[Αγιογραφίες] Εφεδρείες

ΤΟ είπαμε: ο έρωτας, ο βήχας και το πάθος για την εξουσία δεν κρύβονται. Σε όλα όμως υπάρχει ένα όριο. Και το όριο αυτό έχει να κάνει με τη νοημοσύνη των τρίτων.

ΜΕΤΑΞΥ όλων των άλλων που είπε και έκανε ο Αλέξης Τσίπρας το Σαββατοκύριακο, επιχείρησε και τη διάκριση μεταξύ της «ΝΔ του Καραμανλή» και της «ΝΔ του Σαμαρά». Δεν χρειάζεται να μπούμε σε πολλές λεπτομέρειες. Ούτε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, ασχολείται με τα ψιλά. Στα χοντρά μένει. Και σύμφωνα με τη χοντροκομμένη αυτή ταξινόμηση, η ΝΔ του 2004-2009 – ή μήπως του 1997-2009; – είναι η καλή ΝΔ και η ΝΔ από το 2009 και μετά είναι η κακή ΝΔ.

ΣΟΒΑΡΑ; Και τότε γιατί περνούσε γενεές δεκατέσσερις τον Καραμανλή ως πρωθυπουργό ο άλλοτε μέντωρ του και σίγουρα ο άνθρωπος που άνοιξε στον Αλέξη την πόρτα της αρχηγίας – δηλαδή ο Αλέκος Αλαβάνος; Την πιο σκληρή αντιπολίτευση στη ΝΔ του 2004-2007 δεν την έκανε ο άσφαιρος Γιώργος Παπανδρέου, ο Αλαβάνος την έκανε. Και χάρη σε αυτή την αντίθεση απέκτησε φυσιογνωμία ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεκόλλησε από το 3% και τον πήρε ο Τσίπρας σε ανοδική τάση. Αυτή τη ΝΔ – των αναρίθμητων σκανδάλων, των υποκλοπών, των stages, της υπόθεσης Siemens, του Παυλίδη και δεν συμμαζεύεται – ξεπλένει τώρα πολιτικά ο Τσίπρας. Δικαιώνοντας αναδρομικά τον Ρουσόπουλο που έσερνε τον Καραμανλή σε διάφορες εκδηλώσεις με τον Φλωράκη και τον Κύρκο για να του φτιάξει προφίλ. Ο έρωτας των τσιπραίων για τη λαϊκή Δεξιά υπερβαίνει και τα κομπρομί του κωνσταντοπουλαίικου με το καραμανλαίικο «μπας και» στο θέμα της Προεδρίας.

ΟΙ εξηγήσεις είναι πολλές. Oλες στρεβλές και αμαρτωλές.

Η πρώτη εξήγηση είναι το «ο εχθρός του εχθρού μου» – αλλά ο Καραμανλής μόνο εχθρός του Σαμαρά δεν είναι. Τον έχει στηρίξει σε όλες τις κρίσιμες φάσεις, ξέροντας, κυνικά συνειδητοποιημένος όπως είναι, ότι στηρίζει τον εαυτό του. Ακόμη και οι καραμανλικοί – λίγο η ιστορία του Λιάπη, πολύ περισσότερο η υπόθεση του ΤΤ – έχουν μαζευτεί το τελευταίο τρίμηνο στον κλεφτοπόλεμο κατά Στουρνάρα. Εντάξει, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάντα το περιθώριο να σκεφτεί αν θα ήθελε κάποια στιγμή να κάνει μεταγραφή τον Προκόπη που από το 2009 και μετά έχει ελεύθερο χρόνο. Θα τους είναι και χρήσιμος ως αρχιτέκτων της προ του 2009 διακυβέρνησης.

Η δεύτερη εξήγηση είναι το σαφάρι για ψήφους στο τοπίο πυρηνικής ερήμωσης που έχει δημιουργήσει η βόμβα του Μνημονίου. Εκεί ο καθένας είναι δυνάμει ψηφοφόρος σου και τον διεκδικείς με κάθε τρόπο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτεύεται με την απόχη του λαϊκισμού – σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις χειρότερες φάσεις της Μεταπολίτευσης – και το δίκρανο μισαλλοδοξίας. Υπολογίζει να μαζέψει με το δίχτυ αποπροσανατολισμένους δεξιούς ψηφοφόρους. Για να τους κάνει τι, μετά; Αλλά εδώ οι τσιπραίοι έκατσαν πέρυσι σε τραπέζι συνάντησης με τους καμμένους. Hταν μια γρήγορη «στρατηγική» κίνηση βαθιάς έμπνευσης, αφού η αντίσταση των Κυπρίων στα τραπεζικά θα ανέκοπτε τη φόρα των Γερμανών και θα δημιουργούσε παλιρροϊκό κύμα λαϊκής οργής που θα σάρωνε την ενδοτική στα Μνημόνια κυβέρνηση των Αθηνών. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόταν συμμάχους στα γρήγορα!

ΟΣΟ αχνός και να είναι, πάντως, ο οριζόντιος ιδεολογικός άξονας, είναι να απορεί κανείς πώς ο Τσίπρας πηδάει πάνω από τους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς – που απεχθάνονται τον νεοκαραμανλισμό – για να πάει κατευθείαν στα αποφάγια της χειρότερης Δεξιάς. Τι να πει κανείς; Τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ, αν βρεθεί στα δύσκολα, δεν θα μείνει χωρίς εφεδρεία: υπάρχει πάντα ο αερομεταφερόμενος Τράγκας!