[Ιστορίες] Γκραφίτι στον τοίχο

Η Ζακία είναι 18 χρόνων, ο Μοχαμάντ Αλι 21. Παιδιά αγροτών και οι δύο, γνωρίζονται από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους, από όταν δούλευαν σε γειτονικά χωράφια στο χωριό Χάμε Καλάκ, στην επαρχία Μπαμιάν του Αφγανιστάν. Εγιναν καλοί φίλοι αλλά μετά η Ζακία μπήκε στην εφηβεία, έπρεπε να είναι διαρκώς καλυμμένη και ο Μοχαμάντ δεν είχε πια δικαίωμα να περνάει χρόνο μαζί της. Καμιά φορά όμως έπιανε το βλέμμα της από μακριά. Και αυτό του ήταν αρκετό για να πείσει ένα κοριτσάκι να λειτουργήσει ως ενδιάμεσος, παραδίδοντας στη Ζακία ένα κινητό τηλέφωνο. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια, μιλούσαν στα κρυφά μία φορά την εβδομάδα. Δεν έχουν ποτέ βρεθεί μόνοι σε κλειστό χώρο, αποφάσισαν όμως ότι θέλουν να περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους μαζί. Μέσω αγγελιαφόρων, ο Μοχαμάντ ζήτησε δύο φορές από τον πατέρα της Ζακία άδεια να την παντρευτεί. Αλλά στο Αφγανιστάν σχεδόν όλοι οι γάμοι κανονίζονται από τους γονείς. Επιπλέον, αυτός είναι Χαζάρος, δηλαδή σιίτης, κι εκείνη Τατζίκα, δηλαδή σουνίτισσα. Το αίτημα του Μοχαμάντ απορρίφθηκε. Η Ζακία εμφανίστηκε στο σπίτι του, παρακαλώντας την οικογένειά του να τη δεχθεί. Την έστειλαν πίσω, και την πρώτη και τη δεύτερη φορά, παρά τις διαμαρτυρίες του αγαπημένου της. Ο πατέρας και ο μεγαλύτερος αδελφός του τον ξυλοκόπησαν άσχημα. Ανάλογη ήταν και η μοίρα της Ζακία όταν πια έμαθαν οι γονείς της τα καθέκαστα. Η Ζακία κατέφυγε στο σπίτι του Μοχαμάντ και τρίτη φορά. Αναζητώντας διέξοδο, εκείνος την πήρε στο Μπαμιάν, στο υπουργείο Γυναικών. Οι γονείς της τους καταδίωξαν, ακολούθησαν άγριες σκηνές. Παρενέβη η αστυνομία και η Ζακία οδηγήθηκε σε ένα καταφύγιο γυναικών. Οι γονείς της υποστήριξαν ότι ήταν αρραβωνιασμένη με έναν μακρινό εξάδελφο. Εκείνη αρνήθηκε πως είχε συναινέσει, η υπόθεση παραπέμφθηκε σε δικαστήριο. Οι δικαστές ήταν όλοι Τατζίκοι, αποφάνθηκαν ότι έπρεπε να επιστρέψει στην οικογένειά της. Το υπουργείο Γυναικών άσκησε έφεση. Η Ζακία έχει κλείσει πέντε μήνες στο καταφύγιο. Η οικογένειά της έχει απειλήσει να σκοτώσει κι εκείνη και τον Μοχαμάντ. Λέει πως αν τους χωρίσουν, αν του συμβεί οτιδήποτε, θα αυτοκτονήσει. Το ίδιο ακριβώς λέει κι εκείνος. Τις προάλλες, ένας φίλος ανέβασε στο facebook φωτογραφία ενός γκραφίτι: «Οταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλο», είχε γράψει κάποιος σε έναν τοίχο, «είμαστε κιόλας νεκροί…». Στο Αφγανιστάν, αυτό το «δεν» περιττεύει. Και το αποτέλεσμα δεν είναι καθόλου ποιητικό.