[Ενστάσεις] Πενήντα οκτώ

Οι χθεσινοβραδινές πληροφορίες, από το ξενοδοχείο της οδού Μιχαλακοπούλου όπου συνεδρίαζαν οι 58, δεν ήταν αισιόδοξες. Τρεις ομάδες πρότειναν τρεις διαφορετικές στρατηγικές.

Η μία ομάδα συμφωνούσε ότι χρειάζεται σκεπτικισμός. Καλύτερα να μην μπούμε στο στρατηγικό δίλημμα της συμμετοχής στις ευρωεκλογές, είπαν εκπρόσωποί της.

Μια δεύτερη ομάδα συμφωνούσε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από, στην ουσία, προσχώρηση στις στρατηγικές του ΠαΣοΚ – με το οποίο τους 58 χώρισε η αδυναμία των μηχανισμών του να υποχωρήσει στην έκθεση νεότερων και άφθαρτων πολιτικά στελεχών στο ευρωψηφοδέλτιο.

Η τρίτη ομάδα ισχυρίστηκε ότι ο κύβος ερρίφθη και, πλέον, η αυτόνομη κάθοδος στις ευρωεκλογές των 58 είναι μονόδρομος – κάθοδος με τις δυνάμεις τους, το πρόγραμμά τους και τους δικούς τους ανθρώπους, τα δικά τους στελέχη που θα αναδειχθούν και θα προβληθούν αυτόνομα.

Και οι τρεις ομάδες φαίνεται να συμφωνούν σε ένα δεδομένο. Οτι η κατάσταση, όπως διαμορφώθηκε, αφενός με την άρνηση της ΔΗΜΑΡ να συμμετάσχει στο εγχείρημα υπέρβασής της και, στη συνέχεια, με την εμπλοκή του ΠαΣοΚ στις επιλογές των μηχανισμών του, συνέβαλε στη σταδιακή φθορά ενός εγχειρήματος που είχε ξεκινήσει στιβαρά, ελπιδοφόρα και με μεγάλο κύρος.

Ενδεχόμενη διάλυση των 58, ωστόσο, σήμερα, μπορεί να γυρίσει τα πράγματα πολύ πιο πίσω: στον ακόμα πιο μεγάλο κατακερματισμό του Κέντρου.

Με τη ΔΗΜΑΡ να πασχίζει να επιβιώσει, χωρίς ιδεολογικά στιβαρή ταυτότητα, αγόμενη και φερόμενη από τις εξελίξεις.

Με το ΠαΣοΚ, αργά ή γρήγορα, χωρίς τον Βενιζέλο, στην ουσία μια σφραγίδα και ένα κτίριο (συν τα χρέη του), και ανθρώπους στους μηχανισμούς που θα φθείρονται μαζί τους. Θυμάται κανείς σήμερα την Ενωση Κεντρου;

Με τις διάφορες κινήσεις, ομάδες, δεξαμενές σκέψης και προσωπικότητες, που θα ξανααπελευθερώσει και θα βοηθήσει να πολλαπλασιαστούν το ενδεχόμενο τέλος των 58, να παιδεύονται να βρουν πρόσβαση στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό διυλίζοντας τον κώνωπα.

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής πορείας για τους 58. Κατ’ αρχάς, χρειάζεται να μη διαλυθούν. Να βρουν τρόπο συνεννόησης – και αν κάποιες διαφωνίες είναι σοβαρές, τα όποια διαζύγια εκδοθούν να είναι βελούδινα. Και κατά δεύτερον, να προσπαθήσουν να ανασυγκροτηθούν, αυτή τη φορά ως νέο κόμμα, προσβλέποντας πλέον όχι στα κόμματα που επιχείρησαν να ενώσουν αλλά στην κοινωνία των πολιτών. Στις ομάδες, στις οργανώσεις που έχουν ήδη στηθεί και που θα δεχθούν αμέσως να προσχωρήσουν.

Η δυναμική του σχήματος μπορεί να επιστρέψει – πάντα έχει δυναμική το νέο και το άφθαρτο. Αλλά για τα επόμενα βήματα θα χρειαστεί πολλές και πολλοί να ξεβολευτούν, αφήνοντας ή έστω αναστέλλοντας τις σημερινές δραστηριότητές τους, λειτουργώντας ως πολιτικοί: γραφεία, ολομέλειες, ταξίδια, εκπροσώπηση στα ΜΜΕ, σφίξιμο χεριών, εκλαΐκευση θέσεων… Προσωπική έκθεση. Το μπορούν;