[Διαστάσεις] Οι έρωτες της Ανγκελα

Η χθεσινή Στάμπα δεν έχει καμιά αμφιβολία: η Ανγκελα είναι ερωτευμένη. Οι γερμανίδες δεσποσύνες είχαν πάντα αδυναμία στους ξεδιάντροπους Ιταλούς. Αλλά η Ανγκελα είχε απορρίψει όλους τους προηγούμενους. Ο Σίλβιο (Μπερλουσκόνι) ήταν υπερβολικά μεγάλος. Ο Μάριο (Μόντι) ήταν στεγνός, ψυχρός, πιο βαρετός κι από τους Γερμανούς. Οσο για τον Ενρίκο (Λέτα), η καγκελάριος τον αποκάλεσε συγκροτημένο και έξυπνο μ’ εκείνη την έκφραση που δείχνει ακριβώς το αντίθετο του πάθος. Κι ύστερα ήρθε ο Ματ, ο γαλανομάτης και κάπως άξεστος πρίγκιπας, με την ενέργεια της νιότης του και το παλτό (σκοπίμως;) στραβοκουμπωμένο. Ολες οι άμυνες της Ανγκελα ξαφνικά κατέρρευσαν. Ξέχασε τα σπρεντ και κοίταξε τον Ματ όπως κοιτάζει η κόρη ενός πάστορα έναν νεαρό ιταλό τεμπελχανά. Εκείνη την ώρα θα μπορούσε να δεχθεί να πάει το ιταλικό έλλειμμα όχι στο 3%, αλλά στο 30% του ΑΕΠ. Εντάξει, γρήγορα συνήλθε και ξαναβρήκε την καλβινιστική της ηθική. Αλλά για πόσο;

Το κύριο άρθρο της ιταλικής εφημερίδας είναι βέβαια χιουμοριστικό. Ο φακός έπιασε τη Μέρκελ να κοιτάζει τον Ρέντσι με λατρεία, αλλά το ίδιο είχε συμβεί και στη συνάντησή της με τον Σαμαρά. Ε, να ερωτεύτηκε δύο τόσο διαφορετικούς ανθρώπους είναι κομμάτι δύσκολο. Στην πραγματικότητα, η γερμανίδα καγκελάριος ήταν ανακουφισμένη επειδή ο άνδρας που είχε απέναντί της είχε δεσμευτεί κατηγορηματικά ότι δεν θα παραβιάσει τις ευρωπαϊκές συνθήκες. Ο ιταλός πρωθυπουργός δεν πήγε στο Βερολίνο για να ζητήσει το τέλος της λιτότητας, αλλά για να διαπραγματευθεί ένα καλύτερο μίγμα λιτότητας και ανάπτυξης. Η flessibilitá (ευελιξία) που ζήτησε από το Βερολίνο και θα ξαναζητήσει αύριο από τις Βρυξέλλες δεν αφορά τον τρόπο αποπληρωμής του χρέους, αλλά τον τρόπο που θα χρηματοδοτηθούν οι επενδύσεις ώστε να αυξηθεί το ΑΕΠ – και άρα να μειωθεί η αναλογία του χρέους προς αυτό.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο που η καγκελάριος δήλωσε πολύ εντυπωσιασμένη από τις μεταρρυθμίσεις που εφαρμόζει ο ιταλός πρωθυπουργός. Το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποίησε άλλωστε ο τελευταίος δεν ήταν οικονομικό, αλλά πολιτικό: αν πέσω εγώ, θα έχετε να κάνετε όχι πια με τον Μπερλουσκόνι (αυτός ξόφλησε), αλλά με τον Μπέπε Γκρίλο! Ανήσυχη με τις επιδόσεις που μπορεί να σημειώσουν τον Μάιο τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα, η Μέρκελ θα στηρίξει φραστικά και πρακτικά τις «συστημικές» δυνάμεις. Τις αποφάσεις της όμως τις έχει λάβει από το 2011: η Γερμανία δεν θα βγει από το ευρώ και η Ευρώπη θα σωθεί με βάση το γερμανικό μοντέλο. Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα.

Τα σενάρια λοιπόν περί ενός ιταλογαλλικού άξονα κατά της λιτότητας ή περί ενός αντιγερμανικού μετώπου του Νότου έχουν πιθανότατα τόση σχέση με την πραγματικότητα όση και οι έρωτες της Ανγκελα με τους κατά καιρούς συνομιλητές της.