[Ανάλυση] Η χαρμολύπη του τρίτου πόλου

Μπροστά στους πολέμους Μπίστη – Δρέττα – με αιώνιο νικητή τον πρώτο! – που διέλυσαν τους 58 και βούλιαξαν τη συνεργασία τους με το ΠαΣοΚ, η εναρκτήρια σύναξη της ΔΗΜΑΡ για τον τρίτο πόλο φαίνεται παρθεναγωγείο. Καστανίδης και Μπεγλίτης, Κοππά και Χριστοδουλάκης, Θανάσης Οικονόμου και Στέφανος Μανίκας – αι γενεαί πάσαι παπανδρεϊσμού και εκσυγχρονισμού δηλαδή – κάθονταν φρόνιμα στις καρέκλες και χαμογελούσαν συγκρατημένα αλλά και ευγενικά για τις φωτογραφίες.

Γιατί τέτοια ησυχία; Εχει τον τρόπο να τους υπνωτίζει ο Κουβέλης; Ή μήπως ξέρουν ότι οι γέφυρες προς τα πίσω είναι κομμένες, άρα δεν έχουν νόημα οι υπερβολές; Η αλήθεια είναι ότι η ΔΗΜΑΡ κάνει μεταγραφή δοκιμασμένο – και σε κάποιες περιπτώσεις μπαρουτοκαπνισμένο – πολιτικό προσωπικό. Ολοι αυτοί έχουν κάνει και βουλευτές και ευρωβουλευτές και υπουργοί και μεγαλοϋπουργοί. Εχουν ζήσει τα πάνω και τα κάτω, την άνοδο, τη χρυσή εποχή αλλά και την απόλυτη κάμψη του ΠαΣοΚ. Δεν πρόκειται για αιώνιους υποψήφιους βουλευτές ή για πολιτικολογούντες διανοούμενους του αθηναϊκού κέντρου που τα ξέρουν όλα. Αν το ζεύγος 58 – Χαριλάου Τρικούπη είχε ματαιοδοξία και προσωπικές φιλοδοξίες, το προξενιό της ΔΗΜΑΡ με διαφόρους πρώην του ΠαΣοΚ είχε την ηρεμία – ή μήπως τη χαρμολύπη; – ενός γάμου συμφέροντος. Οι μετεγγραφέντες θέλουν να μην είναι πολιτικά άστεγοι και δεν εποφθαλμιούν μια θέση σε ένα ευρωψηφοδέλτιο που δύσκολα θα εκλέξει δύο στην Ευρωβουλή. Τούτου ειπωθέντος, ο σταυρός τούς διευκολύνει όλους.

Πέρα από την επιγενόμενη ωριμότητα των εισοδιστών, υπάρχει πάντως και ένα πρόσθετο κρίσιμο στοιχείο. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος βασανίζεται με ένα ΠαΣοΚ τριχασμένο και απείθαρχο. Είναι πιθανό ότι η σταυροδοσία αποτέλεσε αφορμή ώστε ο πρόεδρος του ΠαΣοΚ να εγκαταλείψει το εγχείρημα κοινών προκριματικών με τους 58 για την ανάδειξη του ευρωψηφοδελτίου. Και αυτό γιατί κάτι τέτοιο δεν θα περνούσε εύκολα στην Κεντρική Επιτροπή. Ακόμη περισσότερο: ο Βενιζέλος μπορεί να φοβήθηκε τελικά ότι, επενδύοντας την ευρωλίστα με κεντροαριστερά ονόματα από την κοινωνία πολιτών, θα του γύριζαν την πλάτη οι εναπομείναντες σκληροπυρηνικοί πασόκοι ψηφοφόροι στις 25 Μαΐου. Αντιθέτως, ο Φώτης Κουβέλης ελέγχει πλήρως το κόμμα του. Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ έκανε συνέδριο και επέβαλε το οργανόγραμμα και τα πρόσωπα της αρεσκείας του. Επίσης ήλεγξε και επανέφερε στο μαντρί πρόσωπα όπως ο Ψαριανός και ο Ανδρέας Παπαδόπουλος, που για δικούς του λόγους ο καθένας είχαν φλερτάρει με τους 58. Στη ΔΗΜΑΡ δεν υπάρχει Παπανδρέου ή παπανδρεϊκοί στο προσκήνιο. Το κόμμα είναι νεαρό και ηγετικά προσωποπαγές. Δεν σπαράσσεται από έναν ακήρυχτο πόλεμο επιγόνων όπου ουδείς αναγνωρίζει πρωτοκαθεδρία σε κανέναν.

Με αυτά τα δεδομένα, μένει να δει κανείς πώς θα πάει το πείραμα αυτό. Ο τρίτος πόλος φτιάχτηκε ως αντίβαρο στους 58. Πρέπει όμως να μην τον πάρει Το Ποτάμι που προέκυψε στο μεταξύ. Η πασοκική επένδυση της ΔΗΜΑΡ είναι προφανώς κράχτης για πασόκους ή πρώην πασόκους ψηφοφόρους – κάτι που υποδεικνύει ότι όλοι υπολογίζουν να λεηλατήσουν την πάλαι ποτέ βάση της Χαριλάου Τρικούπη. Μένει όμως να φανεί αν το κοινό θα τσιμπήσει. Αν η ΔΗΜΑΡ είναι μετριοπαθές αντίβαρο στον ΣΥΡΙΖΑ, τότε γιατί να μην ψηφίσει κανείς κατευθείαν ΣΥΡΙΖΑ; Αν, πάλι, η ΔΗΜΑΡ είναι μια μεταεκδοχή του ΠαΣοΚ, γιατί να μην ψηφίσει κανείς ξανά ΠαΣοΚ; Είναι στη φυσιογνωμία του Φώτη Κουβέλη όπου όλα αυτά τελικά ανάγονται και αναφέρονται. Αυτός κρίνει και αυτός τελικά θα κριθεί στις ευρωεκλογές. Το στοίχημα είναι προσωπικό – όσα πρόσωπα κι αν ανέβασε επί σκηνής ή, πιο σωστό, τοποθέτησε σε καρέκλες ο τρίτος πόλος.