[Αγιογραφίες] Γυριστές

ΟΥΔΕΙΣ πλέον αχάριστος του ευεργετηθέντος. Σε αυτές τις πέντε λέξεις συνοψίζεται η περίπτωση του Απόστολου Τζιτζικώστα. Ηταν ακόμη ένας γόνος της ελληνικής πολιτικής, χωρίς ιδιαίτερη λάμψη, που έπειτα από μια σύντομη καριέρα είχε βρεθεί στα αζήτητα. Προωθήθηκε με κεντρική απόφαση εξ Αθηνών, όταν εξέπεσε από περιφερειάρχης λόγω των δικαστικών του περιπετειών ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Κοινώς, τον έφτιαξαν. Και μετά τους την έφτιαξε, κάνοντας γυριστή.  

ΑΝ δεν του έδινε χθες την ευλογία του ο Γιάννης Μπουτάρης, θα έλεγε κανείς ότι ο Τζιτζικώστας ενσαρκώνει τις παθολογίες πολιτικής συμπεριφοράς της ελληνικής συντηρητικής παράταξης. Ετσι όμως όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη Θεσσαλονίκη, είναι προφανές ότι το δείγμα δεν περιορίζεται στη ΝΔ. Ο κατακερματισμός της ελληνικής πολιτικής και η εμφάνιση των ανεξαρτήτων δημιουργεί έναν τύπο που αρχίζει να θυμίζει τους ιππότες του Μεσαίωνα. Εναν τύπο που ξέρει να μάχεται σκληρά, που βασίζεται μόνο στον εαυτό του και δεν έχει άλλη σημαία από το σπαθί του και το συμφέρον, ή μάλλον την επιβίωσή του. Είναι χαρακτηριστική η απόπειρα διείσδυσης του Μπουτάρη – με άλλοθι τις σχέσεις της καλής κοινωνίας της Θεσσαλονίκης – στο συντηρητικό ακροατήριο της πόλης μέσα από την εκμετάλλευση της πολυδιάσπασης της τοπικής ΝΔ και τα καλά λόγια για τον Απόστολο. Είναι η λογική τού «ο εχθρός του εχθρού μου» ή μάλλον του «ο αντίπαλος των αντιπάλων μου». Αλλά και μια απόπειρα να φανείς ότι χρίζεις τον νικητή – άρα είσαι κυρίαρχος.

ΤΙ κι αν ο Τζιτζικώστας είχε καλέσει τους χρυσαυγίτες στην εξέδρα την 28η Οκτωβρίου, στη φάση των συλλήψεων μετά τη δολοφονία Φύσσα; Δεν είχε πάρει ο Μπουτάρης λεφτά για τον Αρκτούρο από τους χρυσαυγίτες και έπειτα από μία εβδομάδα τα γύρισε πίσω; Το επιχείρημα έλεγε πως ήταν τόσο δύσκολη η οικονομική κατάσταση της οργάνωσης που προστατεύει τις αρκούδες ώστε αυτή θα έπαιρνε ενίσχυση από οπουδήποτε. Μετά ο Μπουτάρης το ξανασκέφτηκε. Ερώτηση: είναι – για να το ψάξει κανείς ανάποδα – τόσο δύσκολη η κατάσταση της καμπάνιας του Μπουτάρη για να κάνει ανοίγματα σε κάποιον που φλερτάρει ανοιχτά με την Ακρα Δεξιά; Δεν φαίνεται να υπάρχει θέμα – αλλά, από την άλλη μεριά, ήταν πολλά που δεν φαίνονταν τελικά στη Θεσσαλονίκη. Αυτό που φαίνεται είναι ότι το πολιτικό σκηνικό στον Θερμαϊκό είναι σε φάση πλήρους αναδιάταξης και αναδιάρθρωσης. Ο Παπαγεωργόπουλος είναι στα σίδερα ενώ διεξάγεται ένας άτυπος αγώνας για το ποιος θα γίνει «Ψωμιάδης στη θέση του Ψωμιάδη». Ποιος δηλαδή – έστω και χωρίς να έχει αντίστοιχο προφίλ – θα επικρατήσει στον Βορρά και θα γίνει αναφορά. Προφανώς, αυτό απαιτεί κι ένα minimum χειραφέτησης έναντι του αθηναϊκού κέντρου.

ΑΥΤΗ είναι η μία πλευρά του νομίσματος και δεν αλλάζει. Το τι τύχη θα έχουν όλες αυτές οι προσωπικές στρατηγικές θα φανεί στην κάλπη. Από την άλλη όμως είναι προφανές ότι οι εξ Αθηνών χειρισμοί – και, κυρίως, η καθυστερημένη πριμοδότηση της υποψηφιότητας Γιάννη Ιωαννίδη για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας αντί για τον Δήμο Θεσσαλονίκης – απλώς ενίσχυσαν τις τοπικές παρορμήσεις, αφού αυτές καλλιεργήθηκαν για ένα διάστημα. Ισως, πάντως, το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των συμπεριφορών των μεν αλλά και της ξεροκεφαλιάς των δε είναι ότι κάνουν όλοι λες και δεν έχουν τίποτε να χάσουν. Προφανώς θεωρούν ότι το ρίσκο το παίρνει η ΝΔ.