Μήπως να πάρει τη μοδάτη αυτή μαύρη παλτουδιά και να πάει να κάνει καμπάνια στην Ιταλία; Μήπως να γυρίσει κατευθείαν στις 25 Μαΐου το βραδάκι; Εις τας Ευρώπας θα μπορεί να είναι ο εαυτός του, θα μπορεί να απολαύσει την απήχηση της χαρισματικής πολιτικής του προσωπικότητας και δεν θα χρειάζεται να χειριστεί το κόμμα του ή να πάρει στρατηγικές αποφάσεις. Ολα θα είναι σαν πλατό τηλεόρασης - το ωραίο κομμάτι της πολιτικής αν είσαι φωτογενής και «τα λες».
Την παλτουδιά - με δεύτερο εσωτερικό γιακά - τη φορούσε ο Αλέξης Τσίπρας και στο Παρίσι και στην Κεφαλονιά. Και με τον Μελανσόν και με τις γιαγιάδες. Με τον Μελανσόν ο Τσίπρας «έγραφε» μια χαρά. Κάτι ανάμεσα σε Μπεζανσενό και σε νεολαίο αριστερού κόμματος του Νότου, κρίνοντας από τα αδρά χαρακτηριστικά της μελαχρινής του φυσιογνωμίας. Στην Κεφαλονιά όμως οι κουμουνδουραίοι φάνηκαν πάλι τόσο αδιάβαστοι όσο και με τον Καρυπίδη. Προσοχή: είμαστε στην εποχή της εικόνας. Κεφαλονιά=τηλεόραση. Ιδανικά για τον δικό τους σχεδιασμό, το κοινό που θα δει στην τηλεόραση τον Τσίπρα με τους ηλικιωμένους σεισμόπληκτους θα πρέπει να δει μπροστά του τον επόμενο πρωθυπουργό της χώρας - αυτήν την εικόνα δεν θέλει να περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ; Οχι τον τριαντάρη εγγονό που έσπευσε να δει τη γιαγιά του - ξέρετε κάτι σε επιτυχημένο τριαντάρη τραπεζοϋπάλληλο που έχει βγάλει τη γραβάτα και είναι καλό παιδί ανερχόμενο - όχι κάνας κλαρινογαμπρός - με ωραίο χαμόγελο που αρέσει.   
Κάτω από τη βάση στην πολιτική επικοινωνία, μετεξεταστέος στην κατάρτιση καταλόγου υποψηφιοτήτων και με πολύ μέτρια βαθμολογία στα εσωκομματικά - αυτό είναι το σκορ του τελευταίου δεκαημέρου για τον Τσίπρα. Οι εκλογές δεν είναι στην Ευρώπη είναι στην Ελλάδα. Δεν τις κερδίζεις από τα μπαρ στο Γκάζι - αν και τώρα είναι πατέρας δύο μικρών παιδιών, συνεπώς προέχουν τα οικογενειακά - και σίγουρα όχι εκ των προτέρων. Τα κόμματα έχουν δουλειά - όσο κυρίαρχος και αν αισθάνεσαι, ποτέ δεν κάνεις ό,τι θέλεις. Και η ηγετική παράσταση προϋποθέτει αποδοχή από το συλλογικό υποσυνείδητο της ελληνικής κοινωνίας και όχι απειλές και απαγορεύσεις προς την κυβέρνηση για το αν μπορεί να κάνει την τάδε ή τη δείνα ιδιωτικοποίηση. Τέλος και όχι λιγότερο σημαντικό, η κάλπη, ειδικά στις αυτοδιοικητικές, δεν πρέπει να συγχέεται με τις δημοσκοπήσεις.
Σε όσους έχουν μακρά μνήμη και αρέσκονται στις συγκριτικές προσεγγίσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει έντονα τη ΝΔ του 1999. Σημειωτέον ότι αυτή κέρδισε τις ευρωεκλογές αλλά έχασε τις εκλογές τον επόμενο χρόνο. Τώρα οι αυτοδιοικητικές αποτελούν μέτρο της ανωριμότητας των κουμουνδουραίων - αν και κανείς δεν θα αμφισβητήσει ποτέ το καλό γούστο του Τσίπρα στο να διαλέγει παλτά.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από