[Ανάλυση] Κυριακή κοντή γιορτή – με την τρόικα

Εβδομήντα δύο ώρες. Σε αυτό το χρονικό περιθώριο πρέπει να κλείσει η διαπραγμάτευση με την τρόικα. Δηλαδή στο διάστημα από χθες το μεσημέρι έως την Κυριακή. Ετσι πρέπει να ολοκληρωθεί κάτι που έχει κρατήσει 172 ημέρες – δηλαδή από πέρυσι τον Σεπτέμβριο. Ηδη το κλίμα έχει αρχίσει να δείχνει σημεία φθοράς – μοιάζει λίγο με τις τρύπες στο τυρί έμενταλ. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, θετικός με την Ελλάδα την τελευταία περίοδο, είπε ειρωνικά ότι αν δεν θέλουμε τη δόση μπορούμε να μην την πάρουμε. Και ο γερμανικός Τύπος, που είχε κι αυτός γυρίσει, μιλάει, όπως η εφημερίδα «Ντι Βελτ», για «τα λάθη της Ελλάδας».

Είναι ομολογουμένως μια σκληρή μάχη σε έναν πόλεμο πέντε ετών. Περιλαμβάνει τα δημοσιονομικά – όπου το πείσμα της Αθήνας δικαιώθηκε αφού οι τροϊκανοί εγκατέλειψαν τις θέσεις τους. Πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι αποφεύγουν να δώσουν πια πρόβλεψη για τα επόμενα χρόνια. Ε, βέβαια, αφού την έφαγαν με το πλεόνασμα του 2013, που το αμφισβητούσαν πέρυσι τον Σεπτέμβριο, και ομαλοποιήθηκε η αριθμητική εικόνα του 2014. Στα τραπεζικά, το μέτωπο διευρύνθηκε εμπλέκοντας και την Τράπεζα της Ελλάδος. Κι εδώ είχαμε σημαντική υποχώρηση των τροϊκανών, με την Πειραιώς και την Alpha να επιχειρούν αυξήσεις κεφαλαίου που είναι και λίγο επίδειξη αν όχι δύναμης, πάντως της εμπιστοσύνης που πιστεύουν ότι τους έχουν οι αγορές. Ερχεται το τραπεζικό νομοσχέδιο και μπαίνει μπροστά η ιδιωτικοποίηση της Eurobank. Μένουν τα διαρθρωτικά – η περίφημη εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ με τους καβγάδες για τα γαλακτερά, το λάδι, τα βιβλία και άλλα τινά. Και εδώ, αν και η διαπραγμάτευση δεν έχει κλείσει, το πράγμα φαίνεται να έχει σιδερωθεί. Αν δεν περάσουν όλα τώρα, υπάρχει η λύση να δεσμευθεί η κυβέρνηση ότι θα περάσει, ας πούμε, ένα σημαντικό τώρα και τα υπόλοιπα στο τέλος του χρόνου. Ενας τρόπος να μην πιέσει άλλο τους διάφορους Τζαμτζήδες της Βουλής ενόψει των διπλών εκλογών του Μαΐου. Αλλωστε, με την άδεια των οοσάδων, κανείς δεν έχει όρεξη να χύσει τώρα την καρδάρα με το γάλα – σωστά;

Ε, λοιπόν, όχι και εντελώς βέβαιο ότι είναι σωστά. Μια λεπτά δυσοίωνη μουσική παρασκηνίου ακούγεται λίγο σαν τα σκοτεινά γυρίσματα στις όπερες του Βάγκνερ – Βόρειοι δεν είναι, άλλωστε, όλοι αυτοί που μας ταλαιπωρούν; Πηγή με εικόνα εκ των έσω της διαπραγμάτευσης λέει πως τα τεχνικά κλιμάκια της τρόικας που έμειναν πίσω στην Αθήνα στις αρχές της εβδομάδας, όταν οι «μεγάλοι» έτρεχαν στα Eurogroup και δεν συμμαζεύεται, έδιναν την εντύπωση ότι έσερναν τα πόδια τους. Μπορεί να σημαίνει κάτι – μπορεί τελικά να μη σημαίνει και τίποτε. Ας πούμε, το ΔΝΤ αλλάζει το καλοκαίρι σημαντικούς κανόνες σε θέματα βοήθειας σε χώρες που προστρέχουν σε αυτό και μπορεί να μη θέλει να κλείσει το review εν Αθήναις πριν αυτοί τεθούν σε ισχύ. Είχε συμβεί και κάτι ανάλογο παλαιότερα με τις Βρυξέλλες και τα θέματα κρατικής βοήθειας. Από την άλλη, τα χρονοδιαγράμματα μετά την Κυριακή είναι πολύ ασφυκτικά για να προλάβουμε να πάμε από τη συμφωνία με την τρόικα στα prior actions, στην πιστοποίηση του πλεονάσματος του 2013 από τη Eurostat και το Eurogroup του Μαΐου και τα συναφή. Οπότε αναρωτιέται κανείς αν όλη αυτή η καθυστέρηση των τροϊκανών στο σημαιάκι του κόρνερ παίζεται ώστε η κυβέρνηση να μην προλάβει προεκλογικά να επιχειρήσει τη διανομή στους κοινωνικά ασθενέστερους στην οποία επιμένει. Για τη δόση του Μαΐου κάποια λύση, ως συνήθως, θα βρεθεί – και μετά βλέπουμε.

Συμπέρασμα: Κυριακή κοντή γιορτή – με την τρόικα! Θα δείξει.