοδολογία, αλλά και στην ουσία. Οι πρώην πρωθυπουργοί παραιτούνται από την έδρα αν θέλουν απόσταση από τη διάδοχη κατάσταση ή στηρίζουν τον επόμενο για λόγους αρχής. Είναι η περίπτωση Καραμανλή. Εχουν, άλλωστε, κι αυτοί ζητήσει στο παρελθόν από τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες να πειθαρχήσουν στις επιλογές τους. Ο Παπανδρέου καταργεί λοιπόν ένα προηγούμενο. Κάτι που, πέρα από τα θέματα χαρακτήρα, εξηγεί και το ξέσπασμα οργής του Βαγγέλη Βενιζέλου.

Μένει να αναρωτηθεί κανείς αν ο Παπανδρέου θα μιμηθεί τον Οικονόμου και σε άλλα. Εντάξει, ο Βενιζέλος δεν τον διέγραψε. Οχι μόνο για λόγους θεσμικής τάξης, αλλά και γιατί δεν το επιτρέπει η αριθμητική. Πέρα όμως από τη διαφωνία του Παπανδρέου στα τραπεζικά και, ουσιαστικά, πέρα από την εμμονή του σε μια θεωρία συνωμοσίας του εγχώριου οικονομικού κατεστημένου εις βάρος του, θεωρία που ασπάστηκε το 2011 και την εξέθεσε και στο G20 των Καννών, είναι προφανές ότι το «όχι» είναι και μια τορπίλη κατά Βενιζέλου ενόψει εκλογών. Μένει να φανεί αν ο πρώην πρόεδρος του ΠαΣοΚ θα ανταποκριθεί στα σενάρια διχασμού ή, καλύτερα, τριχασμού της ΚΟ του Κινήματος μετεκλογικά. Με άλλα λόγια, αν, όπως ο Οικονόμου, θα επιχειρήσει μαζί με βουλευτές που πρόσκεινται σε αυτόν να δοκιμάσει την τύχη του εκτός τειχών.