Ωτοβλεψίες
«Τα συμβόλαια του εμπόρου» της αυστριακής νομπελίστριας Ελφρίντε Γέλινεκ από τον Νίκολας Στέμαν και το Thalia Theater του Αμβούργου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Πιστεύω εις έναν Θεόν, το ευρωπαϊκό θέατρο, και ομνύω σ’ αυτό. Ας με συγχωρήσουν τ’ αποθαμένα του και τα ζωντανά του αλλά με πρόσβαλε κατάβαθα ο θεατρικός ακτιβισμός της Γέλινεκ, με αναφορά στην ελληνική κρίση, που είδα προχθές στη Στέγη. Η εκ του προχείρου «μπρεχτική» τάχα μου φωνασκία πρόσβαλε την ίδια τη σχέση μου με το θέατρο. Το βέκιο του θεάματος επίσης, η χρήση της θεολογικής κεντροευρωπαϊκής ενοχής ως μοναδικό εργαλείο για να ξορκίσουμε το κακό που μας βρήκε, την επέλαση δηλαδή των τραπεζών στο πορτοφόλι του μικροεπενδυτή. Παρντόν κιόλας, Ελφρίντε, αλλά ούτε για πλάκα δεν ανέχομαι να μου μοιράζουν πενηντάευρα για να «φάω κάτι στο κυλικείο» και ούτε εκλαμβάνω ως ένδειξη μεταμέλειας το σουλάτσο επί σκηνής ενός κακού «Σόιμπλε» με αναπηρική καρέκλα και τους Ελληνες ως αφελείς προβατοκεφαλές που χορεύουνε συρτάκι. Αν επιθυμείτε να αυτομαστιγωθείτε, κάνετε ένα group therapy, μια σέχτα, κάτι. Βασικά σεβαστείτε τον θεατή.
Περάσαμε όμορφα όσοι παρακολουθήσαμε στον Ιανό το αφιέρωμα για τα 22 χρόνια του Απλού Θεάτρου. Είδαμε βίντεο από τις καλύτερες παραστάσεις του Αντώνη Αντύπα, ακούσαμε και την Καραΐνδρου να ζωντανεύει με το πιάνο της τις πιο γλυκές μας θεατρικές αναμνήσεις. Δεν είναι εύκολο να συνοψίσεις μια τόσο σημαντική πορεία που ανεκόπη βίαια από την κρίση και τα τσιγκούνικα κονδύλια του ΥΠΠΟ. Δεν είναι εύκολο να συνυπάρξεις με μια τέτοια απώλεια, τη στιγμή μάλιστα που οι κρατικές σκηνές δεν παρέχουν πια ούτε σταγόνα θεατρικής παραμυθίας.
Τελικά η γαλλική Ακροδεξιά δεν µαγάρισε τον δήµο της Αβινιόν κι έτσι ο Ολιβιέ Πι, διευθυντής του περίφηµου φεστιβάλ δεν θα αναγκαστεί να πραγµατοποιήσει την απειλή του ότι, εν τοιαύτη περιπτώσει, θα αποσυρθεί από τον θεσµό εις ένδειξιν διαµαρτυρίας. Λάδι στην ίδια φωτιά έριξε µε τις δηλώσεις του τις προηγούµενες ηµέρες και ο Τόµας Οστερµάγερ, το αστέρι της βερολινέζικης Σαουµπίνε. «Επαθα σοκ το περασµένο Σαββατοκύριακο. Βρισκόµουν κατά τύχη στη Γαλλία και παρακολούθησα τις εκλογές από πολύ κοντά, στη Ρεν, την πόλη – προπύργιο των σοσιαλιστών. Αυτό που συµβαίνει στη Γαλλία είναι ντροπή όπως άλλωστε κι αυτό που συνέβη στην Ουγγαρία, αυτό που συµβαίνει στην Ουκρανία και αυτό που αναδύεται από τις σκανδιναβικές χώρες. Πιστεύω ότι όλο αυτό είναι µια λανθασµένη απάντηση που δίνει η ριζοσπαστικοποιηµένη µερίδα της αστικής, της µικροαστικής και της γαλλικής εργατικής τάξης, άνθρώποι που δεν αισθάνονται καλά µέσα στο καταναλωτικό νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. Αν τους δείξουµε µε το δάχτυλο, αν πούµε “παιδιά αυτό που κάνετε δεν είναι σωστό” θα ήταν πολύ απλουστευτικό».
Η «Αυτοκρατορία», ένα πολυπρόσωπο πολιτικό έργο και οι μινιατούρες «Σχέδιο για Ιφιγένεια – Σχέδιο για Ηλέκτρα» του Γιώργου Βέλτσου είναι προς το παρόν δύο υπέρκομψα θεατρικά βιβλία, για τους γκουρμέ της ανάγνωσης μόνον. Η σκηνική τους δοκιμασία όμως είναι απλώς υπόθεση χρόνου. Στα μισά του Δεκεμβρίου υπολογίζεται να ανεβεί το πρώτο από το ΚΘΒΕ, στην αποθήκη του Λιμανιού Θεσσαλονίκης σκηνοθετημένο από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, μια βαθιά και ήδη δοκιμασμένη θεατρική σχέση που χρονολογείται από το 1994 με το «Camera degli Sposi» στο τότε studio Ιλίσια. Εν τω μεταξύ ετοιμάζεται από τον Γιάννη Λεοντάρη και το δεύτερο έργο και, όπως μαθαίνω, θα το δούμε εξάπαντος αρχές Ιουλίου στο «Φουγάρο» του Ναυπλίου.
Google news
