[Ιστορίες] Αφυλη πολιτική βλακεία

Ο παππούς του ήταν μεταλλωρύχος, ο πατέρας του εργάτης, η μητέρα του λογίστρια. Ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σεκλέν του Νορ-Πα-ντε-Καλέ, μια πόλη μόλις 12.000 ανθρώπων που έχει σταθερά, από την απελευθέρωση της Γαλλίας και μετά, κομμουνιστή δήμαρχο. Στα 16 του όμως, το 1988 δηλαδή, ο Στιβ Μπριουά προσχώρησε στο Εθνικό Μέτωπο. Ο λόγος; Τον «γοήτευε η προσωπικότητα του Λεπέν». Του άρεσαν τα «αντρίκεια λόγια του», «ιδιαίτερα όσον αφορά τη μετανάστευση».

Ο Μπριουά είναι ένας επαγγελματίας της πολιτικής, ένας βετεράνος του Εθνικού Μετώπου, υπεύθυνος από το 1994 του κόμματος στο Ενέν-Μπομόν, μία ακόμα παραδοσιακά αριστερή πόλη του Νορ-Πα-ντε-Καλέ, όπου κατάφερε εντούτοις να εκλεγεί το 1995 δημοτικός σύμβουλος και τρία χρόνια αργότερα περιφερειακός σύμβουλος. Δεν είναι χαρισματικός, δεν τον αγαπάει ο φακός. Είναι όμως, σύμφωνα με την ηγέτιδά του, τη Μαρίν Λεπέν, η οποία τον διόρισε το 2011 γενικό γραμματέα του Εθνικού Μετώπου, «ένας μαχητής, που δεν ξεφεύγει ποτέ από τον στόχο του».

Στόχος του ήταν να εκλεγεί δήμαρχος του Ενέν-Μπομόν. Τα κατάφερε, την Κυριακή, από τον πρώτο κιόλας γύρο των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία. Ενας ακροδεξιός δήμαρχος. Ενας ομοφυλόφιλος ακροδεξιός δήμαρχος. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός του αποκαλύφθηκε στα τέλη της περασμένης χρονιάς, παρά τη θέλησή του, σε μία μελέτη με τίτλο «Το Εθνικό Μέτωπο των Πόλεων, Το Εθνικό Μέτωπο των Χωραφιών», υπογεγραμμένη από έναν 17χρονο (!) κάτοικο του Ενέν-Μπομόν, τον Οκτάβ Νικοφσκί. Τόσο ο Στιβ Μπριουά όσο και ο σύντροφός του, επίσης ακροδεξιός, και επίσης περιφερειακός σύμβουλος στο Νορ-Πα-ντε-Καλέ, έχουν προσφύγει στη Δικαιοσύνη.

Την ομοφυλοφιλία του νέου δημάρχου του Ενέν-Μπομόν επισήμανε / υπενθύμισε προχθές στη Λιμπερασιόν ο Λικ ντε Βαγιάν. Την επισήμανε ως ένα «καλό νέο», που αποδεικνύει ότι η πολιτική βλακεία είναι και άφυλη και ασεξουαλική. Μπορεί να είναι κανείς γκέι και ακροδεξιός, όπως μπορεί να είναι μαύρος και εχθρός του Μαντέλα, γυναίκα και εναντίον του δικαιώματος στην άμβλωση, καθολικός και υπέρ της ευθανασίας.

Ο Ντε Βαγιάν έσπευσε να τονίσει πως είναι ένθερμος υπερασπιστής της ιδιωτικότητας όλων των ανθρώπων. Θέλοντας να επισημάνει ένα παράδοξο, βρέθηκε και ο ίδιος μπλεγμένος σε ένα παράδοξο, το αναγνωρίζει και υπόσχεται να αυτομαστιγωθεί κατ’ ιδίαν.