[Εμπιστευτικά] Ποιοι φταίνε
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ακούω μια πολύ σωστή παρατήρηση. Οτι δεν γίνεται να απολύονται, να μπαίνουν σε διαθεσιμότητα ή σε κινητικότητα εργαζόμενοι στο Δημόσιο χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιας μορφής αξιολόγησή τους.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει λογικός άνθρωπος που να διαφωνεί.
Αξιολόγηση όμως δεν υπάρχει. Και γιατί δεν υπάρχει; Επειδή τόσα χρόνια οι ίδιοι που φωνάζουν τώρα «καμία απόλυση χωρίς αξιολόγηση» ήταν κατηγορηματικά αντίθετοι στην όποια αξιολόγηση.
Ετσι, τη στιγμή της κρίσης με τη διπλή έννοια της λέξης, οι δημόσιοι υπάλληλοι βρίσκονται εκτεθειμένοι σε αυθαίρετες επιλογές επειδή όλα αυτά τα χρόνια οι εκπρόσωποί τους αρνήθηκαν να καταλύσουν την εξίσου αυθαίρετη διακήρυξη «όλοι καλοί είναι».
Ε, λοιπόν, δεν είναι όλοι καλοί. Δεν είναι καν όλοι οι καλοί το ίδιο καλοί.
Κάποιοι είναι χειρότεροι από άλλους κι ως εκ τούτου είναι έξω από κάθε λογική οι χειρότεροι και οι καλύτεροι να απολαύουν της ίδιας μεταχείρισης.
Βεβαίως όσοι εγκλημάτησαν εναντίον των συναδέλφων τους αρνούμενοι κάθε μορφής αξιολόγηση χρησιμοποίησαν διάφορα προσχήματα.
Υποστήριξαν, ας πούμε, ότι η αξιολόγηση δεν μπορεί να γίνεται από εξωτερικούς παράγοντες αλλά ούτε κι από τη διοικητική ιεραρχία.
Με άλλα λόγια, η σωστή αξιολόγηση είναι μόνο αυτή που κάνουμε μεταξύ μας και τους βγάζει όλους λάδι.
Ή, άλλο πρόσχημα, ότι η αξιολόγηση δεν πρέπει να έχει συνέπειες.
Με άλλα λόγια, θα ξεχωρίζουμε τους καλούς από τους άχρηστους, αλλά μετά οι καλοί και οι άχρηστοι θα συνεχίσουν να βράζουν στο ίδιο καζάνι.
Το πιο αστείο που άκουσα είναι ότι κάθε αξιολόγηση θεωρείται εξ ορισμού άδικη αφού γίνεται στη βάση «των αξιών του καπιταλισμού» – ενώ, ας πούμε, θα έπρεπε οι έλληνες εκπαιδευτικοί να κρίνονται από την αφοσίωσή τους στην παγκόσμια επανάσταση…
Ολα αυτά φυσικά θα ήταν απλώς βαρύγδουπες ανοησίες, αν δεν ήταν εντελώς αστείες δικαιολογίες.
Που οδήγησαν σε μια ιδιαίτερα βάναυση κατάσταση: ο ικανός κι έντιμος δημόσιος υπάλληλος είναι σήμερα το ίδιο εκτεθειμένος με τον ανίκανο και τον ανέντιμο.
Αν αυτό λέγεται «κοινωνική δικαιοσύνη», τότε μάλλον δεν ξέρουμε για τι μιλάμε.
Αν συμφωνήσουμε ότι δεν λέγεται, τότε πως ανεχτήκαμε να καταλύεται η κοινωνική δικαιοσύνη στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης;
Χρησιμοποίησα αυτό το απλό παράδειγμα για να υποστηρίξω ένα εξίσου απλό πράγμα: όσοι δημόσιοι υπάλληλοι αντιμετωπίζουν σήμερα την απειλή της διαθεσιμότητας δικαιούνται ασφαλώς να διαδηλώνουν εναντίον εκείνων που τους αντιμετωπίζουν χωρίς δίκαιη κρίση.
Κυρίως όμως θα έπρεπε να διαδηλώνουν εναντίον όσων παρεμπόδισαν ή απέτρεψαν προκαταβολικά κάθε δίκαιη κρίση στο όνομα των πιο κυνικών συνδικαλιστικών σκοπιμοτήτων.
Αυτοί πρωτίστως τους φταίνε!
Google news
