[Εμπιστευτικά] Χρήσιμη παραβολή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Σήμερα θα σας πω μια ιστορία για τη Γαλλία – έτσι ώστε να γίνουμε σοφότεροι για την Ελλάδα.
Χθες η Κομισιόν ανακοίνωσε ότι θέτει τη Γαλλία σε «ενισχυμένη επιτήρηση». Για δύο λόγους:
Πρώτον, για έλλειψη ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της.
Δεύτερον, για υψηλό επίπεδο χρέους.
Τι πρόβλημα έχει η ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας; Οτι «το κόστος εργασίας παραμένει αυξημένο και βαραίνει τα περιθώρια κέρδους των επιχειρήσεων» λέει η Κομισιόν.
Με άλλα λόγια και σύμφωνα με την Κομισιόν, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας των γαλλικών επιχειρήσεων δεν προκύπτει από ένα ακριβό ευρώ ή (ενδεχομένως) από υψηλούς φόρους, αλλά από τους εργαζομένους που δεν επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να κερδίσουν περισσότερο.
Θα μου πείτε ότι σε αυτές τις υπηρεσίες κάνει κουμάντο ο Ολι Ρεν. Τι μυαλό θα κουβαλάνε;
Σωστό. Αλλά το μυαλό τους δεν σταματάει εκεί.
Ανακοινώνουν ένα είδος ποινολογίου της Γαλλίας (την ενισχυμένη επιτήρηση…) και ταυτοχρόνως προειδοποιούν ότι «η Γαλλία κινδυνεύει να βρεθεί εκτεθειμένη σε αναταράξεις στις χρηματαγορές».
Με άλλα λόγια, η Κομισιόν οργανώνει τις αναταράξεις που προβλέπει. Διότι όταν η Κομισιόν εκτιμά ότι η Γαλλία θα φουντάρει, οι αγορές δεν έχουν λόγο να μην την πιστέψουν.
Να ξεκαθαρίσω ότι μιλάμε για τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης.
Κι αναρωτιέμαι: Ποιος έδωσε στον Ολι Ρεν και τους υπαλλήλους του το δικαίωμα και το θράσος να αποσταθεροποιούν την οικονομία μιας ολόκληρης Γαλλίας;
Αν το κάνουν για τη Γαλλία, γιατί να μην το κάνουν για την Ισπανία, την Ιταλία ή την Ελλάδα;
Κι αν αυτό ονομάζεται παρέμβαση ενός κοινού ευρωπαϊκού θεσμού, τότε για ποιον λόγο χρειάζεται να έχουμε ευρωπαϊκούς θεσμούς; Γιατί δεν απευθυνόμαστε απευθείας στους σαλταδόρους των «αγορών»;
Νομίζω ότι η παραβολή είναι εύγλωττη. Μαζί με την απορία.
Ποιος επέτρεψε σε ένα όργανο της Ευρωπαϊκής Ενωσης να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά απέναντι στις χώρες που (υποτίθεται) εκπροσωπεί;
Διότι αυτό ζούμε τώρα και στην Ελλάδα με την τρόικα.
Απλώς στους παραπάνω ανεγκέφαλους προστίθεται ένα ΔΝΤ, το οποίο (σύμφωνα με «κορυφαίο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών») επιθυμεί «να μείνει στον έλεγχο των τραπεζών των χωρών που βρίσκονται σε πρόγραμμα».
Το πιάσατε το νόημα; Διότι αν δεν το πιάσατε, να το κάνω φραγκοδίφραγκα.
Οι άνθρωποι αυτοί τρεις σκασίλες έχουν για την οικονομία. Απλώς θέλουν να ελέγχουν τις χώρες. Να κάνουν κουμάντο. Και σε κάθε περίπτωση επιλέγουν διαφορετική μέθοδο.
Στη Γαλλία τους φταίει το κόστος εργασίας. Στην Ελλάδα, οι τράπεζες και η τιμή του βιβλίου.
Στην Ιταλία ίσως φταίει η Μόνικα Μπελούτσι που προτιμάει ρώσους ολιγάρχες.
Google news
