[Εναλλακτικά] Μαλώνοντας με την τρόικα

Είναι κάτι που πρέπει να το αναγνωρίσει κανείς στον Γιάννη Στουρνάρα. Εξι μήνες κρατάει το μπρα ντε φερ με την τρόικα. Αλλά αυτό ούτε λειτουργεί αποσταθεροποιητικά ούτε επηρεάζει με κανέναν τρόπο το αφήγημα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Ακόμη και το Χρηματιστήριο, παρά κάποια αναπόφευκτα ανεβοκατεβάσματα ημέρας, παραμένει σε θετικό έδαφος σε σχέση με όσα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

Είναι κάτι αυτό. Μπορείς να τσακώνεσαι με τον Τόμσεν χωρίς να κουνιούνται τα έπιπλα. Μπορεί να πηγαίνουν και να έρχονται τα νούμερα για τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών, να εκκρεμούν τα διαρθρωτικά μέτρα που εισηγήθηκε ο ΟΟΣΑ – μπορεί, εν πάση περιπτώσει, να είναι αρκετά πράγματα στον αέρα, αλλά εσύ να πατάς στο έδαφος. Γιατί; Για δύο ή τρεις λόγους. Ο ένας είναι το πλεόνασμα ή μάλλον τα πλεονάσματα. Ο δεύτερος – συναφής – είναι μια αίσθηση δημοσιονομικής τάξης που έχει μπει. Ο τρίτος είναι το στυλ του υπουργού Οικονομικών. Ανοξείδωτος, χαμογελαστός, επίμονος – ο Στουρνάρας είναι αρρωστημένα αισιόδοξος.

Είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς μια εποχή όπου δεν υπάρχουν πεδιάδες. Μόνο βουνά. Και τα βουνά δεν έχεις άλλη επιλογή από το να επιχειρήσεις να τα ανέβεις και μάλιστα σε γρήγορο ρυθμό. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που συμπεριφέρεται ο Ματέο Ρέντσι στην Ιταλία. Ο νέος ισχυρός άνδρας της Ρώμης ανέτρεψε τον Ενρίκο Λέτα και πήρε την εξουσία μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα. Δηλώνει αποφασισμένος να κάνει μέσα σε λίγους μήνες ό,τι καθυστερεί εδώ και χρόνια στην Ιταλία. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Και δεν έχει σημασία αν με κρύα ματιά βλέπει κανείς το ποτήρι με την γκράπα άδειο και όχι γεμάτο.

Με άλλη αναφορά, βάζεις τον πήχη στα οκτώ μέτρα, παίρνεις βαθιά ανάσα και ξεκινάς με φόρα. Το επί κοντώ είναι, άλλωστε, υπόθεση τεχνικής και όχι δύναμης. Αυτός είναι, εξάλλου, ο λόγος που δεν μαστίζεται από το πρόβλημα του ντόπινγκ. Επιστρέφοντας στα ελληνικά πράγματα, οφείλει κανείς να προσθέσει ένα ακόμη στοιχείο στην ανάλυση. Ο Στουρνάρας δεν είναι πολιτικός και δεν ενδιαφέρεται να γίνει. Είναι όμως οφθαλμοφανής η πολιτική ωφέλεια που έχει για τη συμπολίτευση το να διαθέτει έναν υπουργό Οικονομικών ο οποίος τσακώνεται επί έξι μήνες με την τρόικα αφήνοντας σε εκκρεμότητα τη διαπραγμάτευση. Είναι μια χρήσιμη αλλαγή τόνου ύστερα από πολλά χρόνια που οι κυβερνήσεις τσακώνονταν με τον εαυτό τους, τα φόρτωναν στην κοινωνία μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ ή απλώς έπεφταν όταν δεν άντεχαν άλλο την πίεση της τρόικας.

Από την άποψη αυτή, ο μακρύς χειμώνας του 2013-14 είναι ίσως η πιο κρίσιμη φάση της μολυβένιας περιόδου που ξεκίνησε το 2009-10 και μας έριξε στα Μνημόνια. Είναι επίσης μια περίοδος που αναδεικνύει τη χρησιμότητα του Στουρνάρα στο Οικονομικών.