[Ιστορίες] Οσο υπάρχει χιούμορ

To 1798, όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης κατέκτησε την Αίγυπτο, κάποιοι ντόπιοι μεγαλοσχήμονες που επιζητούσαν την εύνοιά του τού προσέφεραν έξι νεαρές σκλάβες. Την εποχή εκείνη, οι Αιγύπτιοι ήταν επηρεασμένοι από την τουρκική αισθητική που θεωρούσε τις πλούσιες καμπύλες προϋπόθεση της γυναικείας ομορφιάς. Ο Ναπολέων, πάλι, ήταν οπαδός της γαλλικής κομψότητας και αρνήθηκε να κοιμηθεί με οποιαδήποτε από τις κοπέλες αφού ήταν, κατά την άποψή του, παχιές και επιπλέον, «βρωμούσαν» τριγωνέλλα, ένα αρωματικό μοσχοσίταρο.

Παρερμηνεύοντας την ακαταδεξία του, οι Αιγύπτιοι βάλθηκαν να κοροϊδεύουν τον Ναπολέοντα για έλλειψη ανδρισμού, αντιπαραβάλλοντας με καθόλου κολακευτικό τρόπο τόσο τον ίδιο όσο και τους στρατιώτες του με τις κούκλες Αλί Κάκα – κάτι ειδώλια με τεράστια πέη. Παρά το χυδαίο του πράγματος και τον συντηρητισμό της κοινωνίας, οι Αιγύπτιοι αγάπησαν πολύ τις Αλί Κάκα και οι κούκλες έγιναν εξαιρετικά δημοφιλείς, παίρνοντας ακόμα και τη μορφή γλυκισμάτων για παιδιά. Ηταν ένας τρόπος για αυτούς να εκδικηθούν τον γάλλο στρατηγό που είχε καταλάβει τη χώρα τους. Οι Αιγύπτιοι είχαν ανακαλύψει πως το ισχυρότερο όπλο τους ήταν η σάτιρα.

Η πρώτη σατιρική εφημερίδα ιδρύθηκε στην Αίγυπτο το 1877. Με τα χρόνια, εκατοντάδες καλλιτέχνες και συγγραφείς κλήθηκαν να πληρώσουν βαρύ τίμημα για το ασεβές τους χιούμορ. Αλλά η επανάσταση του 2011 έλυσε τις γλώσσες. Μια ανελέητη σάτιρα περιέλαβε τον Χόσνι Μουμπάρακ, εμπαίζοντας τις περιορισμένες γνώσεις, την έλλειψη ευφυΐας και τη διαφθορά του. Η σατιρική εκπομπή τού Μπασέμ Γιουσέφ είναι μια απόδειξη της αλλαγής αυτής. Επί έναν χρόνο, ο Γιουσέφ γελοιοποιούσε τον Μοχάμεντ Μόρσι. Κατόπιν στράφηκε στον νέο ηγέτη της Αιγύπτου, τον στρατάρχη Αμπντούλ Φατάχ ελ Σίσι. Κάθε Παρασκευή βράδυ στις 10, εκατομμύρια θαυμαστές και άλλοι τόσοι επικριτές του στήνονται μπροστά στην τηλεόραση για να τον παρακολουθήσουν. Για πρώτη φορά, οι Αιγύπτιοι βλέπουν τον ηγέτη της χώρας να ρεζιλεύεται στη ζώνη υψηλής τηλεθέασης ενόσω παραμένει στην εξουσία. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο νιώθει αισιόδοξος για το μέλλον, παρά τα τρία χρόνια χωρίς αποτέλεσμα που πέρασαν από την επανάσταση του Νείλου, ο Αλάα Αλ Ασουάνι, ο υπέροχος συγγραφέας του «Μεγάρου Γιακουμπιάν» (εκδ. Πόλις) και του «Σικάγο» (εκδ. Πατάκη): οι περισσότεροι Αιγύπτιοι, παρά τα βάσανα και τις αγωνίες τους, μπορούν ακόμα να εκτιμήσουν ένα καλό αστείο.