[Στην ανάπαυλα] Να μας πάρει το ποτάμι;

Οταν ακόμα τα αινίγματα παίζαν ρόλο στις παρέες κι έφτανε η στιγμή να απαντήσεις στο δύσκολο ερώτημα «Κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Τι είναι;» κι απάντηση δεν είχες, η «μάνα» σε ξαναρωτούσε: «Να το πάρει το ποτάμι;» που σημαίνει, «να σου πω τη λύση να τελειώνουμε;».

Λοιπόν χάσαμε. Να το πάρει το ποτάμι.

Δεν ξέρω ποια ανάγκη άνοιξε αυτήν την κοίτη, για να περάσει το νερό, απ’ το Μέγκα στο Αλάτσι κι απ’ το Αλάτσι στην Ευρωβουλή, αλλά το βρίσκω παρακινδυνευμένο. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ειδικά στην Αττική όπου δουν ποτάμι ή το μπαζώνουν και χτίζουν από πάνω του αυθαίρετα ή το σκεπάζουν και το κάνουν δρόμο για να περάσουν οι πολλοί. Μετά δε, τραγουδάνε αδιάφορα κι αναρωτιόνται. «Πώς τον λέν’; Πώς τον λέν’ τον ποταμό; Ιλισό. Ιλισό». Μόνοι τους ρωτάνε, μόνοι τους απαντάνε.

Να πω ότι ο κύριος Θεοδωράκης μού είναι πολύ συμπαθής. Απ’ τη δουλειά του. Και πιστεύω όχι μόνο σε μένα.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ που πρώτος εισήγε τους χαμηλούς τόνους σε κραυγαλέα θέματα. Ηπιος. Σίγουρος για αυτό που κάνει (για την τηλεόραση πάντα μιλάμε) αλλά και με κάποια αμφιβολία στο βλέμμα για το «νόημα της ζωής». Να προσθέσουμε όμως κι αυτήν τη μοναδική ικανότητά του να ρωτάει αδιάφορα και να παίρνει μια φοβερή απάντηση σε μια πολύ καίρια ερώτηση που ούτε καν έχει κάνει.

Τώρα αν αυτά όλα είναι προσόντα για την πολιτική; Ενας θεός το ξέρει. Εδώ θα παίξουν ρόλο νομίζω και οι παραπόταμοι.

Κι είναι πολλοί.

Αυτός ο ξεροπόταμος ο Καρατζαφέρης, που απάνω σε μια πολιτική έξαρση βγήκε και δήλωσε προχθές ότι δεν έχει πάει σε μπουρδέλο. Ωραία γιατί ανησυχούσα. Μόλις τ’ άκουσε η Μυρτώ δίπλα μου, ξεράθηκε στα γέλια, άρχισε να του φωνάζει: «Να ‘σαι καλά, Γιώργο μου, μ’ έκανες και γέλασα κι έχω τον Αντρα μου στη Σωτηρία».

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ Γιώργος, αυτός δεν είναι ούτε καν παραπόταμος, ο Παπανδρέου είναι το «φεγγάρι πήγε κι έπεσε στο ποτάμι το βαθύ».

Σκοπεύει λοιπόν ο εν λόγω να ανασυνταχτεί. Με γεια του, με χαρά του. Αυτός τη δουλειά του κάνει. Οι άλλοι που θένε να πα να συνταχτούν μαζί του είναι στα καλά τους ή να βάλω τις φωνές;

Είναι που απεργούνε κι οι γιατροί. Πού να αποταθώ;

Για να επανέλθουμε όμως στον Γοργοπόταμο του Σταύρου, τον βλέπω όπως οι περισσότεροι με καλό μάτι, σαν μια κίνηση που δίνει κάποια  ελπίδα, αν και γεννήθηκε από πλήρη απελπισία.

Επίσης πιστεύω ότι όσο κι αν κάνει το σιγανό ποταμάκι μια ορμή την έχει. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει. Και αν πρέπει. Δεν έχει ανακοινώσει και τις θέσεις του ακόμα.

Αν και πιστεύω στους ψηφοφόρους που ποντάρει οι θέσεις παίζουν τον τελευταίο ρόλο.

Να δούμε τι ψάρια θα πιάσει.

Αν και τα ψάρια στο ποτάμι είναι του γλυκού νερού.

Θα μου πεις είδαμε και τους άλλους τόσα χρόνια που μας ξηγήθηκαν «αλμυρό φιστίκι».