[Στίγμα] «Ο Τσάβες πέρασε από εδώ»

Μου είχε διαφύγει εντελώς. Παρότι είμαι προσεκτικός (γενικά) αναγνώστης εφημερίδων και sites, ειλικρινά απολογούμαι στο πολυπληθές αναγνωστικό μου κοινό, το οποίο γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι πεθαίνει για κάτι τέτοια, για την ασυγχώρητη παράλειψή μου. Τι μου διέφυγε; Να, ότι έναν χρόνο μετά τον θάνατο του «κομαντάντε Τσάβες», του συντρόφου και φίλου του Αλέξη, αποκαλύφθηκε ότι «ο Τσάβες πέρασε από εδώ»!

Το πότε πέρασε, πώς πέρασε και γιατί εμείς οι απλοί άνθρωποι του λαού δεν το αντιληφθήκαμε είναι μια μεγάλη ιστορία την οποία θα κουραστώ να την αφηγηθώ, και ως εκ τούτου λέω να το αποφύγω. Η ουσία είναι ότι ο λεβέντης κομαντάντε «πέρασε από εδώ» αλλά, φευ, νοερά, όπως αποδείχθηκε από την… επισταμένη δημοσιογραφική έρευνα που πραγματοποίησα, όταν με ενημέρωσαν ότι ο αγωνιστής δήμαρχος Σαρωνικού (Καλυβίων, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) Πέτρος Φιλίππου αισθάνθηκε και αυτός την ανάγκη να τιμήσει το γεγονός. Διότι αρχικά πίστεψα ότι ο κομαντάντε είχε αποβιβαστεί σε κάποια ακτή του Σαρωνικού μυστικά, προκειμένου να οργανώσει το επαναστατικό κίνημα κατά του διεθνούς καπιταλισμού.

Πλήρως απογοητευμένος από τη διάψευση της φυσικής παρουσίας του συντρόφου Ούγκο στην ωραία μας χώρα και συμπεραίνοντας εξ αυτού ότι δυστυχώς η επανάσταση αργεί, περιορίστηκα στα της εκδήλωσης. Στις 27 Φεβρουαρίου, λοιπόν, έγινε η σεμνή τελετή στην οποία, σύμφωνα πάντοτε με το ρεπορτάζ που προανέφερα, ο δήμαρχος, υπό τα βλέμματα των πρεσβευτών της Βενεζουέλας και της Κούβας (Θου, Κύριε…), φύτεψε μια ελιά και τοποθέτησε δίπλα της και πινακίδα με την εικόνα του Τσάβες και την επιγραφή «Ο Τσάβες πέρασε από εδώ»!

Αγνοώ γιατί ο κυρ δήμαρχος δεν φύτεψε την ελιά στο σπιτάκι του και δεν εντοίχισε εκεί και την πινακίδα, οπότε θα μπορούσε άνετα η ταπεινή κατοικία του (όπως όλοι στα Καλύβια γνωρίζουν) να λάβει τιμητικά τον τίτλο «το σπίτι της επανάστασης», αλλά προτίμησε να το κάνει σε μια πλατεία του δήμου, στην Πλατεία Γιαννικοπούλου. Γνωρίζω όμως ότι για τις ανάγκες του σόου κινητοποίησε καμιά εβδομηνταριά πιτσιρικάδες του 1ου Δημοτικού Σχολείου της περιοχής, γεγονός που παραπέμπει ευθέως σε Σοβιετία της δεκαετίας του ’70 ή ακόμη και σε Κούβα τού σήμερα.

Ο ακτιβιστής συριζαίος κυρ δήμαρχος Φιλίππου εκφώνησε, φυσικά, και λόγο (αλίμονο…). Και κρύβοντας με δυσκολία τη συγκίνησή του τόνισε ότι είναι ιδιαίτερη τιμή για τον Δήμο Σαρωνικού το γεγονός ότι επιλέχθηκε να είναι ένας από τους δήμους που έγιναν εκδηλώσεις για τον Τσάβες (από ποιον άραγε επιλέχθηκε ο δήμος; Από τον σύντροφο και συναγωνιστή διάδοχο του Τσάβες, Νικολάς Μαδούρο; Από τις κόρες τού κομαντάντε; Από την Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας; Από ποιον; Και γιατί;). Και συνέχισε: κυρίως (που επιλέχθηκε) για μια τέτοια δράση που φέρει τον τίτλο «Φυτεύοντας ένα δένδρο για τον Τσάβες», ως πράξη αναγνώρισης του αγώνα του για την προστασία του περιβάλλοντος.

Δεν γνωρίζω κατά ποίον τρόπο προστάτευε το περιβάλλον ο Τσάβες. Αλλά θέλω να ελπίζω ότι στη βάση της αμοιβαιότητας που πρέπει να διέπει τις σχέσεις των συντρόφων επαναστατών, ο διάδοχός του Νικολάς Μαδούρο θα οργανώσει στη Βενεζουέλα αντίστοιχες εκδηλώσεις με τίτλο «Ο Τσίπρας πέρασε από εδώ»!..

Υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο

Αφήνω κατά μέρος τα σχόλια για όλα τα προηγούμενα, παρότι με «γαργαλάει» να ρωτήσω αν εκδηλώσεις όπως αυτή στον Δήμο Σαρωνικού (αλλά και σε διάφορους άλλους «επιλεγμένους» δήμους) ήταν σε γνώση της περιφέρειας και του υπουργείου Εσωτερικών ή με ποιανού άδεια σύρθηκαν 70 παιδάκια σε μια τέτοια εκδήλωση, και προχωρώ στα σοβαρά θέματα της ημέρας, που είναι κατά τη γνώμη μου το εξής ένα:

n η άσκηση αναίρεσης από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου στην αθωωτική απόφαση για το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου.

Αξιολογώ το γεγονός της αναίρεσης όχι γιατί επιβεβαιώνει μία προ μηνός αποκλειστικότητα της στήλης (μία ακόμη αποκλειστικότητα θα σημειώσω με τη γνωστή σεμνοτυφία που με διακρίνει), αλλά γιατί αποδεικνύει ότι «υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο»! Δικαστές που τιμούν το λειτούργημά τους, θα προσθέσω…

Θυσιάστηκε ως άλλη Ιφιγένεια

Το άλλο μεγάλο θέμα θεωρώ ότι είναι η θυσία του τεράστιου Νίκου Νικολόπουλου, ο οποίος προσφέρθηκε ως άλλη Ιφιγένεια προκειμένου το μέτωπο Ενωση για την Πατρίδα και τον Λαό (του τρίο Πολύδωρας – Ζώης – Νικολόπουλος) να διεκδικήσει με αξιώσεις (λέμε τώρα…) την Περιφέρεια Αττικής με επικεφαλής του συνδυασμού τον φίλο μου Πέτρο Μαντούβαλο, εκ Πειραιώς και Μάνης ορμώμενο.

Δάκρυσα διαβάζοντας τη σχετική δήλωση του Νίκου Νικολόπουλου, ο οποίος δούλευε την υποψηφιότητά του στην Περιφέρεια Αττικής επί τετράμηνο, αλλά τώρα, χωρίς ίχνος βεντετισμού και αλαζονείας, παραχώρησε τη θέση του στον Μαντούβαλο.

Αλλωστε προ ημερών μου είχε εξομολογηθεί ότι γι’ αυτόν οδηγός και γνώμονας είναι το συμφέρον του λαού και η ανατροπή της μνημονιακής κυβερνητικής πολιτικής. Η δήλωση με ώθησε να παρακολουθήσω στο YouTube την ιστορική, θα τη χαρακτηρίσω, στιγμή της καταγγελίας της… ίδιας του της εκπομπής σε τοπικό κανάλι της Αττικής και η θεαματική του έξοδος από το στούντιο, αφήνοντας σύξυλους καμεραμάν και καλεσμένους. Θεός!

Θα «είναι αργά για δάκρυα, Στέλλα»

Αντιθέτως, λέω να μην ασχοληθώ καθόλου με τη γενικευμένου χαρακτήρα σύγκρουση στα κουρέλια του εναπομείναντος ΠαΣοΚ, όπου οι κοντινοί άνθρωποι του προέδρου Βαγγέλη έβαλαν με ομαδικά πυρά κατά του global Γιώργου. Επειδή ακριβώς απέφυγε να παραστεί, και αυτός και αρκετοί δικοί του, στην παράσταση «φύτεψε κι εσύ μια Ελιά, μπορείς».

Το γεγονός ότι το εσπέρας στους ανθρώπους του προέδρου Βαγγέλη απάντησε ο α.α. (αντ’ αυτού) Ελενόπουλος το θεωρώ απολύτως λογικό – σιγά μην καταδεχόταν ο global Γιώργος να ασχοληθεί με τον Κουκουλόπουλο ή τον Κωνσταντινόπουλο.

Τούτων δοθέντων, μπορώ μετά βεβαιότητος να διαβλέψω τη συνέχεια: ο καβγάς θα συνεχιστεί μέχρι το ΠαΣοΚ να χαθεί διά παντός από τις οθόνες των ραντάρ. Μετά θα κλαίνε όλοι μαζί, αλλά όπως λέει και το τραγούδι (τότε θα) «είναι αργά για δάκρυα, Στέλλα»…

Ο Μεγάλος Γκάτσμπι

Και μέσα σε όλα αυτά, ευχαριστώ τον Θεό που υπάρχει πάντα ανάμεσά μας ο ευσταλής ως εύζωνος της Προεδρικής Φρουράς, ο πάντα κομψός, «μια νότα Μεγάλου Γκάτσμπι» στο Υπουργικό Συμβούλιο (χα! Υπάρχει ακόμη αυτό;), Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος πλην των άλλων είναι και θαυμάσιος χιουμορίστας. Μια χθεσινή πλάκα, που αναφέρω επί τροχάδην, είχε και πάλι στόχο τον πρόεδρο Βαγγέλη: ένα 24ωρο μετά τα όσα του «έσυρε» ο Πάγκαλος επειδή τον απέκλεισε από την παράσταση της Ελιάς τι έκανε ο χιουμορίστας Αβραμόπουλος; Κάλεσε στο υπουργείο Αμυνας τον Πάγκαλο, τον τραπέζωσε (άρχοντας!..) και εν συνεχεία τον όρισε εκπρόσωπο της Ελλάδας στη σύνοδο των στρατιωτικών εκπροσώπων της Ευρωπαϊκής Ενωσης που θα πραγματοποιηθεί στις Βρυξέλλες. Παίζεται; Οχι, δεν παίζεται. Με τίποτε…