[Αγιογραφίες] Διύλιση

Το αφηγείται κάποιος που την επισκέφθηκε πρόσφατα: η Τεχεράνη είναι πόλη που στην αρχή σε επηρεάζει παράξενα. Πρώτα είναι το υψόμετρο, πάνω από χίλια μέτρα, που είναι μάλιστα κλιμακωτό, αφού ένα μέρος της πρωτεύουσας είναι σε πιο ψηλό σημείο. Αυτό κάνει την καρδιά σου να χτυπά πιο δυνατά. Υστερα είναι οι λεωφόροι, που είναι όλες σαν τη λεωφόρο Συγγρού. Για να βρεθείς σε ένα μέρος που είναι δίπλα σου – που το βλέπεις πέρα από το άλλο διάζωμα – πρέπει να διατρέξεις μία από αυτές και να κάνεις αναστροφή. Τέλος – και όχι λιγότερο σημαντικό – είναι η μόλυνση, που συνδυάζεται με τη μεγάλη ζέστη μέσα στα κτίρια, αφού το πετρέλαιο και το αέριο είναι δωρεάν.

ΕΝ πολλοίς, ένα μείγμα ασφυξίας, δυσανεξίας και αποπροσανατολισμού σε μια σκυθρωπή απρόσωπη πόλη – μέχρι να τη συνηθίσεις και να δεις την ομορφιά και τους ρυθμούς μέσα στην αρχιτεκτονική ασχήμια της. Κάτι σαν την Αθήνα δηλαδή – αλλά με μουλάδες και, φυσικά, σε άλλη διάσταση. Εκεί πάει ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ως προεδρεύων του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αφήνοντας πίσω τους σιίτες, τους σουνίτες, τους χεζμπολάχ και τους σαλαφιστές του ΠαΣοΚ. Στην Ευρώπη ο Βενιζέλος τα πάει καλά και με το Ιράν πάει να ανοίξει περπατησιά. Βούτυρο στο παξιμαδάκι όλων εκείνων στο κόμμα του που μηχαναρραφούν θέλοντας να τον στείλουν μετεκλογικά – τρέμε Ντόρα! – στη νέα Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται κανείς να εντρυφήσει στο ρεπορτάζ του ΠαΣοΚ ή να χάνει την ώρα του σε διάφορα twitter διαφόρων στην ευρύτερη περιοχή Χαριλάου Τρικούπη και Ιπποκράτους για να καταλάβει ότι ο Βενιζέλος έχει μπαφιάσει με το Κίνημα. Και όχι μόνο γιατί οι πολύ έξυπνοι άνθρωποι βαριούνται εύκολα. Αν δεν ήταν η προσπάθεια για την Ελιά θα έμπαινε κανείς στον πειρασμό να χρεώσει έναν συνδυασμό φαταλισμού και ίσως ακόμη και ζαμανφουτισμού στον τρόπο που διαχειρίζεται τα εσωκομματικά ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ.

Ωστόσο η αλήθεια είναι άλλη. Επιμένοντας στην πολιτική με κεφαλαίο Π – μόνο στραβός αν είσαι δεν τη διακρίνεις κατά την περίοδο αυτήν – ο Βενιζέλος έχει κάνει τις ιεραρχήσεις του. Τόσο για τη χώρα όσο και για τον εαυτό του. Το θέμα είναι να σωθεί ή, τέλος πάντων, να περάσει οριστικά τις δημοσιονομικές συμπληγάδες η Ελλάδα. Αυτό θα γίνει μόνο με την οριστική επίλυση – δηλαδή τη βιώσιμη διευθέτηση – του χρέους. Κακά τα ψέματα, έχοντας εμπλακεί με το PSI, και πάει βαθιά στο ζήτημα, ο Βενιζέλος ενδιαφέρεται περισσότερο για το χρέος και λιγότερο για τα διάφορα σχήματα συνωμοσίας στο ΠαΣοΚ που, άλλωστε, αλληλοεξουδετερώνονται όταν δεν αποδεικνύονται εποχικό φαινόμενο.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα ο Βενιζέλος διυλίζει όλα όσα συμβαίνουν μέσα από το πρίσμα της κυβερνητικής σταθερότητας. Αυτό τον ενδιαφέρει και αυτήν υπηρετεί. Λιγότερο από ό,τι υπηρετεί τον εαυτό του.

 ΑΛΛΑ, βέβαια, η έλλειψη ιδιοτέλειας ουδέποτε εκτιμήθηκε στην πολιτική. Δεν είναι βέβαιο ότι τον απασχολεί.