[Αγιογραφίες] Καθρέφτες

ΚΑΝΟΝΙΚΑ η κρίση θα έπρεπε να έχει ήδη διδάξει τους πολιτικούς ότι τίποτε δεν είναι και, κυρίως, τίποτε δεν μπορεί να γίνεται όπως πριν. Το μάθημα έπρεπε να το είχαν πάρει περισσότερο από όλους ο Αλέξης Τσίπρας και οι δικοί του. Πρώτον, γιατί έχουν μικρότερο μέσο όρο ηλικίας από τα άλλα επιτελεία, άρα η νέα φάση έπρεπε να τους ταιριάζει περισσότερο και να απελευθερώνει ένα άλλο πολιτικό modus operandi – το δικό τους. Και, δεύτερον, γιατί ακριβώς επειδή τίποτε δεν είναι και δεν γίνεται όπως παλιά είναι που ο ΣΥΡΙΖΑ του 4,5% έφθασε να καβαλάει το 30%.

ΑΜ δε! Από τον εύκολο λαϊκισμό και την άγρια πόλωση έως τον τρόπο κατάρτισης των ψηφοδελτίων οι κουμουνδουραίοι αποδεικνύονται αντιγραφείς των χειρότερων μεθόδων της Μεταπολίτευσης. Ολη την ώρα κοιτάζουν το παλιό σκονάκι στο γόνατό τους κάτω από το γραφείο και όλο κάνουν λάθη. Ο Θόδωρος Καρυπίδης – ή μάλλον το ναυάγιο Καρυπίδη στη στεριά της Δυτικής Μακεδονίας – αυτό ακριβώς αποδεικνύει. Ο Καρυπίδης επελέγη με τη συλλογιστική της ύστερης φάσης της Μεταπολίτευσης, εκεί περί το 2000, όταν η κόπωση των κλασικών πολιτικών στελεχών γέμισε τη Βουλή με επωνύμους, κυρίως από τον χώρο της τηλεόρασης. Τους ήθελαν για κράχτες που θα φέρουν σταυρούς. Και τους παρκάρισαν μετά στη Βουλή να χάσκουν, κοιτώντας το ταβάνι. Οι φυλές που στρατολογήθηκαν είναι περίπου γνωστές: αθλητές, καλλιτέχνες – ηθοποιοί κυρίως – και δημοσιογράφοι, με έμφαση στους τηλεπαρουσιαστές.

ΟΥΔΕΙΣ εξ αυτών ξεχώρισε ιδιαίτερα ή δικαιολόγησε την επιλογή του από τα κόμματα. Σταυρό όμως – από μια κοινωνία τυφλή και διασημόπληκτη, που έχει ευθύνη για το ποιον επέλεξε να την οδηγήσει στο βάραθρο της κρίσης – βρήκαν. Αυτό ήταν και παραμένει το δέλεαρ. Και κάπως έτσι συγκροτήθηκε το κόμμα του Πάνου Καμμένου, οι ΑΝΕΛ, που στο τρίγωνο Κουίκ, Χαϊκάλης και Καπερνάρος θα ενσάρκωνε σε όλες του τις εκδοχές το φαινόμενο αυτό, αν δεν τους είχε φάει το κεφτεδάκι από το στόμα η Ραχήλ Μακρή. Με αυτόν τον καθρέφτη κινήθηκε όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές. Ειδικά με τους δημοσιογράφους, η Κουμουνδούρου είχε ξεκινήσει διάφορα περίεργα κολλητιλίκια ή μάλλον είχε δεχθεί αιτήματα φιλίας από πρόσωπα που η ιστορία τους δεν είχε σχέση με τη Αριστερά και η διαδρομή τους είχε περάσει από περίεργα σημεία. Εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε να τους ανησυχεί ότι τους επαινεί στο ραδιόφωνο ο Τράγκας.

ΑΛΛΑ ας τα αφήσουμε αυτά – παρότι η ώσμωση έπαιξε ρόλο. Το μοντέλο του τηλεαστέρα, αρσενικού ή θηλυκού, επελέγη με διάφορες συλλογιστικές για τις περιφέρειες. Η Αγλαΐα Κυρίτση ήταν στον αέρα όταν έκλεισε η ΕΡΤ και έκανε μετά ημιεπαναστατικά δελτία από το προαύλιο της Αγίας Παρασκευής. Θεωρείται επίσης «μεταγραφή»-τρόπαιο από το ΚΚΕ και όλο αυτό κατευνάζει τους Λαφαζάνηδες. Με τον Καρυπίδη όμως έκαναν πατάτα. Κανείς δεν κάθησε να κάνει μια στοιχειώδη έρευνα για τον αντιμνημονιακό καναλάρχη του Βορρά ή να κοιτάξει τα social media. Χειρότερο όμως είναι το γεγονός ότι κατέβασαν χωρίς να το καταλάβουν ως δικό τους υποψήφιο κάποιον που δεν είχε προφίλ καν για τους ΑΝΕΛ, αλλά μάλλον κατευθείαν για τη Χρυσή Αυγή και μάλιστα στην πιο «χαρντ» εκδοχή της. Αυτά για τη θεωρία των άκρων που, δυστυχώς, στο πρόσωπό του επιβεβαιώνεται ενώ η Κουμουνδούρου την ξόρκιζε ως μαύρη προπαγάνδα του Μαξίμου.

ΤΟ ξεμπέρδεμα δεν είναι εύκολο, με δεδομένο και το ανοιχτό εσωκομματικό μέτωπο με την Αριστερή Πλατφόρμα. Τα λάθη όμως στην πολιτική αντιμετωπίζονται καλύτερα με γενναίες αποφάσεις.