[Προβολείς] Πενήντα αποχρώσεις του κόκκινου

Η έκδοσή του δεν μπορούσε να εμποδιστεί. Ελευθερία του λόγου δεν μπορεί παρά να σημαίνει και ελευθερία του ρυπαρού λόγου. Ομως το βιβλίο αυτό έπρεπε να εκδοθεί. Επρεπε ο συγγραφέας του να αποκαλυφθεί. Να τον ακούσουμε να περιγράφει τις δολοφονίες του σαν να ήταν εξωτικές περιπέτειες, με μουλαρολυρισμό που θυμίζει pulp «καουμπόικο». Να τον ακούσουμε να δικαιολογεί αυτές τις δολοφονίες, αναμηρυκάζοντας τις κοινότατες μυθολογίες των αμφιθεάτρων της πρώιμης μεταπολίτευσης. Να τον παρακολουθούμε καθώς εξομολογείται με φετιχιστική κάψα πώς χάιδευε κασιδιάρικα το «ντουντούνι» του – όπως μας λέει ότι είχε τρυφερά βαφτίσει το όπλο του.

Βεβαίως και έπρεπε αυτό το βιβλίο να εκδοθεί. Για να δουν κάποιοι πως ο ήρωάς τους, ο περιλάλητος αντάρτης, είναι ένας άνθρωπος τυχαίος. Το μόνο που τον ξεχωρίζει από τον πολτό της mainstream συνωμοσιολογίας είναι ότι εκείνος ήταν τόσο ανίκανος να της αντισταθεί ώστε πωρώθηκε από αυτήν μέχρι αποκτηνώσεως. Το μόνο που τον ξεχωρίζει από το κοπάδι των φανατικών είναι η μέθη του αίματος.

Οπως πριν από δύο μήνες η βιντεο-προκήρυξη του δραπέτη, έτσι και τώρα αυτό το βιβλίο – και ένα άλλο που ετοιμάζεται – προσφέρει καλές υπηρεσίες στη δημοκρατία: φέρνει στο φως το αληθινό ανάστημα των εχθρών της, την αβάσταχτή κοινοτοπία τους.

Το κακό είναι ρηχό.