[Κιόσκι] Μαζί μέχρι το τέλος

Οταν έγινε 18 χρονών, ο Τζάρεντ Ντάιαμοντ αποφάσισε να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του και να σπουδάσει Ιατρική. Σύντομα όμως κατάλαβε ότι δεν είχε καμία κλίση στην επιστήμη του Ιπποκράτη κι ότι αυτό που τον ενδιέφερε στην πραγματικότητα ήταν η φυσιολογία. Η επόμενή του κίνηση ήταν να μετακομίσει από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Βρετανία για να αφιερωθεί στη μελέτη της χοληδόχου κύστης. Αλλά όταν επέστρεψε στη Βοστώνη, ανακάλυψε με τρόμο ότι ούτε η φυσιολογία ήταν η επιστήμη της καρδιάς του. Ταξίδεψε στο Περού κι έναν χρόνο μετά στο πιο μακρινό μέρος που του ήρθε στο μυαλό. Κι αυτό ήταν η Νέα Γουινέα, πατρίδα των πλουμιστών πουλιών για τα οποία είχε μια πραγματική λατρεία από την ηλικία των επτά ετών. Μόνο τότε ήρθε η πραγματική αποκάλυψη: οι άνθρωποι που συνάντησε εκεί τον ενδιέφεραν πολύ, μα πολύ περισσότερο. Επιτέλους, ο Τζάρεντ Ντάιαμοντ είχε βρει τι θα κάνει στη ζωή του.

Το αποτέλεσμα αυτού του ευχάριστης σύγχυσης επαγγελματικού προσανατολισμού ήταν μια πολλαπλή επαγγελματική ιδιότητα. Ο Ντάιαμοντ είναι εξελικτικός βιολόγος, φυσιολόγος, ορνιθολόγος, ανθρωπολόγος και γνωστός ως ο «πιο γνωστός γεωγράφος» στις ΗΠΑ. Διδάσκει στο UCLA και έχει γράψει πολλά βιβλία για την κοινωνική και βιολογική εξέλιξη του ανθρώπου (στα ελληνικά από τις εκδ. Κάτοπτρο). Στο «Οπλα, μικρόβια και ατσάλι» εξηγεί ότι η υπεροχή της Δύσης οφείλεται κυρίως στην παρουσία μεγάλων θηλαστικών που έπρεπε να εξημερωθούν. Στην «Κατάρρευση» υπενθυμίζει ότι οι πολιτισμοί που αδιαφορούν για το περιβάλλον είναι καταδικασμένοι να εξαφανιστούν. Το τελευταίο του βιβλίο κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από μερικούς μήνες και τιτλοφορείται «Ο κόσμος έως χθες». Από τις παραδοσιακές κοινωνίες, λέει, μπορούμε να διδαχθούμε πάρα πολλά πράγματα. Ας πούμε το γεγονός ότι δεν μπορούμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε μια προστατευτική γυάλα κι έπειτα να περιμένουμε από αυτά να γίνουν ανεξάρτητα. Ή τη δύναμη της συγχώρεσης.

«Στις παραδοσιακές κοινωνίες – επισημαίνει στην πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που παραχώρησε στη Ρεπούμπλικα – οι άνθρωποι γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους σχεδόν από τότε που γεννιούνται και ξέρουν ότι η επαφή τους θα κρατήσει μέχρι να πεθάνουν. Γνωρίζουν επομένως ότι το μίσος, η οργή, η μνησικακία μπορούν να έχουν καταστροφικά αποτελέσματα. Η κοινωνική προτεραιότητα συνεπώς είναι η επίλυση της σύγκρουσης». Ο κόσμος δεν είναι μια παραδοσιακή κοινωνία. Αλλά είναι πλέον πολύ μικρός για να μη θέτει ακριβώς αυτήν την προτεραιότητα. Ολοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας και κατά τα φαινόμενα θα πορευτούμε μαζί μέχρι το τέλος. Εως τότε ας αφεθούμε σε αυτό που μας προτείνει ο Τζάρεντ Ντάιαμοντ: τη γοητεία της διαφορετικότητας.