[Αγιογραφίες] Ποδοβολητά

Ο πόλεμος δεν τελείωσε με αυτή τη μάχη – που οι περισσότεροι δεν την κατάλαβαν. Αλλά η σύγκρουση ανάμεσα στην τρόικα και στην Τράπεζα της Ελλάδος για τις κεφαλαιακές ανάγκες των ελληνικών τραπεζών ήταν σφοδρότατη. Ηταν επίσης εθνικής σημασίας. Ολες οι χώρες της Ευρώπης δίνουν μάχη για να προστατεύσουν το τραπεζικό τους σύστημα. Που σε κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητές του. Αλλά η υπεράσπιση των τραπεζών είναι στην Ελλάδα πιο δύσκολη γιατί η χώρα βρίσκεται κάτω από τον ζυγό του Μνημονίου. Αυτό σημαίνει ότι οι τροϊκανοί, ως εκπρόσωποι των δανειστών μας, είναι εξαιρετικά επιθετικοί, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι απλώς απαιτητικοί.

Η Ελλάδα είναι ξεχωριστή περίπτωση και για έναν άλλο λόγο. Ενώ το 2014 είναι η χρονιά που οι ευρωπαϊκές τράπεζες περνούν κάτω από την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Και όλοι περιμένουν να δουν τι αποτελέσματα θα δώσει το περιβόητο AQR, αγγλιστί Asset Quality Review, ελληνιστί η αξιολόγηση της ποιότητας των παγίων, δηλαδή του χαρτοφυλακίου των τραπεζών, το φθινόπωρο. Ενώ θα έπρεπε και το ελληνικό τραπεζικό σύστημα να μπει μαζί με τα άλλα τραπεζικά συστήματα της ευρωζώνης σε αυτό το πουργατόριο που διευθύνει η Φρανκφούρτη. Και μετά να δούμε τι παραπάνω χρήματα θα χρειαστούν και πώς θα βρεθούν. Ενώ λοιπόν κανονικά έτσι θα έπρεπε να εξελιχθούν τα πράγματα η Αθήνα είχε, λόγω Μνημονίου, την υποχρέωση να κάνει μερικούς μήνες πριν από το AQR μια δεύτερη, μετά την περυσινή, άσκηση αντοχής των ελληνικών τραπεζών. Την ανέλαβε, ως εκπρόσωπος του Ευρωσυστήματος, η Τράπεζα της Ελλάδος και τη διεκπεραίωσαν, ώστε να ικανοποιηθεί το τεκμήριο της ανεξαρτησίας, μεγάλοι ξένοι οίκοι, όπως η γνωστή μας BlackRock.

AYTO δημιούργησε μια παράδοξη κατάσταση. Το ΔΝΤ μετέχει μαζί με την ΕΚΤ στην τρόικα που καλείται να πιστοποιήσει τις τωρινές ασκήσεις αντοχής. Στο καθόλου μακρινό μέλλον όμως – το φθινόπωρο – αυτές θα τις κάνει μόνη της η ΕΚΤ. Ασχέτως ιδιοσυγκρασίας Τόμσεν, ήταν σαφές ότι το ΔΝΤ δεν θέλει να περιθωριοποιηθεί στα τραπεζικά. Την ίδια ώρα το αποτέλεσμα της άσκησης που έτρεξε η BlackRock δεν μπορούσε να είναι ασυνάρτητο με αυτό που θα βγάλει η Φρανκφούρτη το φθινόπωρο. Και η ΕΚΤ θέλει να εξαντλήσει, για λόγους αξιοπιστίας, την αυστηρότητά της στις ελληνικές τράπεζες, που θα τις ελέγξει σε ποσοστό 80% και βάλε των παγίων της. Δηλαδή εξονυχιστικά.

ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι όλα αυτά είναι απλές, ή μάλλον ψυχρές, λογιστικές αποτιμήσεις. Είναι όμως φανερό ότι μπορεί να είναι και εξόχως πολιτικά. Πολιτική δεν κάνουν μόνο οι πολιτικοί. Πολιτική κάνουν και οι διεθνείς οργανισμοί – συχνά μάλιστα με αβρότητα (ειρωνικά το λέμε!) ανάλογη με αυτήν που επιδεικνύουν ελέφαντες, ιπποπόταμοι και ρινόκεροι όταν μετακινούνται. Δηλαδή ποδοπατώντας τα πάντα. Είναι η κατάσταση που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Γιώργος Προβόπουλος όταν οι αριθμοί που έδινε η τρόικα τρελάθηκαν. Είναι καλό που τον πέτυχε ενώ είναι για έβδομο χρόνο στην καρέκλα του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος. Αλλιώς τα χειρίζεσαι όλα αυτά αν έχεις πείρα, αν έχεις πεποίθηση στα νούμερά σου και αν ξέρεις τις τράπεζες μέσα έξω. Διαφορετικά το ποδοβολητό σε παίρνει φαλάγγι. Το αποτέλεσμα ήταν να έχουμε ζωηρές συζητήσεις κεκλεισμένων θυρών μεταξύ Προβόπουλου και τροϊκανών, με αιχμή, ως συνήθως, τον Δανό του ΔΝΤ.

ΚΑΝΟΝΙΚΑ θα έπρεπε να είναι οι δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τις αγορές. Τελικώς, δεν κουνήθηκε φύλλο. Και αυτό γιατί το τελικό σκορ της αποτίμησης έχει μικρή απόκλιση από την αρχική εκτίμηση της Τραπέζης της Ελλάδος. Κάτι που συνιστά επιτυχία.