[Εναλλακτικά] Πολιτική πυξ λαξ

Το πολιτικό σκηνικό είναι ξαφνικά σαν καβγάς σε σαλούν μπαρ. Φραστικές μπουνιές και κλωτσιές πέφτουν βροχή. Εντάξει – ένα ομαδικό πλάκωμα είναι πάντα καλή αφορμή για να τη ρίξεις σε κάποιον που δεν χωνεύεις. Αλλά η γενικευμένη προσφυγή στη λεκτική βία κάτι λέει. Αφενός μεν δεν υπάρχει πια πόλωση. Υπάρχουν πολλές επιμέρους βεντέτες. Αφετέρου είναι ο πολλαπλασιασμός των αντιπολιτευομένων. Ως γνωστόν, η επιθετικότητα είναι προνόμιο συνήθως αυτών που δεν βρίσκονται στην εξουσία. Αρα δεν έχουν άλλο εργαλείο από τον πολιτικό λόγο. Πλην όμως στην κατάσταση που έχει διαμορφωθεί έχουμε ενάμισι κόμμα (ΝΔ και ό,τι απέμεινε από το ΠαΣοΚ) στην κυβέρνηση και όλους τους υπόλοιπους στην αντιπολίτευση. Καθώς πέφτουν πολλοί, πλακώνονται και μεταξύ τους. Αυτό, δε, χωρίς να υπολογίσει κανείς τους βουλευτές της συμπολίτευσης – όπου διάφοροι το γυρίζουν κατά το δοκούν στην αντιπολίτευση – και τους υποψηφίους για την Αυτοδιοίκηση, που κι αυτοί το παίζουν οι περισσότεροι επιθετικά.

Φυσικά, δεν φταίει μόνο η πανσπερμία των αντιπολιτευομένων. Φταίει και ο μονόδρομος όπου έχει μπει η πολιτική από το 2010 και μετά. Καλύτερα να τα βάλεις με τον διπλανό σου παρά να δεσμευθείς για πράγματα που δεν θα μπορέσεις να υλοποιήσεις. Αλλά και τα υλοποιήσιμα – δηλαδή τα πεντακοσάρικα του κοινωνικού μερίσματος – τα μονοπωλεί η κυβέρνηση που πέτυχε το πλεόνασμα και τα μοιράζει. Για όλους τους άλλους υπάρχει έλλειμμα πολιτικής. Δεν έχουν κάτι να πουν δηλαδή. Αρα πλακώνονται.

Ασφαλώς, όλο αυτό ομαδικό βρισίδι και το λεκτικό μπουνίδι δεν εμπνέει. Το φανερώνει η απάθεια των ψηφοφόρων και οι οιωνοί της αποχής. Ο κόσμος δεν κινητοποιείται έτσι. Τα ζοριλίκια στην κορυφή δεν συναντούν την αφασία της βάσης. Εδώ που τα λέμε, αν είσαι ψηφοφόρος ή ακόμη και οπαδός, γιατί να πας να τσακωθείς αν δεν έχεις κάτι να μοιράσεις; Ακόμη και η εξουσία είναι πολυδιασπασμένη ανάμεσα σε διάφορα κόμματα. Κανένα δεν μπορεί να τη χαρεί μόνο του. Στην πραγματικότητα, η ελληνική πολιτική ακολουθεί μια παλιά αρχή, δοκιμασμένη ήδη από τη δεκαετία του ’90 στις ΗΠΑ. Ακούγεται παράδοξο, αλλά όσο μικρότερη είναι η συμμετοχή τόσο οξύτερη είναι η ατμόσφαιρα στην πολιτική σκηνή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα αυτά ενέχουν ένα στοιχείο παρακμής και απηχούν τη μικροψυχία των καιρών.