[Διαστάσεις] Κι όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ πέφτει

Το είπε η Ναταλί Νουγκερέντ, η διευθύντρια της «Μοντ», στη συνέντευξη που έδωσε στα «ΝΕΑ»: ο ίδιος ο τίτλος της εφημερίδας της («Κόσμος») επιτρέπει στα στελέχη της να παίρνουν κάθε τόσο μια απόσταση από τα πράγματα και να τα κρίνουν ως τρίτοι παρατηρητές. Ετσι, η κρίση τους είναι λιγότερο προκατειλημμένη, πιο αξιόπιστη, πιο ισορροπημένη. Αν ακολουθήσουμε την ίδια στρατηγική στην αξιολόγηση των τελευταίων δημοσκοπήσεων, και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας εν γένει, φτάνουμε σε μερικά συμπεράσματα τα οποία είναι λιγότερο παράδοξα απ’ ό,τι θα πίστευε κανείς με μια πρώτη, πρόχειρη ανάγνωση.

1) Η καθημερινή ζωή των πολιτών δεν έχει βελτιωθεί, η τρόικα εξακολουθεί να πιέζει, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να ανεβαίνει πέφτει. Αν δούμε τις δημοσκοπήσεις της ALCO κατά το τελευταίο εξάμηνο, η πρόθεση ψήφου για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει πάψει να μειώνεται από τον περασμένο Νοέμβριο. Οι ψηφοφόροι δείχνουν να τιμωρούν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την υποκρισία του (πρώτα έλεγε ότι δεν θα υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα, στη συνέχεια ότι το πλεόνασμα αυτό είναι πλαστό και τώρα διαμαρτύρεται για τον τρόπο που μοιράζεται), τη διγλωσσία του (για θέματα όπως η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ ή οι ευθύνες της Γερμανίας), τον κυνισμό του (τάσσεται εναντίον οποιασδήποτε μεταρρύθμισης, με αποκλειστικό σκοπό να ζημιώσει την κυβέρνηση). Κι εκείνο απαντά με σπασμωδικό τρόπο, όπως έδειξε η χθεσινή του συμπεριφορά στη Βουλή.

2) Ενα κόμμα που εμφανίστηκε από το πουθενά, και στηρίζεται στη δημοτικότητα του αρχηγού του, εκτινάχθηκε στην τρίτη θέση και δείχνει αποφασισμένο να στρογγυλοκαθήσει εκεί για καιρό. Εχει κανείς την αίσθηση ότι Tο Ποτάμι δεν χρειάζεται θέσεις – ή πάντως δεν τις χρειάζεται ακόμη. Το χαμόγελο του Σταύρου Θεοδωράκη, το σακίδιό του και η αμεσότητα του λόγου του είναι προς το παρόν αρκετά.

3) Οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς, είτε προέρχονται από το ΠαΣοΚ είτε από τη ΔΗΜΑΡ, δεν ενθουσιάζουν τα πλήθη. Οι ψηφοφόροι έβλεπαν θετικά το φιλόδοξο εγχείρημα των 58, δεν πιστεύουν όμως ότι υπηρετεί τον ίδιο σκοπό η συνεργασία των δύο παραδοσιακών κομμάτων με μερικές προσωπικότητες. Η Ελιά μπορεί να πηγαίνει ελαφρώς καλύτερα από το ΠαΣοΚ, αλλά η λέξη δεν παραπέμπει με τίποτα στην ιταλική εκδοχή της.

4) Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες αποτελούν πλέον ένα είδος που κινδυνεύει να εκλείψει. Στην πραγματικότητα, ήταν από την αρχή ένα κόμμα χωρίς λόγο ύπαρξης. Οσοι είναι να φύγουν πάντως πρέπει να το κάνουν γρήγορα, γιατί σε λίγο δεν θα αναφέρονται ούτε στα μονόστηλα.

5) Η Χρυσή Αυγή πέφτει, αλλά δεν εξαφανίζεται. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ένα μέρος των συμπατριωτών μας είναι ρατσιστές, γουστάρουν τσαμπουκάδες και θέλουν να πετάξουμε τους μετανάστες στη θάλασσα. Το μεγαλείο της δημοκρατίας είναι ότι η ψήφος τους έχει το ίδιο βάρος με των υπολοίπων.