[Αγιογραφίες] Κόλαση

Η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει! Μένουν ακόμη είκοσι τρεις λέξεις – από τις πεντακόσιες αυτού του κειμένου – μέχρι το τέλος της πρώτης παραγράφου. Μόλις τις διαβάσει ο Βασίλης Καπερνάρος θα καταθέσει άλλη μια αγωγή! Ή μήπως όχι;  

Η παλαιά αντίληψη ήταν ότι οι πολιτικοί δεν πάνε στα δικαστήρια. Αλλά αυτά – όπως και οι συμφωνίες κυρίων – είναι για το παρελθόν. Προερχόμενος από τη δικηγορία, ο βουλευτής των ΑΝΕΛ είναι από αυτούς που έχουν εύκολη την προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Είναι άλλη μια εκδοχή της προϊούσας ποινικοποίησης της πολιτικής – αν και οι αγωγές είναι ως επί το πλείστον αστικές και διεκδικούν αποζημίωση. Κι αυτές όμως μια μορφή επιβολής επί των πάσης φύσεως εναγομένων είναι αφού, με εξαίρεση τους νομικούς, όλοι όσοι λαμβάνουν εξώδικα ή τους επιδίδεται κλήση σε δικάσιμο, ε, όπως και να το κάνουμε, μαρμαρώνουν.  

ΑΥΤΗ είναι η μία πτυχή. Η άλλη έχει να κάνει με τις διαρροές για έρευνες για πολιτικούς που έχουν στείλει την τελευταία πενταετία – τόσα χρόνια πέρασαν από το 2009! – εμβάσματα στο εξωτερικό. Οι έρευνες συνεχίζονται από τις φορολογικές υπηρεσίες. Ενώ όμως δεν έχουν δώσει ακόμη αποτέλεσμα, έχουμε διαρροές προς τα ΜΜΕ. Προκειμένου να συγκρατηθεί η ονοματολογία, αλλά και να αναταχθεί η εντύπωση ότι οι τρεις υπό έρευνα βουλευτές ανήκουν στη ΝΔ, το υπουργείο Οικονομικών έβγαλε ανακοίνωση, όπου αναφέρεται – μαζί με τον Βασίλη Κικίλια και τη Μαρία Ρεπούση – το όνομα του Βασίλη Καπερνάρου.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ πρώτη: τα ονόματα δεν έχουν την παραμικρή σχέση με αυτά που διακινούσαν ή δημοσιοποίησαν διάφοροι. Παρατήρηση δεύτερη: παρότι η ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών είναι πολύ προσεκτική στα νομικά, δεν ανατρέπει αυτά που είπε δημοσίως ο Καπερνάρος – ασχέτως προσφυγής στη Δικαιοσύνη. Εχουμε μια κατάσταση όπου διάφορες υπηρεσίες ερευνούν τους πάντες. Αν αυτοί είναι επώνυμοι, υπάρχει ο πειρασμός των διαρροών. Εν μέρει για να φανεί ότι γίνεται δουλειά. Εν μέρει γιατί στα ΜΜΕ αρέσει το παιχνίδι της τυφλόμυγας. Και, τέλος, εν μέρει γιατί η κοινωνία είναι, στους καιρούς της κρίσης, αγριεμένη, οπότε ζούμε την αντιστροφή του λάιφσταϊλ: οι διασημότητες του χθες είναι αυτοί που δέχονται – μεταφορικό – λιθοβολισμό σήμερα.

Ο Καπερνάρος μπορεί να κάνει αγωγή και τα εμβάσματα προηγούνται της εκλογής του στη Βουλή. Παρ’ όλα αυτά, ασχέτως της άποψης που έχει κανείς για αυτόν ως δημόσιο άνδρα, το παιχνίδι των εντυπώσεων είναι ανεξέλεγκτο. Η διαρροή, ανώνυμη στα παραδοσιακά ΜΜΕ, αποκτά γρήγορα όνομα στο Διαδίκτυο, ενώ κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα διάφορα facebook και τα άλλα social media. Δεν θίγεται απλώς η προσωπικότητα του αναφερομένου. Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα σε μια εποχή όπου η κοινή γνώμη συγχέει την παραπομπή με την καταδίκη και την έρευνα με τη βεβαίωση παραπτώματος. Το γεγονός ότι οι διαδικασίες τραβούν σε απίστευτο χρονικό μάκρος περιπλέκει ακόμη περισσότερο την όλη κατάσταση.

ΣΤΟΝ Ζαν Πολ Σαρτρ οφείλουμε τη φράση «η κόλαση είναι οι άλλοι». Παρ’ όλα αυτά, στην Ελλάδα του Μνημονίου, κόλαση είναι και οι πάσης φύσεως υπηρεσίες και Αρχές. Πρώτα ενοχοποιηθήκαμε διεθνώς ως χώρα για να βρεθούμε σε ένα περιβάλλον αλληλοενοχοποίησης, όπου ακόμη και ένας ποινικολόγος είναι δύσκολο να αυτοπροστατευθεί.