[Στίγμα] Η Λέρος, η υπογραφή και ο Notis

Είμαι σε προφανή αδυναμία να γνωρίζω ποιος έχει παραμυθιάσει το ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» που μας κυβερνά, και ειδικά τον επικεφαλής του πρόεδρο Αντώνη, για το περίφημο success story το οποίο μας κοπανάει κάθε τόσο, αλλά οφείλω να τον ενημερώσω ότι όσοι συναλλάσσονται με το υπουργείο Ανάπτυξης δεν έχουν την ίδια εικόνα. Αυτοί έχουν την εικόνα ενός «μπάχαλο story», το οποίο σε καθημερινή βάση τούς κάνει τον βίο αβίωτο και τους σπρώχνει να παρατήσουν ό,τι κι αν κάνουν και να φύγουν μετανάστες «σ’ άλλη γη, σ’ άλλα μέρη». Προσέξτε, παρακαλώ, ιστορία από αυτές που καθημερινά συμβαίνουν και ενισχύουν την άποψή μου ότι το ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» είναι επιεικώς «μακριά νυχτωμένο».

Επιχειρηματίας στη Λέρο, που διαχειρίζεται μια μαρίνα στο νησί, αποφασίζει το 2006 να επεκτείνει τις εργασίες του γιατί οι δουλειές πάνε καλά και γιατί πιστεύει ότι σε ένα ακριτικό νησί όπως η Λέρος προσεχώς θα πάνε καλύτερα, πράγμα που θα δημιουργήσει πλην των άλλων και επιπλέον θέσεις εργασίας. Υποβάλλει το 2006 αίτημα για την αναθεώρηση της απαιτούμενης, περιβαλλοντικής μελέτης. Περνούν πέντε (αριθμός 5) χρόνια χωρίς να αναθεωρηθεί η περιβαλλοντική μελέτη, διότι συνεχώς άλλαζαν οι αρμοδιότητες για την έκδοσή της – από το υπουργείο Περιβάλλοντος στην Περιφέρεια Νότιου Αιγαίου, και από την περιφέρεια στο υπουργείο και ούτω καθ’ εξής. Ο άνθρωπος προσπαθεί να εντάξει το έργο σε κάποια από τις τόσες επιδοτούμενες ενέργειες, όμως χωρίς την περιβαλλοντική μελέτη όχι κονδύλια δεν παίρνεις αλλά ούτε χαρτόσημα για να πρωτοκολλήσεις την αίτηση. Στο μεταξύ η επένδυση προχωρεί. Μπροστά στον κίνδυνο να καταστραφεί ολοσχερώς απευθύνεται στις τράπεζες. Καταφέρνει να πάρει δάνειο για το οποίο πληρώνει (κεφάλαιο και τοκοχρεολύσια) περί τις 40.000 ευρώ τον μήνα.

Κάποια στιγμή (τον περασμένο Ιούνιο) παίρνει και την πολυπόθητη αναθεώρηση της περιβαλλοντικής μελέτης. Την υποβάλλει αρμοδίως στο υπουργείο Ανάπτυξης μαζί με την αίτηση για την επιδότηση του έργου και περιμένει, περιμένει, περιμένει.

Κολλάει – και αυτή – στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Για να δοθεί η επιδότηση πρέπει να συγκροτηθεί τριμελής ομάδα ελέγχου, να επισκεφθεί το έργο στη Λέρο, να γνωματεύσει το «καλώς έχει» και να μπορέσει να πάρει την επιδότηση. Λιώνει τα παπούτσια του από το πηγαινέλα στο υπουργείο Ανάπτυξης. Πότε στο ένα γραφείο το θέμα και πότε στο άλλο. Από τις αρχές Δεκέμβρη, ησυχάζει. Ο φάκελος είναι «παρκαρισμένος» στο γραφείο του αρμόδιου υφυπουργού Μηταράκη. Μια υπογραφή απαιτείται, αλλά πού να βρεθεί χρόνος τρεις μήνες τώρα να την βάλει ο Notis. Ασε που είναι και πολύ busy, τα funds ως γνωστόν σχηματίζουν… ουρά έξω από το γραφείο του, για επενδύσεις στην Ελλάδα. Η πλάκα είναι ότι το θέμα έχει φτάσει μέχρι το γραφείο του Σαμαρά στο Μαξίμου. Αλλά και αυτός τι να πρωτοκάνει; Τους καλαματιανούς φίλους να διορίσει; Τους καραμανλικους τύπου Παπαθανασίου να αποκαταστήσει; Πνίγεται…

«Είναι κρίμα κι άδικο, είναι και αμαρτία»

Τώρα που ανέφερα τον Παπαθανασίου, θέλω να παρακαλέσω θερμά – είμαι έτοιμος να ξεκινήσω σταυροφορία δηλαδή – να αποκατασταθεί διά διορισμού και ο απίθανος εκείνος Αλογοσκούφης! «Είναι κρίμα κι άδικο, είναι και αμαρτία» (από κάποιον στίχο που δεν θυμάμαι προέρχεται αυτό) να μένει στην απέξω ο εμπνευστής της οικονομικής πολιτικής επί Καραμανλή και διερωτώμαι ειλικρινά πώς ο Βενιζέλος, ο οποίος δέχθηκε ασμένως και χωρίς την παραμικρή ένσταση τον διορισμό Παπαθανασίου στα ΕΛΠΕ, δεν κάνει ρελάνς στον Σαμαρά να του εισηγηθεί ας πούμε «Αλογοσκούφης στην Τράπεζα της Ελλάδος». Θέλω να ελπίζω ότι ο πρόεδρος Βαγγέλης σήμερα κιόλας θα σπεύσει να αποκαταστήσει αυτή την επαίσχυντη διάκριση εις βάρος του Αλογοσκούφη. Διότι διάκριση συνιστά να διορίζεται αυτός που διετέλεσε εννιά-δέκα μήνες υπουργός Οικονομικών του Καραμανλή και όχι αυτός που παρέμεινε στο υπουργείο τεσσεράμισι χρόνια – με τα γνωστά αποτελέσματα!

Φυσικός ηγέτης, παιδί μου

Θα αντιτείνει κάποιος ότι ο πρόεδρος Βαγγέλης αυτή την ώρα επιλύει τη ρωσοουκρανική κρίση, άρα δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί με το θέμα Αλογοσκούφη, και θα συμφωνήσω. Υπόσχομαι όμως να κρατώ το θέμα (όπως και το γενικότερο της επαναφοράς του καραμανλικού κατεστημένου) στο προσκήνιο. Αλλά ας έχει και λίγο τον νου του πίσω, διότι εξ όσων αντιλαμβάνομαι κάθε φορά που φεύγει παρεμβαίνει ο… άτυπος υπουργός Εξωτερικών της χώρας, ο ευσταλής ως εύζωνος της Προεδρικής Φρουράς, αυτό το ποίημα της ανδρικής κομψότητας Δημήτρης Αβραμόπουλος. Χθες, λίγο πριν εκφωνήσει βαρυσήμαντο λόγο στο «Χάρβαρντ» όπου ήταν προσκεκλημένος, δήλωσε τα εξής, τα οποία είναι γεμάτα μηνύματα (και όχι σαν κάτι δηλώσεις άλλων, εντελώς επίπεδες σημειώνω): «Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ανατρέχουμε σε ανούσιες αντιπαραθέσεις του παρελθόντος, να δαιμονοποιούμε κράτη, λαούς και ηγέτες και να υποκαθιστούμε τη διπλωματία με τον εφησυχασμό και την αδράνεια. Με αποφασιστικότητα και υπεύθυνη ηγεσία πρέπει να κοιτάξουμε το μέλλον. Το μέλλον απαιτεί να συνεργαζόμαστε με την Ουκρανία και τη Ρωσία, αλλά και όλους τους παράγοντες της διεθνούς εννόμου τάξεως για ένα σταθερό και ειρηνικό κόσμο». Φυσικός ηγέτης, παιδί μου. Είναι φανερό ότι τό ‘χει…

Μέσα από το γυαλί

Δηλώσεις έχει αρχίσει να κάνει και αυτό το παλικάρι που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει προτείνει ως υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων, ο Γκάμπριελ (Σακελλαρίδης). Δεν έχω τίποτε με το παιδί, αλλά κάποιος πρέπει να του συστήσει ότι τώρα πια, όταν ανοίγει το στόμα του να κάνει δηλώσεις, θα πρέπει να σκέφτεται δυο και τρεις φορές. Ας πούμε, την Κυριακή δήλωσε στην «Αυγή» το ακόλουθο πολύ ψαγμένο (λέμε τώρα…):

Οντως, αγόρι μου, δεν την έχουμε. Εχεις δίκιο…