[Ενστάσεις] Συμβόλαιο με τον Διάβολο

Ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, σπουδαίος ηθοποιός με ιδιαίτερη ικανότητα να εισδύει στον ψυχισμό των προσώπων που υποδυόταν για να αποδώσει τους χαρακτήρες τους στην περιπλοκότητά τους, πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών. «Η ηρωίνη νίκησε το ταλέντο», έβαλαν τίτλο χθες «ΤΑ ΝΕΑ».

Ταλέντο, δεν χωρά συζήτηση. Αλλά, κυρίως, ο μόλις 46 χρόνων ηθοποιός που το 2006 ερμηνεύοντας τον συγγραφέα Τρούμαν Καπότε κέρδισε το Οσκαρ α΄ ανδρικού ρόλου διέθετε πάθος και ήταν αφιερωμένος στη δουλειά του. Εμπαινε στους ρόλους όχι μόνο με το σώμα του αλλά και με την ψυχή του. Σε μια από τις ταινίες που δεν έχουν ακόμη προβληθεί, σύμφωνα με ένα χθεσινό δημοσίευμα, είχε τόσο πολύ οικειοποιηθεί τον χαρακτήρα που υποδυόταν ώστε στα ηλεκτρονικά μηνύματα που αντάλλασσε με τον σκηνοθέτη υπέγραφε με το όνομα του ρόλου. Εκτός των γυρισμάτων, έκανε παρέα μόνο με τους ηθοποιούς οι ρόλοι των οποίων σχετίζονταν με τον δικό του. Και βέβαια, διάβαζε, άλλαζε το σώμα του, επινοούσε κινήσεις, βαδίσματα, γκριμάτσες, έπαιρνε ή έχανε κιλά…

«Τι είναι το ταλέντο;» ρωτάνε πολύ συχνά αδαείς δημοσιογράφοι τους μεγάλους ηθοποιούς που τους παραχωρούν συνεντεύξεις. Οι απαντήσεις είναι πολλές και διάφορες, αλλά όσοι έχουν όντως ταλέντο γνωρίζουν ότι είναι το εισιτήριο για τη βαθύτερη καλλιέργεια, το πάθος με την ενασχόληση, η οικειοποίηση ξένων ζωών, η αφιέρωση, η εμβάθυνση και η σκληρή δουλειά που απαιτεί αυτή η οικειοποίηση.

Ως Τρούμαν Καπότε, ο Χόφμαν υποδύθηκε έναν δεξιοτέχνη συγγραφέα που, αντιμέτωπος με τέσσερις ανεξιχνίαστους φόνους στη βαθιά αμερικανική επαρχία, στο Κάνσας, από μεθοδικός ρεπόρτερ βρέθηκε να καταδύεται στα έγκατα της φρίκης των ανθρώπινων ψυχών. Εκτοτε, σαν να δέθηκε με μια υπόγεια σχέση με τον Διάβολο, κατέρρευσε, ανάμεσα στην αδυναμία να ξαναγράψει κάτι τόσο μεγάλο και στην αυτοκαταστροφή. Χρειάζεται να θυμηθούμε ότι ο Τρούμαν Καπότε πέθανε από υπερβολική δόση χαπιών;

Ποιος μπορεί να ξέρει με ασφάλεια τις τρικυμίες στις ψυχές των ανθρώπων; Ο Σέιμουρ Χόφμαν ωστόσο, με τη δαιμονική δυνατότητα της μεταμόρφωσης, έμοιαζε χτυπημένος από την ίδια κατάρα που συνόδευε τον Φάουστ του γερμανικού μύθου – που έδωσε τη δυνατότητα στον Γκαίτε να υπογράψει το δικό του αριστούργημα. Προσωπικώς, μου θυμίζει περισσότερο τον Λέβερκυν, τον μουσικό ήρωα του στιβαρότερου μυθιστορήματος του Τόμας Μαν, του «Δόκτωρ Φάουστους», ο οποίος για να γίνει μεγαλοφυΐα, μια μεγαλοφυΐα της μουσικής, το έργο του οποίου δεν μπορούσαν να καταλάβουν οι κοινοί θνητοί, αντάλλαξε με τον Διάβολο την ψυχική υγεία του και την ψυχή του.

Ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν φαίνεται ότι έπρεπε να πληρώσει και αυτός το βαρύ τίμημα της ιδιοφυΐας.