[Ανάλυση] Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

Τι χρόνο βλέπουν τα στελέχη του ΠαΣοΚ όταν κοιτάνε τα ρολόγια; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, διαφορετική για καθεμία από τις ομάδες που έχουν ενεργοποιηθεί τα τελευταία εικοσιτετράωρα, είναι ένας άλλος τρόπος για να καταλάβει κανείς τι συμβαίνει στο άλλοτε κατεξοχήν κόμμα εξουσίας της Μεταπολίτευσης. Κοινώς, να επιχειρήσει να αντιληφθεί γιατί τσακώνονται και τι θέλει ο καθένας.

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΜΕΓΑΛΕΙΑ. Είναι, ας πούμε, προφανές ότι η πλευρά Παπανδρέου δεν έχει καταλάβει ότι είμαστε στο 2014 και συμπεριφέρεται ως εάν το ρολόι να έγραφε 2007. Τότε που τα ηνωμένα επιτελεία του παπανδρεϊσμού έλυναν και έδεναν στο κόμμα και στη Βουλή, μεθοδεύοντας διαδικασίες, επιβάλλοντας καταστάσεις και ελέγχοντας την αριθμητική. Αν ο Παπανδρέου κατάφερε τότε να κρατηθεί στην εξουσία, απωθώντας με κάθε μέσο τη διεκδίκηση της ηγεσίας από τον Βαγγέλη Βενιζέλο, αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να επαναληφθεί τώρα. Η μη εμφάνιση στη συνδιάσκεψη της Ελιάς του πρώην προέδρου του ΠαΣοΚ και ουκ ολίγων βουλευτών τους οποίους υποτίθεται ότι επηρεάζει φανερώνει για άλλη μια φορά μια αντίληψη πολιτικής που γίνεται στα μέτρα του Παπανδρέου και όχι με σεβασμό στη δημοκρατική λειτουργία ενός κόμματος. Με απλά λόγια, σε κάθε κόμμα που λειτουργεί ομαλά, όταν καλείσαι να πας σε μια κεντρική εκδήλωση κάνεις τον κόπο να παρουσιαστείς.  Πόσω μάλλον αν πρόκειται για οργανωτική συνδιάσκεψη όπου θα παραστεί ο επικεφαλής της ευρωκαμπάνιας των Σοσιαλιστών για την Κομισιόν Μάρτιν Σουλτς.

Ο Παπανδρέου ουδέποτε θεωρούσε ότι δεσμευόταν από δομές ή διαδικασίες. Φάνηκε στις παράλληλες δομές του ΥΠΕΞ – που παρήγαγαν φαινόμενα όπως αυτά των ΜΚΟ, ορισμένες εκ των οποίων ερευνώνται τώρα από τη Δικαιοσύνη για οικονομικές ατασθαλίες. Εκδηλώθηκε στη στελέχωση της κυβέρνησης με εξωκοινοβουλευτικούς το 2009 ή στην επιλογή προσώπων μικρού βεληνεκούς αλλά απόλυτης πίστης στον παπανδρεϊσμό για το πόστο του γραμματέα του κόμματος. Αλλά δεν είμαστε ούτε στο 2007 ούτε στο 2009. Εχουν μεσολαβήσει το Μνημόνιο, το μεγάλο φιάσκο του 2011 και η συρρίκνωση του ΠαΣοΚ στις διπλές εκλογές του 2012.

Τις κάλπες, ως γνωστόν, ο Παπανδρέου δεν τις ήθελε. Προσπάθησε να τις αποφύγει επιχειρώντας να αποσπάσει συγκατάθεση του Αντώνη Σαμαρά για κυβέρνηση συναίνεσης ΠαΣοΚ – ΝΔ, εισπράττοντας άρνηση που για ένα διάστημα επηρέασε μια σχέση που χρονολογείται από τα φοιτητικά τους χρόνια στην Αμερική της δεκαετίας του ’70. Υστερα έγινε βομβιστής αυτοκτονίας με το περιβόητο δημοψήφισμα. Τελικά, από σπόντα, ο Παπανδρέου κατάφερε να μην είναι εκείνος επικεφαλής του ΠαΣοΚ στις εκλογές. Τον χειμώνα του 2012 η παραμονή του στην αρχηγία του Κινήματος αποδείχθηκε αδύνατη. Το βάρος της ηγεσίας επωμίστηκε ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

«ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ». Ως πρόεδρος ο Παπανδρέου υπηρετήθηκε από τα στελέχη του ΠαΣοΚ – έστω κι αν η διακυβέρνησή του, κατά ατυχή αλλά εύστοχη έκφραση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, αποδείχθηκε «Τιτανικός». Ως πρώην αρχηγός όμως δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να ενισχύσει την τρέχουσα προσπάθεια της Χαριλάου Τρικούπη για μια ελληνική Ελιά. Δεν τον αφορά; Ή δεν τον εξυπηρετεί; Διότι είναι φανερό ότι το ΠαΣοΚ αντιμετωπίζεται από τον πρώην αρχηγό του λιγότερο ως κόμμα και περισσότερο ως όχημα που αν δεν είναι στα μέτρα της οικογενείας του τότε υπονομεύεται. Μάλιστα. Οπως όμως το ρολόι δεν γυρίζει πίσω, έτσι και η πολιτική δεν γίνεται με την όπισθεν. Μόνο προς τα εμπρός γίνεται. Λεπτά, ώρες και ημέρες κυλούν – για το ΠαΣοΚ, για την κυβέρνηση, για την οικονομία αλλά και για τη χώρα. Και τιμωρούν αυτούς που αναζητούν τον χαμένο χρόνο σε ένα μετέωρο βήμα προς το τίποτε. Στο ιστορικό πασοκικό λεξιλόγιο πρόκειται για τους αιθεροβάμονες – ποιος το είχε πει αυτό;